PlusMaarten Moll

Elvis werd overstemd door mannen met gitaren

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Nog steeds als ik er ben kijk ik naar boven, naar de hoek waar hoog in de lucht de twee grote glazen bier zichzelf steeds weer vulden. Het is alweer een paar jaar geleden dat de reclame voor Heineken van het pand werd verwijderd. Een baken in benevelde nachten.

Het Leidseplein.

Het lag er deze ochtend verlaten bij. Uit de grijze zomerlucht miezerde het. Het gaf het plein iets melancholisch, alsof het ooit iets bruisends was geweest maar dat beeld alleen nog op oude foto’s was te zien.

Zo heb ik mijn pleinen het liefst. (Het Plaza de España in Sevilla op een druilerige dag.)

We staken in de regen het plein over naar City. Niet een bioscoop waar ik vaak kom. Van geluk gesproken heb ik er gezien, en Unforgiven.

Nu kwamen we voor Elvis.

Biopics. Ook iets waar ik een verstoorde relatie mee heb.

Joaquin Phoenix als Johnny Cash.

Rami Malek als Freddie Mercury.

‘Hmmm hmmm’ als antwoord op het voorstel naar die dubbelgangers te gaan kijken. Er een beetje moeilijk bij kijkend.

Geweldige film, Walk the Line. Heerlijke film, Bohemian Rapsody. (Die over Diana moet ik nog zien.)

Elvis.

De man mengt zich niet heel erg in mijn leven. Ooit las ik een enthousiast stukje over de cd From Elvis in Memphis (het ging om een reissue geloof ik). Cd gekocht. Mooie plaat, maar Elvis – toen nog een ranke god – nestelde zich niet in mij. Hij werd overstemd door mannen met gitaren. Veel mannen met gitaren…

Ergens ligt ook nog de dvd… wacht, ik zoek even.

Elvis: Aloha from Hawaii (special edition). Nog met een cellofaantje eromheen. Ooit gekregen? Zelf gekocht? Elvis in een schitterend wit pak op de voorkant.

Voor we de ingang van City bereikten had ik me nog kunnen bedenken. Een man die opeens afzwenkt en met kordate stappen over het Leidseplein loopt om ergens in een zijstraat te verdwijnen.

Tom Hanks met een fopneus die Colonel Parker speelt. Dat was het grootste struikelblok.

Afijn. Toffe film, Elvis. En veel mooie pakken. Heel veel mooie pakken in allerlei kleuren. Ze zouden me allemaal potsierlijk staan.

En ach, Tom Hanks…

Na de film. Onder het afdak van de bioscoop bleven we even staan.

Het miezerde nog steeds.

En het plein lag er ook nog stil bij. Zelfs de vogels lieten zich niet zien.

Er reed een tram voorbij.

We waren nog niet helemaal terug in de wereld. De film zat nog in onze lichamen. Elvis schokte nog wat na en probeerde me te laten bewegen. M. neuriede All Shook Up.

Ik zag het voor me. Zo kitsch als een glitterpak uit de film. Hoe de zon doorbrak. En Elvis die in zijn witte pak en fladderende cape het verlaten Leidseplein oversteekt.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden