PlusOuder&Kind

Fabienne en Daniel: ‘We hebben een taaltje dat alleen wij begrijpen’

Daniel weet precies wat hij wil en kan koppig zijn, terwijl zijn moeder Fabienne confrontaties juist liever uit de weg gaat. Toch zijn ze heel close. ‘We zijn al twintig jaar met z’n tweetjes.’

null Beeld Harmen De Jong
Beeld Harmen De Jong

Fabienne Vischjager (55):

“Daniel was een heel vrolijk kind. Natuurlijk was hij wel eens driftig, maar dat duurde nooit lang. En heel erg slim: ik heb hem altijd al wijs gevonden voor zijn leeftijd. Hij maakte soms opmerkingen dat ik dacht: huh, je bent pas vier of vijf, hoe kan jij dat nu al weten?

Ook kon hij al erg vroeg praten, en hij heeft zichzelf leren lezen. Om stiekem zijn taalvaardigheid te ontwikkelen, hebben Daniel en ik toen hij jong was samen een taaltje ontwikkeld dat alleen wij begrepen, een soort Engels en Nederlands door elkaar. Al had hij natuurlijk niet door dat het niet alleen een spelletje was.

Er zijn nog steeds bepaalde woorden of grappen die we samen hebben bedacht. Als we die horen of zeggen, hoeven we elkaar alleen maar even aan te kijken en dan beginnen we te lachen.

Daniel kan heel erg koppig zijn, dat is af en toe moeilijk, want ik houd niet van confrontaties en conflicten. Dat is ook meteen ons grootste verschil. Ik wil altijd verschillende kanten horen, dat zorgt er ook voor dat ik minder snel beslissingen maak, terwijl Daniel heel goed weet wat hij wil. Hij wist bijvoorbeeld al in de derde of vierde klas dat hij journalistiek wilde gaan studeren, terwijl ik na mijn eindexamen nog niet wist wat ik ­wilde doen.

Als Daniel een beslissing maakt, blijft hij daarbij. Hij richt echt zijn passie op dingen: hij verzamelt bijvoorbeeld spullen van Apple, en zijn kamer staat daar echt vol mee. Ik wil juist niet te lang met hetzelfde ding bezig zijn.

We hebben in 2017 samen een roadtrip van drie weken langs de westkust van Amerika gemaakt. We begonnen in San Francisco, toen zijn we langs de kust naar Los Angeles gereden en vervolgens via Phoenix naar Sedona. Daniel zei dat ik bij elke stap die we zetten ‘oh, wow’ zei.

We zaten tijdens een heel hete dag in de auto, toen we een bordje met Pinnacles National Park zagen en besloten: dat doen we gewoon. Bij de ingang stond een bord met een waarschuwing dat je genoeg water mee moest nemen omdat je dat in het park niet kon kopen. Wij dachten, het zal wel. Het bleek na een half uur echt niet te doen in de hitte, en door de droogte was het park helemaal niet zo mooi. Toen zijn we weer weg­gegaan. Altijd als we nu iets vervelends meemaken zeggen we tegen elkaar: ach, het is in ieder geval niet zo vervelend als Pinnacles.”

Daniel Vischjager (20):

“Ik denk dat het feit dat ik nog steeds thuis woon, goed aangeeft hoe goed de band met mijn moeder is. Ik krijg alle ruimte thuis, soms zit ik de hele avond in de woonkamer met haar en soms zit ik gewoon op mijn eigen kamer.

Ze is niet zo in your face en geeft me veel vrijheid, al sinds ik jong was. Ze zal het vast wel spannend hebben gevonden als ik ’s avonds met iemand afsprak en het was ver weg, maar ze liet het me wel doen.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar oud was. Mijn moeder en ik zijn dus al twintig jaar met zijn tweetjes, maar met mijn vader heb ik nog goed contact.

Ik mocht al vroeg meedenken over beslissingen in huis, bijvoorbeeld hoe we de vakantie zouden invullen. Dat betekende niet dat het ook altijd zo ging, maar het was heel fijn dat er ook op jonge leeftijd al aan je wordt gevraagd: wat wil jij? Daar ben ik zelfstandiger door geworden.

In het vliegtuig raakte ik een keer in gesprek met een vrouw, die me vroeg wat ik bewonder aan mijn moeder. Ik ben heel trots op haar doorzettingsvermogen en harde werken. Dat zie ik vooral in haar carrière: die heeft ze helemaal zelf opgebouwd. Ze heeft heel hard gewerkt, eerst op school en vervolgens om banen en promoties te krijgen. Hierdoor heeft ze steeds hogerop kunnen klimmen.

Toen de vrouw in het vliegtuig die vraag aan me stelde, dacht ik: dat mag ik best een keer tegen mijn moeder zeggen. Dat heb ik gedaan en dat vond ze heel fijn om te horen.

We zijn allebei erg geïnteresseerd in de maatschappij, het milieu in het bijzonder. Daar praten we veel over en we vertellen elkaar graag over nieuwe ontwikkelingen waar we over hebben gelezen. Zo volgen we de ontwikkelingen binnen elektrisch rijden samen op de voet. Toen mijn moeder voor haar werk een nieuwe auto mocht uitzoeken, was een van de belangrijkste eisen ook dat die elektrisch zou zijn.

Ze luistert altijd naar me. Dat kan zijn als ik een probleem heb, dan probeert ze echt vanuit mijn positie mee te denken, ze kan zich goed in andere mensen verplaatsen. Maar ook bij andere dingen: ik ben een groot Applefan en ik kan daar eindeloos over praten, maar bij haar zit er echt wel een grens aan hoe interessant ze dat vindt. Toch laat ze me daar dan uitgebreid over vertellen en luistert ze ook echt, omdat ze weet dat ik het wel heel boeiend vind.”

Fabienne Vischjager (55), service delivery manager bij Canon Europe

Daniel Vischjager (20), student ­journalistiek

Fabienne en Daniel wonen in een appartement in de Rivierenbuurt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden