Plus

Eenmaal achterdochtig lijkt Swan Lake zelfs uit Madagascar 3 te jatten

Het is niet eens het gebrek aan originaliteit dat Jakop Ahlboms Swan Lake nekt. Wat deze versie mist is een gevoel van urgentie.

Hebben we nog een Zwanenmeer nodig? Beeld Swan Lake

Wanneer verandert hommage of inspiratie in - hoe zeg je dat een beetje aardig - ordinair jatwerk?

De beginscène van Jakop Ahlboms versie van Het Zwanenmeer lijkt nogal op het openingsbeeld van Virginie Brunelles (in alle opzichten superieure) voorstelling Complexe des Genres, ­vorig jaar een van de hoogtepunten van het Julidans-festival.

We zien twee vrouwen in tutu's, die allerlei variaties op klassieke poses aannemen. Poses die plaatsvervangend pijn doen omdat de onderlichamen onnatuurlijk gedraaid zijn. Wat dan weer komt doordat er niet één, maar twee dansers schuil gaan onder die dansjurk.

Achterdochtig
Maar vooruit, deze overeenkomst kan nog toeval zijn. Geen toeval zijn echter een met hoog gebogen rug, op handen en voeten gedanste dierendans en het beeld van een vrouw in een metershoge jurk die, gezeten op de schouders van een door diezelfde jurk verborgen partner, het hele podium domineert.

Het zijn vondsten die rechtstreeks ­afkomstig zijn uit Nelken van Pina Bausch. Misschien dat Ahlbom er in een ander theaterseizoen nog mee weg zou komen, maar met de bril­jante heropvoering van Bausch' danstheatermijlpaal nog vers in het geheugen, kan de overeenkomst je gewoon niet ontgaan.

En wanneer je dan als kijker eenmaal achterdochtig bent geworden, verdenk je zelfs de circusbeer, die melancholisch over het toneel schuift op een klein fietsje, ervan te zijn 'geïnspireerd' op de succesvolle animatiefilm Madagascar 3.

Spanning blijft uit
Toch is het niet het gebrek aan originaliteit - hoe fnuikend ook - dat Ahlboms Swan Lake nekt. Wat deze versie ten enenmale mist is een gevoel van urgentie.

Naar eigen zeggen was Albohm gefascineerd door het contrast tussen de witte zwaan die in mensengedaante verliefd wordt op een prins en haar rivale die als zwarte zwaan diezelfde prins inpalmt. Van die fascinatie zien we in de voorstelling weinig terug: de beoogde spanning tussen de prins en de rivalen lijft volledig uit. Al was het maar omdat de prins in Albohms regie een slome slungel is met een lullig papieren kroontje.

Maar de spanning blijft vooral uit doordat de dansers van ICKamsterdam nauwelijks bewegingsmateriaal hebben gekregen waar ze eens lekker hun tanden in konden zetten.

De noodzaak
Ze moeten het doen met een lauwe mix van tamme groepsdansjes en een nogal letterlijk soort pantomime. Elementen die we uit andere Ahlbomvoorstellingen kennen zijn er ruimschoots - maar ook weer zonder aantoonbare noodzaak: mensen met dierenmaskers, eenlingen die worden vernederd door een groep sadisten én surrealistische beelden met een flinke snuf Sigmund Freud en een sausje van David Lynch.

Oh ja, en er is ook een messenwerper - gewoon omdat het kan.

De als los zand aan elkaar hangende elementen worden nog enigszins bijeen gehouden door de muzikanten van Alamo Race Track, die hun reputatie als theatrale sfeermaker waarmaken. Toch klinkt hun in galmende surfgitaren badende versie van Tsjaikovski's overbekende danstonen ook een beetje plichtmatig.

Eigenlijk lijkt niemand op het podium echt overtuigd van de noodzaak een nieuw Zwanenmeer te creëren. Laat staan dat ze de kijker weten te overtuigen.

DANS Swan Lake

Door Jakop Ahlbom / ICKamsterdam
Gezien 25/6, De Meervaart
Te zien 28 t/m 30/6, De Meervaart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden