PlusDe klas in

Drama in de kleuterklas: vis Vinnie zal nooit meer zwemmen

Uitzonderlijke tijden in het onderwijs. Jocelyn Vreugdenhil volgt leerkrachten van basisscholen in Amsterdam. Deze week: groep 1, IJburg.

“Er is een goudvis weg. Weet jij misschien waar Vinnie is?” Beeld Inge Duiker
“Er is een goudvis weg. Weet jij misschien waar Vinnie is?”Beeld Inge Duiker

Daar zwemt hij dan, in zijn eentje tussen de slierten van de waterplant. Zijn vriend Vinnie is nergens te bekennen. Niet op zijn zij aan het wateroppervlak, niet op de bodem. Hij is spoorloos verdwenen. De juf had Blub en Vinnie al vier jaar. Vanaf de eerste dag dat ze als juf de school was binnengelopen waren de vissen mee.

Oké, de samenstelling was een keer veranderd. Vinnie was eerst oranje en niet zwart. Dat kwam omdat hij tijdens een van de vakanties uit logeren was gegaan. Zoals de vissen elke vakantie met een leerling mee naar huis gaan om verzorgd te worden. De moeder had de vissenkom in de bakfiets gezet en was naar huis gefietst. De volgende dag belde ze om te vertellen dat Vinnie de rit niet overleefd had. ‘Waarschijnlijk was het te hobbelig onderweg.’ De moeder had een nieuwe Vinnie gekocht, in een andere kleur, en die zwom nu al maanden met Blub in een kom in het lokaal van groep 1.

Tot afgelopen donderdag, de laatste dag dat de juf hem had gezien. Elke vrijdag is het lokaal leeg omdat de juf dan vrij is en de groep ergens anders zit. Het is dus niemand opgevallen dat er een vis miste na de middagpauze.

“Vinnie is weg,” roept de juf na het weekend tegen alle collega’s die ze tegenkomt. “Er is een goudvis weg. Weet jij misschien waar Vinnie is?” Haar collega’s kijken haar vragend aan en sommigen moeten lachen om de vraag. Behalve haar collega van de andere groep 1, in het lokaal naast haar, die lacht niet.

“O nee,” schreeuwt hij. “Ik heb afgelopen vrijdag tijdens de middagpauze een leerling van me in jouw lokaal zien staan.” Hij had het jongetje aangesproken en weggestuurd. Tijdens de pauze bleek de leerling naar boven te zijn gelopen om te plassen, want dat mag nu vanwege corona niet beneden. Terwijl hij over de gang naar de wc’s liep, zag hij door het raam de vissenkom staan. De aantrekkingskracht was zo groot, dat hij besloot het lokaal in te lopen. De kom stond op de kast, dus hoe hij er precies bij is gekomen, is een raadsel. En waar de vis, die hij eruit moet hebben gepakt, gebleven is ook.

De meester en juf besluiten maandagochtend voor de school begint samen op zoek te gaan naar Vinnie. Terwijl de juf een van de lades van de kast onder de kom opentrekt, zet ze het op een gillen. Daar ligt de uitgedroogde versie van Vinnie. Dan komt het jongentje als eerste van alle leerlingen de gang ingelopen. Alsof hij weet dat er iets niet goed gegaan is, loopt hij direct haar lokaal in. Ze laten hem de dode vis zien.

“Hij wil zwemmen,” zegt de 4-jarige.

“Ja, maar dat kan nu niet meer,” antwoordt de juf. “Hij moet in het water blijven, anders gaat hij dood.”

De jongen blijft beduusd naar de vis staren. Tijdens het kringgesprek wordt die ochtend het overlijden van Vinnie besproken, maar zoals dat gaat bij kleuters is al snel een ander onderwerp interessanter. Omdat het allemaal een beetje onaf voelt, besluit de juf de ouders van het jongetje te bellen. Om ze de kans te geven een pedagogische draai aan de dood te geven door met hun kind naar de dierenwinkel te gaan en een nieuwe te kopen. Als de moeder opneemt, vertelt de juf het verhaal. “Ja,” zucht de moeder, “dat kan gebeuren.” Dan hangt ze op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden