Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

En plots lag zijn vriend dood in de vrachtwagen

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Ik werd gevraagd om met spoed een vrachtwagencabine te reinigen.

De chauffeur was onopgemerkt overleden. Vermoedelijk in zijn slaap. Niemand durfde de cabine te betreden. Het enige wat ik doorkreeg was de locatie (bij benadering), het kenteken en een minimale omschrijving van wat wij daar mogelijk zouden aantreffen.

Toen we het afgesloten parkeerterrein opreden, zag ik de vrachtwagen direct al staan. Die was niet te missen. Alle deuren en ramen stonden open. Het matras waarop de chauffeur was overleden lag buiten, achter de cabine.

Eromheen stonden diverse vrachtwagens geparkeerd van dezelfde firma. Bij alle cabines waren de gordijnen gesloten. Na tien minuten stapte een meneer van middelbare leeftijd uit de vrachtwagen die pal ernaast geparkeerd stond.

Hij liep naar mij toe en probeerde met allerlei onbegrijpelijke woorden en handgebaren te communiceren. Zo nu en dan meende ik ook een Duits woord op te ­pikken. Ik vroeg hem of hij Duits sprak. “No,” zei hij. De enige taal die hij sprak was Litouws.

Mijn collega had inmiddels de cabine grotendeels leeggeruimd. Naast de vrachtwagen lag een krat bier. De vrachtwagenchauffeur die met mij stond te praten zag dit en liep direct naar het krat toe. “Good!” zei hij lachend.

Ik zei dat ik geen alcohol drink. “Haha! Marihuana! Smoke!” schreeuwde hij toen uit. Toen ik aangaf dat ik ook geen drugs gebruik, werd hij stil en liep weg. Een minuut later was hij weer terug. Wie was deze man eigenlijk? En wat was zijn relatie met de overledene?

Met behulp van Google Translate vroeg ik hem of de overledene zijn vriend was. Hij knikte instemmend. Zijn gezicht veranderde en hij stopte met het maken van grappen. Vermoedelijk was zijn joviale gedrag een manier van omgaan met het verdriet dat hij voelde.

Het was ook niet gemakkelijk. Ze waren beiden ver van huis. Achter de vrachtwagen hing een waslijn met wasgoed. Misschien hadden ze de avond ervoor nog samen de was gedaan en wat gedronken. Nu was zijn vriend er plots niet meer.

Hij vertelde dat hij al ruim veertig jaar vrachtwagenchauffeur was. Al vele jaren reed hij lange afstanden om geld te verdienen voor zijn gezin. Slapend in een kleine cabine, omringd met enkel het hoognodige om zijn bestaan enigszins comfortabel te maken.

Vervolgens komt zijn vriend, in de vrachtwagen naast hem, te overlijden op een parkeerterrein. Hij oogde niet enkel verdrietig, maar ook angstig. Wie kon hem garanderen dat hij de volgende dag wakker zou worden?

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden