Plus Proefwerk

Er blijft weinig reden over om naar Le Garage te gaan (5,5)

We bezochten klassieker Le Garage en werden sentimenteel van mooie zaken en de dingen die voorbij gaan.

Le Garage, Ruysdaelstraat 54. Beeld Eva Plevier

Als twintiger was ik ober in een restaurantje in het centrum. De fooi die ik kreeg spaarde ik op om bij zaken als Bordewijk, Le Hollandais, Christophe en Tout Court te kunnen eten.

Restaurant Le Garage zat vlak bij mijn huis, hun valetparkeerders reden door mijn straat in de Bentleys en Daimlers van gasten, en eens per jaar ging ook ik voor de glimmende lichtjes en het goede gastheerschap naar deze bistrotempel. Hoewel ik me er altijd underdressed and overcharged voelde, kleefde er iets magisch aan die plek. Noem het sterrenstof, achtergelaten door Mick Jagger en Joan Collins.

Duivelseiland

Vanavond zijn we terug in mijn oude buurt en voor we ons melden lopen we een ommetje door de straten van het Duivels­eiland. Er zitten geen gaten meer in de stoep en alle panden staan er keurig bij, maar de melkhandel is weg en de sigarenboer is een alleswinkel geworden, met energiedrank en smartphoneladers in de etalage.

Le Garage onderging een dusdanig subtiele make-over dat ik bij binnenkomst even denk terug te zijn in de jaren negentig. Het karakter van de zaak bleef volledig intact, maar alles oogt fris en schoon alsof het net uit de doos komt.

Bijna gewelddadig

We nemen plaats en kijken door onze wimpers in het rond omdat iemand de dimmers helemaal heeft opengedraaid, wat met dit aantal spots, peertjes en spiegels bijna gewelddadig is.

De kaart krijgen we uit handen van een piepjonge ober die zoveel keurigheid probeert te laten zien dat hij erin vastloopt. Van de zeer beperkte wijnselectie weet hij niets, maar we bestellen een klare en zilte Sinfonia Negre (Mesquida Mora, Mallorca) die ondanks de stevige 42,50 euro per fles een van de goedkoopste wijnen is.

Op de kaart wordt melding gemaakt van een speciaal boekje met bijzondere flessen, maar ook daar weet onze jonge ober niets van. Onervaren personeel hoort thuis in elk restaurant, mits er iemand met senioriteit naast staat, en goddank komt die expertise een halfuur later binnen in de persoon van maître en sommelier Erwin Walthaus.

Best
De planète flottante is een van de beste klassieke desserts in tijden, helemaal met die krokante karamelslingers.

Minder
Ik twijfel tussen de doorbakken zeebaars en de verwarrend bleke poulet rôti.

Opvallend
Le Garage zou na al die jaren een boegbeeld moeten zijn voor de hoofdstedelijke bistro-keuken. Helaas is niets minder waar.  

Zijn eerste handeling is dan ook de lichten te dimmen en zijn gasten op hun gemak te stellen. Walthaus is vriendelijk, persoonlijk en humorvol. Onterecht opgelucht halen we adem.

Van de nogal klassieke bistrokaart bestellen we tonijnpizza, waarvan de legende wil dat die door Le Garageoprichter Joop Braakhekke ‘gestolen’ is van The Mercer Kitchen in New York. Dat klinkt mooi, maar bij The Mercer lag de rauwe vis op een echte pizzabodem en niet op koud filodeeg. De combinatie met kappertjes, sesamzaad, sojasausgelei en wasabimayonaise gaat de grens tussen klassiek en afgezaagd een eindje over, maar het geheel is fris, pittig en best aangenaam. Voor een belegde hosti is 19,50 euro flink aan de prijs.

Onze caesar salad is van mooi romainehart en de dressing en croûtons zijn prima; er wobbelt zelfs een perfect gepocheerd ei bovenop, maar de matige kwaliteit van de ansjovis en parmezaan haalt het geheel onderuit.

Verbrande jus

Als hoofdgerechten kiezen we kip van de rôtissoire met ‘superbe eigen jus’ (€22,50) en gebakken zeebaars met aardappelsalsa (sic) en beurre blanc, die met de caesarsalade onder een tweegangenmenu voor 29,50 euro valt. De kip (een dij en borst) is sappig, maar mist zout en ziet bleek als handzeep, terwijl een krokante en gekarameliseerde huid toch wel de kern is van poulet rôti. Haar jus is donker en smaakt bitter, verbrand.

Le Garage
Ruysdaelstraat 54-56, 1071 XE Amsterdam
ma-za 18.00-23.00 uur

020 6797176
legarageamsterdam.nl

De zeebaars is een kleine en doorgare filet, de beloofde beurre blanc mist elke vorm van rijkdom en de geleverde aard-appel-appelsalade is koud en onvoldoende aangemaakt. Onze bijbestelde haricots (€5,50) zijn prima, de huisgemaakte frites (€5,50) niet echt onderscheidend, maar ze komen met een prettigzure mayo.

Planète flottante

Natuurlijk bestellen we een crème brûlée (€10) en deze heeft een perfecte karamellaag, maar de compositie is wel érg dik en doet zelfs bloemig aan.

Geweldig is de île flottante (€7,50), die meer een planète flottante blijkt: een halve bol zoet eiwitschuim op een schandalig lekkere volle crème anglaise. Mijn gezelschap vraagt zich af of er zoiets als teveel vanille bestaat, maar daar wil ik niets van weten: een van de beste klassieke desserts in tijden, helemaal met die krokante karamelslingers.

Bij de goede espresso krijgen we een duidelijk huisgemaakte, maar bedroevend zware en vanbinnen natte, madeleine met een dot chocoladesaus erop (waarom?) die me brengt bij de pijnlijke waarheid: Le Garage is aan alle kanten ingehaald door Amsterdamse zaken die originelere en beter uitgevoerde varianten bieden op klassieke bistro­gerechten. Tel hier de relatief hoge prijzen bij op, en er blijft weinig reden over om naar de Ruysdaelstraat te gaan.

Gilles van der Loo Beeld Oof Verschuren

Vorige proefwerken
Sukhothai Thanee (8-)
Hula Hula (6,5)
Sjefietshe (9-)

Welke restaurants in uw buurt kwamen aan bod in Proefwerk? Het Parool zette alle recensies sinds begin 2015 op de kaart. Klopt er iets niet? Is een restaurant inmiddels gesloten? Mail ons dan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden