Recensie

Father John Misty speelt in Paradiso bezield en dan weer koel (***)

Enig gevoel voor drama kun je hem niet ontzeggen. Father John Misty valt al tijdens het eerste nummer - I love you, honeybear - meermalen op zijn knieën en heft zijn vinger theatraal naar het publiek. Die heeft er zin in vanavond, denk je al na een minuut.

Father John Misty, ofwel Josh TillmanBeeld Paul Bergen

Als een hedendaagse crooner kweelt hij over de bewondering voor zijn kersverse vrouw Emma. Maar hoe zoet dit ook mag klinken, de voormalige drummer van de Fleet Foxes bewierookt de liefde niet zonder ook de donkere kanten van het leven te benoemen: depressie, schizofrenie, wanhoop, en dat alles in één nummer.

Op zijn tweede, vol lof ontvangen cd, I love you, honeybear, wint de minnaar het weliswaar vaker van de misantroop; op het podium strijden die twee tegenstrijdige kanten van zijn karakter nog regelmatig met elkaar. Vol overgave zingt Father John zijn nummers, met getergde 'oh ho ho's' vanuit het puntje van zijn tenen, maar tussen de liedjes door klinken plichtmatige bedankjes en gortdroge sarcastische opmerkingen. Dat contrasteert nogal met de bezielde showman die over de liefde van zijn leven zingt. In een interview liet Josh Tillman, zoals de 34-jarige zanger eigenlijk heet, eens vallen dat hij grappen maakt om mensen op afstand te houden.

Daadkrachtig
Het ligt niet alleen aan die flauwe grappen, maar Tillmans optreden blijft inderdaad een beetje afstandelijk. Hoewel hij daadkrachtig over het podium paradeert, met zuivere stem zijn nummers vertolkt en ook nog eens een goede begeleidingsband om zich heen heeft, wil het niet altijd beklijven. Een uptemponummer als True affection, met een irritante galm over de discobeats, slaat dood. En andere nummers, zoals Funtimes in Babylon worden weer zo traag uitgevoerd dat je er bijkans van in slaap valt.

Er zijn ook meer dan genoeg fraaie momenten, waarin de emoties wel tot het einde van de zaal dragen. Zo zijn When you're smiling and astride me en I went to the store one day intieme liefdesverklaringen, die indruk maken dankzij de karige begeleiding. De inhoud staat voorop en Tillmans stem en teksten zijn leidend, in plaats van de muziek. In goede singer-songwritertraditie is Tillman een echte verhalenverteller. Hij neemt daar ook graag de tijd voor, zingt de nummers live nog net een tikkie trager dan op cd. Neem Bored in the USA, het cynische antwoord op Springsteens Born in the USA: vlijmscherpe maatschappijkritiek en een aanklacht tegen hedendaags apathie. Lekker venijnig, net zoals het uitbundige nummer Holy shit, waarin Tillman tijdens een drumsolo bovenop de drumkit springt.

Extra pit
In vergelijking daarmee zijn de nummers van zijn eerste cd, Fear fun, heel wat braver: ongecompliceerde pop-folknummers. Maar dankzij de begeleidende gitaristen krijgen die vanavond wel een extra dosis pit mee. Neem een swingende versie van This is Sally Hatchet, of de vrolijk makende countryversie van I'm writing a novel.

Zo was het al met al een optreden van uitersten, op het ene moment op de toppen van bezieling, en het volgende moment weer afstandelijk en koel. Het blijft een ongrijpbare artiest die Tillman: een geboren performer, maar wel één die met lichte tegenzin op het podium lijkt te staan.

Father John Misty

Ons oordeel: ★★★☆☆
Gezien: 9/11
Waar: Paradiso
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden