PlusExclusief

En toen werd Emiel opeens ingeloot voor een koophuis in Amsterdam. ‘Een lot uit de loterij’

null Beeld Jakob van Vliet
Beeld Jakob van Vliet

De zoektocht naar een huis vergt geld, geduld en incasseringsvermogen. Met welke dromen begonnen huizenjagers en welke zijn daar nog van over? Aflevering 4 van een wekelijkse serie: Emiel Brinkhuis (33) had nog geen huis bezichtigd toen hij zich inschreef voor een renovatieproject. Hij werd ingeloot.

Kim van der Meulen

Emiel Brinkhuis (33) had in augustus 2020 pas net besloten dat hij wilde verhuizen, toen hij langs een Instagram­advertentie scrolde: in de Van der Pekbuurt in Noord was een project­ontwikkelaar bezig 64 voormalige sociale huurwoningen van Ymere grondig te renoveren. De verkoop was gestart. Wie interesse had, kon zich nog inschrijven.

“Ik wilde weleens gaan zoeken naar een koophuis, maar wist nog niet eens wát ik precies zocht,” zegt Brinkhuis. “Dit project zag er mooi uit: jarentwintigwoningen die aan de buitenkant in ere hersteld werden en vanbinnen helemaal werden vernieuwd.” Er gingen zes benedenwoningen aan de Ranonkelkade in de verkoop, inclusief tuin en vrij uitzicht over het water. Brinkhuis maakte er een kleine studie van om te bepalen welk huis hij het mooist vond en wat binnen zijn budget paste. “Toen dacht ik: ik schrijf me maar in, eens kijken wat er gebeurt.”

Lot uit de loterij

De kans om ingeloot te worden, leek klein: ruim 2500 mensen schreven zich in. Toch was hij hoopvol. “Het klinkt gek, ook omdat ik nog nooit een huis bezichtigd had, maar vanaf het begin had ik er een goed gevoel over. Een vriend zei nog tegen me: wees nou voorzichtig, straks krijg je het niet en ben je teleurgesteld. Maar in september kreeg ik een belletje dat ik was ingeloot. Een lot uit de loterij.”

Een eisen- of wensenlijst had Brinkhuis niet, maar hij wilde in elk geval niet weg uit de stad. “Ik ben in mijn studententijd vanuit de Betuwe naar Amsterdam gekomen en woon hier met veel plezier,” zegt hij. “Ik ben twaalf jaar geleden begonnen in een huurhuis met vrienden in West, heb een tijdje samengewoond in Oost – beide keren was het particuliere huur – en sinds drieënhalf jaar huur ik een appartement op de Zeedijk. Daar ben ik hartstikke blij mee, dus ik voelde geen enorme noodzaak om te verhuizen. Sommige mensen hebben meer ruimte nodig vanwege gezinsuitbreiding of omdat ze gaan samenwonen, maar dat speelt bij mij niet.”

null Beeld Jakob van Vliet
Beeld Jakob van Vliet

Waarom hij toch wilde kopen? “Ik voel me oud als ik het zeg, maar dat hoort er op mijn leeftijd een beetje bij. In een huurhuis mag je bovendien niets aanpassen en ik heb geen buitenruimte. Daarnaast woon ik tegenover de Casablanca, dus ik kan bijna vanuit de woonkamer karaoken. Dat was leuk toen ik net vrijgezel was, maar een avondje rust na je werk is hier lastig.”

Brinkhuis’ nieuwe tweekamerbeneden­woning uit 1926 telt 48 m2, net als zijn ­huidige appartement. Toch gaat hij erop vooruit: het nieuwe huis heeft een tuin van 35 m2. “Alles zit erop en eraan. De zon gaat onder aan de voorkant, in een straat waar je alleen je auto neerzet als je er woont. Het is een gezellig volkswijkje met leuke horeca in de buurt. Ik zie mezelf al aan het water voor mijn huis in alle rust een wijntje drinken in de zon. Waar ik nu woon, kon dat alleen in coronatijd.”

Antikrakers

Overbieden hoefde niet en een aankoopmakelaar was ook overbodig. Een lijst vermeldde de vaste prijs van elk bouwnummer. Omdat het om een renovatie­project ging, werd de woning vrij op naam verkocht. “De casco koopprijs was 315.000 euro,” zegt Brinkhuis. “Daar komen nog kosten bij voor bijvoorbeeld de keuken, badkamer en tuin: tot nu zo’n 50.000 euro. Ik heb niet de max hoeven lenen en zit nog binnen mijn budget. Op Prinsjesdag 2020 ging nog een keer de vlag uit: het jaar erop kwam de overdrachtsbelasting voor starters onder de 35 te vervallen. Toen werd alles nog relaxter voor me.”

Omdat de renovatie al was begonnen toen hij zich inschreef, kon hij het huis niet bekijken. “Ik moest het echt op basis van de tekening kopen, heel raar. Natuurlijk ben ik wel even langsgelopen, maar er zaten antikrakers. Ik kon er dus niet in. Hoewel: het huis was helemaal op, dus als ik een trap tegen de deur had gegeven, had ik wel binnen gestaan, haha. De gere­no­veerde woningen ernaast gaven me een idee van hoe het ging worden. Nu zijn we twee jaar verder en heb ik net de sleutel gekregen. Het was lang wachten, maar daardoor heb ik ook veel tijd gehad om na te denken over de inrichting.”

Een gerenoveerde woning kopen betekent ook veel keuzes maken. “Ik wist niet dat er zoveel toiletpotten te koop waren. Ik heb nog nooit zo’n keuzestress gehad, maar dat is een luxeprobleem.”

Wie Emiel Brinkhuis (33), werkt bij een reclamebureau
Huurde een appartement op de Zeedijk (48 m2)
Koopt een benedenwoning met tuin aan de Ranonkelkade (48 m2) voor €315.000 (vrij op naam)
Huizen bezichtigd 0

Tip van Emiel

“Koop je nieuwbouw, laat je dan niet opjagen door projectontwikkelaars. Ik moest in twee maanden veel beslissen, maar kon niet tegelijkertijd nadenken over een toilet, tegels, stopcontacten, de keuken én de hal. Ik heb extra tijd gevraagd en gekregen.”

null Beeld Laura van der Bijl
Beeld Laura van der Bijl

Wooncarrière

2010 Van Galenbuurt
2013 Staatsliedenbuurt
2014 Museumkwartier
2015 Oostelijke Eilanden
2019 Centrum

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden