Amsterdammer helpt Amsterdammer

Een uitje, en daarna beginnen Annabelle en haar kinderen met een schone lei

Annabelle van Gelderen. ‘Ik wil mijn kinderen laten zien dat alles binnen je bereik ligt.’ Beeld Eva Plevier
Annabelle van Gelderen. ‘Ik wil mijn kinderen laten zien dat alles binnen je bereik ligt.’Beeld Eva Plevier

Annabelle van Gelderen wil haar drie kinderen na een rommelig jaar trakteren op een uitje, maar als alleenstaande moeder met een uitkering zijn de mogelijkheden beperkt. Kosten: 550 euro.

Het Parool

“Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen hun vader kennen en ik wil dus ook dat hij in hun leven blijft. Maar dan moet hij wel zijn verantwoordelijkheden nemen en zijn afspraken nakomen.” Annabelle van Gelderen (36) komt net van een vriendin en die heeft haar het nummer van een advocaat gegeven. “Ik heb hulp nodig, zodat we een ouderschapsplan kunnen maken met afspraken die worden nagekomen. Nu is het zo onzeker voor mijn kinderen – dan komt ie wel, dan komt ie weer niet. Ik word er zo moe van telkens mijn kinderen te moeten teleurstellen.”

Dit voorjaar zette Van Gelderen een punt achter de relatie van twaalf jaar met de vader van haar jongste twee kinderen. Met terugwerkende kracht begrijpt Van Gelderen dat het al een tijdje niet meer zo goed ging, maar ‘als je er midden in zit, is dat een stuk lastiger’. Hij werd met de jaren strikter en manipulatiever, haar wereld steeds kleiner. “Dat we geen relatie meer hebben, voelt als een bevrijding voor mij. Het is dubbel, want ik vind het heel erg voor mijn kinderen en ik heb er alles aan gedaan dit te voorkomen, maar het ging niet meer.” Ze zouden eindelijk gaan samenwonen na jaren latten. Alles was in kannen en kruiken, de kinderen gingen al naar de nieuwe school en Van Gelderen had bijna al haar spullen verhuisd. “Maar toen kregen we ruzie en escaleerde het. Hij zette me direct op straat, met al m’n spullen. Ik heb m’n kinderen gepakt en ben naar mijn vader gegaan.”

Vader Van Gelderen is haar rots in de branding. Telkens als het niet helemaal lekker liep, kon ze bij hem terecht in de Indische Buurt, en zo ging het na die laatste fikse ruzie ook. “Ik kan op hem leunen, hij is ontzettend belangrijk voor me. Ook mijn kinderen zijn dol op opa. Hij woont niet groot, dus slaapt hij zelf op de bank, zodat mijn oudste haar eigen kamer heeft.” Ook past haar vader elke zaterdag op als zij in de spoelkeuken van restaurant Hans en Grietje staat af te wassen. “Het zijn lange dagen en na afloop doen mijn voeten pijn van het staan. Maar die dagen voelen als mijn vrije dagen. Daar is het ook rennen en vliegen, maar de rest van de week draag ik daar bovenop de zorg voor anderen. In de keuken wordt er hard gewerkt en maken ze harde grappen – ik hou daar van.”

Dromen

Als 17-jarige wilde Van Gelderen naar de hotelschool in Amsterdam, maar na de scheiding van haar ouders moest ze met haar moeder mee naar Rosmalen. “Ik was daar niet op mijn plek, maar ik moest doen wat me gezegd werd.” Tussen haar en de nieuwe vriend van haar moeder boterde het niet, dus na een tijdje mocht ze bij haar vader in Amsterdam gaan wonen. “Tot mijn twintigste heb ik al mijn dromen opzijgezet, werd er nooit aan mij gevraagd wat ík wilde. Uiteindelijk heb ik een opleiding tot nagelstylist gedaan en kon ik mijn eigen zaak op de Javastraat openen.”

Toen ze niet lang daarna in verwachting raakte, leek ze haar draai te hebben gevonden. Maar de vrouw die haar winkel tijdelijk overnam, gooide roet in het eten. Wat er in haar afwezigheid heeft plaatsgevonden, weet Van Gelderen niet, maar dat het geen zuivere koffie was bleek, toen de politie met groot materieel binnenviel. Uiteindelijk moest ze de winkel sluiten en bleef ze zitten met een gigantische schuld. Ondertussen liep de relatie met de vader van haar pasgeborene stuk. Vijf jaar lang heeft ze alleen het broodnodige aangeschaft – ‘eten en luiers’ – en zo krabbelde ze eigenhandig op.

Als haar jongste straks naar school gaat, wil Van Gelderen meer gaan werken. “Ik wil mijn kinderen laten zien dat alles binnen je bereik ligt. Toen ik jong was, heb ik vaak gehoord dat ik niets kon en dat is niet goed voor je zelfvertrouwen. Mijn kinderen zal zoiets niet overkomen.” Omdat de breuk ook voor de kinderen veel verdriet en onzekerheid met zich meebracht, wil Van Gelderen een weekendje met ze weg, ‘zonder gezeur en gezeik’. “En daarna beginnen we met een schone lei.”

Vorige week vroeg Marleen Druiventak een bijdrage voor speciale luiers en voeding voor haar dochtertje. Marjolein en Jaap Bruinsma doneren.

De missie van Marleen Druiventak (40) – een beter leven voor haar dochtertje Marley Ann (4) – vergt offers. Haar dochtertje heeft het syndroom van Down en ze groeit slecht, maar Druiventak wil niet dat mensen haar ‘ziek’ noemen ‘want Down is niet ziek’. “Ze heeft alleen een beetje extra aandacht nodig.” In Suriname kreeg Marley Ann niet voldoende aandacht en na een reeks akelige ervaringen in het ziekenhuis besloot Druiventak naar Nederland te komen in de hoop op betere zorg.

De verhuizing betekende een grote omslag. Zonder verblijfsvergunning kan Druiventak niet werken in Nederland en wordt een groot deel van de speciale zorg niet vergoed. Daarbij missen moeder en dochter hun familie – Druiventak heeft nog twee zoons – verschrikkelijk. “Ooit komt er een tijd waarin we weer samen zijn.” In de tussentijd zou een bijdrage voor speciale luiers en sondevoeding enorm helpen.

Marjolein (42) en Jaap Bruinsma (45) springen Druiventak in deze moeilijke tijden graag bij. Marjolein: “We zijn al meer dan twintig jaar bij elkaar en we vierden onlangs ons vijfjarig huwelijk. Omdat we onze liefde willen doorgeven, hebben we onze dierbaren gevraagd een bijdrage te doen voor een mede-Amsterdammer.” Dat Druiventak uit liefde voor haar dochtertje gescheiden is van haar gezin in Suriname om hier betere zorg te vinden, treft Bruinsma in het gemoed. “Dit moeten zware tijden zijn voor haar en haar familie. Voor zo’n offer is veel liefde nodig. Als we met deze gezamenlijke bijdrage iets van verlichting kunnen brengen en wat zorgen kunnen wegnemen, dan doen we dat graag.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden