Ashgan El-Hamus.Beeld Sjoukje Bierma

Een monster verdient geen kroon

PlusAshgan El-Hamus

Over tien jaar is er een groep coronakinderen, verwekt in het oog van de storm, misschien net oud genoeg om uit te leggen hoe de wereld erbij lag toen ze geboren werden. Een sciencefictionfilm met de titel 2020.

Want, lieve kinderen, er was ooit een jaar dat afstandelijker was dan alle andere jaren. Ineens leefden we met z’n allen midden in een slecht script. Iedere dag opnieuw wist niemand hoe het verder ging. En ergens tijdens het massale wachten op het einde, werden jullie verwekt.

13 maart 2020. Als het een film was geweest, heette dit de eerste akte. Het moment dat alles ineens anders is. Er is een virus, iets dat lijkt op griep maar gemener is dan griep. Ze noemen het ‘kroon’, en dat terwijl het in niks op een koning lijkt. ‘Monster’ was een betere naam geweest. We moeten binnenblijven en mogen niemand zien. We zitten veel in onze lievelingsstoelen films te kijken of boeken te lezen, maar toch is het verhaal dat zich buiten afspeelt het grootst. Er wordt veel gedronken. Geen limonade, maar dat leg ik jullie later nog wel uit.

28 april 2020. Dit zouden we de tweede akte noemen. Mensen raken elkaar niet meer aan, behalve de mensen die toch al met elkaar in een bed slapen, zoals jouw ouders. We praten met elkaar door plastic heen, je ziet elkaar wel, maar het voelt toch nep. Je moet het maar eens proberen. Er worden nieuwe woorden bedacht, zoals huidhonger: alsof een huid ooit genoeg gegeten heeft. Mensen missen gekke dingen, zoals in elkaars nek hijgen bij een concert. De stad is stil. Het monster is het enige dat hard ademt.

20 mei 2020. We mogen steeds iets meer naar buiten, en doen dat het liefst de hele tijd, zelfs als het regent. Dat kan je je nu niet voorstellen, maar dat is echt zo. We zijn niet meer van suiker. Soms schreeuwen we ineens heel hard, alsof we niet meer getemd willen worden. Het is alsof iedereen ‘het is mooi geweest’ met watervaste stift op z’n voorhoofd heeft staan. Maar ondertussen ademt het monster nog steeds, is knuffelen verboden, en is er geen einde.

Lieve coronakinderen, ik zou jullie willen vertellen dat er in elke film een held opstaat, met een lightsaber, die de wereld redt. Dat er altijd een derde akte komt, de plek waar de zorgen vervliegen en we opnieuw onze tanden in het leven, en elkaar, mogen zetten. Maar nog steeds weet niemand hoe het verdergaat.

Sciencefiction is nooit mijn favoriete genre geweest en ik hoop dat jullie voor altijd de adem van jullie vrienden kunnen voelen, en lekker hard met z’n honderden in elkaars arm kunnen knijpen, midden op straat. Ik gun jullie dat de wereld in 2030 weer gewoon van de mensen, en hun tanden is, en niet van een monster met een kroon op z’n kop. Een monster verdient geen kroon, verhalen verdienen een einde.

Reageren? a.elhamus@parool.nl.

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden