Culinaire trend

Een leven zonder kaas van Kef heeft toch weinig zin?

Wekelijks voert culinair journalist Mara Grimm ons langs noviteiten en trends. Deze week: quarantainekilo’s.

Beeld Shutterstock

Geen idee hoe u er momenteel bijzit, maar zelf begin ik verdacht veel op Oboema te lijken. Dat heeft niet alleen te maken met mijn haar, dat onder normale omstandigheden al een volstrekt eigen leven leidt, maar nu helemáál in een chronische staat van ontploffing verkeert. Ook qua postuur dreig ik te exploderen, terwijl ik dacht dat de tijdelijk sluiting van de horeca dé kans was om eindelijk wat dichter bij mijn innerlijke Kate Moss te komen.

Het tegendeel is waar. De initiatieven om de horeca en vooral hun leveranciers te steunen buitelen over elkaar heen – het ene nog leuker en vooral lekkerder dan het andere. Die moeten natuurlijk allemaal worden gesteund, want eventuele faillissementen zouden een ramp zijn – niet alleen voor de ondernemers in kwestie, maar ook voor de Nederlandse gastronomie in het algemeen. Want zeg nou zelf: een leven zonder paté van De Pasteibakkerij of kaas van Kef heeft toch weinig zin?

Zo staat er wekelijks een bezorger van de #support­yourlocalsbox voor de deur: een initiatief van Parool-Smulpaap Samuel Levie om lokale producenten te ondersteunen. Ook fiets ik elke vrijdag de stad door voor de #borrelsnobtas van culinair recensent Hiske Versprille. Straks gaat de deurbel omdat er twee tassen groenten van restaurant De Kas worden afgeleverd. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het resultaat is dat mijn huis sinds de coronacrisis is ­veranderd in één groot culinair paradijs. Wat zeg ik: ­luilekkerland is er niets bij. Alleen al op dit moment ­liggen er drie soorten patés in de ijskast: één van de ­eerder genoemde Pasteibakkerij, één van Brandt & Levie en één van Slagerij De Wit.

Daarbij kan ik kiezen uit stokbrood van Niemeijer of zuurdesem van Levain et Le Vin. Ook kan ik een kaasplateau samenstellen waar de gemiddelde fromagier jaloers op zou zijn en heb ik buffelmozzarella in huis die – echt waar – nog geen dag geleden is gemaakt.

Ik zou met deze belachelijke voorraden natuurlijk makkelijk een clandestiene delicatessenwinkel kunnen beginnen, maar aangezien ik opeens zeeën van tijd heb om te koken én te eten, gaat het allemaal op. Logisch gevolg: de quarantainekilo’s vliegen eraan. Maar stoppen is geen optie, want ik zal de lokale leveranciers steunen tot ik een ons – of duizend – weeg. 

Mara Grimm (1979) is culinair journalist en food trendwatcher. Elke woensdag schrijft ze een column over de laatste culinaire trends. Klik hier om haar andere columns te lezen.

Mara Grimm.Beeld Imke Panhuijzen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden