Plus Film

Engel is een liefdesgeschiedenis en een noodlotsdrama ineen

Beeld -

Thierry Brasfort is een wereldberoemde wielrenner. De Belg draagt, in de spaarzame momenten dat we hem in de film Engel op de fiets zien zitten, de regenboogtrui. Het tricot van de wereldkampioen.

Thierry Brasfort (Vincent Rottiers) is de ‘held’ in Engel. Nou ja, held: hij is een opgebrande, aan drugs verslaafde bijna ex-sporter. Hij heeft het zo gehad, dat hij op een dag het vliegtuig pakt naar Senegal om zijn wereld te ­ontvluchten.

In Senegal ontmoet hij de prostituee Fae (Fatou N’Diaye) − ze ziet zichzelf als een ‘elegante gazelle’ en ­vervloekt het woord prostituee − op wie hij halsoverkop verliefd wordt. Ook een vlucht, zo lijkt het, want hij fantaseert al meteen over een toekomst met haar. Trouwen, kinderen, en hij zal koersen voor haar gaan winnen. Hier hoopt iemand heel erg op een toekomst. En Fae, die niet weet wat wielrennen is, hoort dit alles met de nodige ­achterdocht aan.

Regisseur Koen Mortier (Ex-drummer) baseerde Engel op het boek Monoloog van iemand die het gewoon werd ­tegen zichzelf te praten (2011) van schrijver Dimitri ­Verhulst (De helaasheid der dingen). Verhulst baseerde zich voor zijn monoloog weer op de dood van de Belgische wielrenner Frank Vandenbroucke in 2009, in een groezelige hotelkamer in Senegal. Nadat hij de nacht had doorbracht met een prostituee.

Maar een film over het leven van Frank Vandenbroucke is Engel niet. De film is een liefdesgeschiedenis en een noodlotsdrama in een. De afloop laat zich raden, maar daar gaat het in deze film niet om. Mortier laat de twee om elkaar heen draaien en laat hen iets in de ander zoeken. Wie is voor wie een ontsnapping? En wat houdt die ­ontsnapping in?

Mortier verbindt de twee te opzichtig aan elkaar door parallelle scènes − beiden op afstand van elkaar onder de douche, en in de taxi − te laten zien. Op een gegeven moment laat hij het gezicht van Thierry langzaam over­lopen in dat van Fae. Om te laten zien dat ze gelijk zijn in hun streven naar een ander leven? Het neigt naar kitsch.

Ook de droombeelden van Thierry waarin hij zelfmoord pleegt zijn een niet al te subtiel middel om te laten zien dat Thierry − die een plastic tasje vol spuiten en flesjes in de minibar van zijn hotelkamer verbergt − in nood is. Maar hoe hij zo in nood kwam, blijft toch onduidelijk, ­zoals ook de drang van Fae om zich aan haar milieu te ­ontworstelen (wil ze dat wel?) niet uit de verf komt.

Wellicht was het vanuit een perspectief vertellen van dit verhaal (de monoloog van Verhulst) een beter idee ­geweest. Dat Thierry Brasfort tenslotte nog even komt langsfietsen in zijn regenboogtrui is niet poëtisch, maar potsierlijk.

Engel

Regie Koen Mortier

Met Vincent Rottiers, Fatou N’Diaye

Te zien in Filmhallen, Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden