Proefwerk

Dik & Cunningham (8-)

Dik & Cunningham (DenC) in de Kerkstraat doet wat ouderwets aan en vliegt een paar keer uit de bocht, maar is ook heel gastvrij en plezierig.

Hiske Versprille
Het voelt wat ongemakkelijk: de gigantische kop van een Zuid-Afrikaanse koedoe die pal boven ons tafeltje hangt. Beeld Rink Hof
Het voelt wat ongemakkelijk: de gigantische kop van een Zuid-Afrikaanse koedoe die pal boven ons tafeltje hangt.Beeld Rink Hof

Er zijn mensen die het sfeervol vinden: wild eten terwijl ze worden aangestaard door dode herbivoren. Maar ik vind jachttrofeeën altijd een beetje ongemakkelijk. Pal boven ons tafeltje in Dik & Cunningham hangt de gigantische kop van een Zuid-Afrikaanse koedoe, een grote antilope wordt hij ook wel genoemd, een dier dat je niet ­dagelijks tegenkomt in Amsterdam.

Ik ben dan ook stomverbaasd als ik later in het entresol van het zaakje in de Kerkstraat nog twee kleinere koedoes aan de muur zie hangen. Een soort koedoethema dus, in een verder nogal suf interieur met van die beige, leenbakkerige schemerlampjes. Wonderlijk.

De koedoe lijkt vanuit deze hoek beschuldigend op me neer te kijken. Misschien is het supplement van foie gras (€8,50), dat ik besteld heb bij het hoofdgerecht, de reden dat ik het gevoel heb dat het dierenrijk mij iets verwijt. Er zat ook al gemeste eendenlever bij het voorgerecht en ik dacht: als er tóch boze brieven komen (want die komen er, als het om foie gras gaat), kan ik het maar beter uitventen.

'Luister eens even, koedoe,' spreek ik streng, 'ik ben bekend met het meer dan tweeduizend jaar oude proces van overvoering of gavage, waardoor ganzen- en eendenlevers in korte tijd opzwellen als een soort binnenvogelse groeipaté. Ik vind de ­morele paniek hierover niet terecht en hypocriet en ik vind foie gras minder verwerpelijk dan ons eigen zieligvarken of plofkip. Bovendien is het buitenaards lekker. Ik ga er graag met u over in discussie.'

Zware, maar lekkere wijnen
De koedoe zegt niets terug en blijft me de hele avond geringschattend aankijken. Het stel dat de zaak draaiende houdt, Emmalou ­Cunningham en Johan Dik, heeft een carrière in sterren­zaken achter de rug. Het doet allemaal ietsje gezapig en ouderwets aan, maar het is een vriendelijk restaurantje en Cunningham is een uitstekende gastvrouw, die bij de gerechten wat zware, maar heel lekkere wijnen uitzoekt (ze worden wel iets te warm geserveerd).

Voor-, hoofd- en nagerechten kunnen van de compacte kaart ­gekozen worden binnen een drie- (€35), vier- (€42,50) of vijfgangenmenu (€50). Er is tussen vijf en half zeven ook een driegangentheatermenu (€ 33,50) en er is een verrassingsmenu van acht gangen voor € 59,50.

Na twee fikse amuses, een erg lekkere crème van ­geitenkaas en een aspergesoepje, kiezen we als voor­gerecht de steak tartare en de albacoretonijn 'op onze wijze als niçoise gepresenteerd'. Het IJsselvalleirund is goed ­gesneden en lekker aangemaakt, er komt een knal­oranje, zachtgegaarde eidooier bij en hartige crème van pekelvlees.

'De niçoise' heeft weinig met de bekende ­salade te maken, maar lijkt meer op de jarennegentig­topper 'trio van vis': albacorecrème met een piepertje, rauwe vis met een goede paprikasalade en een gebakken mootje dat veel te gaar is. Albacore is de vis die je ook meestal in blik aantreft; doorgeslagen heeft hij precies diezelfde jeukerige stroefheid. Jammer.

Fantastische tussengerechten
De tussengerechten zijn fantastisch. Gebakken ­makreel ligt naast gekmakend malse octopus, rinse groene tomaat en hollandaisesaus: fris, vissig, vettig, ­gebalanceerd. Bij het gekonfijte kwartelboutje komen eendenleverterrine, puylinzen en dadeljus. Een gerecht als een zacht, chic hotelbed, waar je je graag nog eens lekker in omdraait: decadent en weldadig.

De hoofdgerechten zien er wat slordig uit: ze zijn ­lekker, maar allemaal net te veel van het goede. Het ree ­(subliem gegaarde bout, stoof en een worstje) is hysterisch opgemaakt met knaloranje pompoenpuree, die kriskras over het bord is gespoten, bij de gestoofde ossenstaart met foie gras komt een stoplicht van crème­pjes (aardpeer, pastinaak, peterselie) en heel kleverige, iets te zoute maderajus. Op beide zeer winterse gerechten zijn lukraak wat asperges en doperwten gegooid, alsof toch iéts op die vermaledijde lente moest worden verzonnen, maar die passen er voor geen meter bij en verdwijnen in het wildgeweld.

Het mag wat ingetogener
Ook bij de desserts hadden wel wat onderdelen mogen worden weggelaten. De mango met laurier en chocolade vind ik geen geslaagde combinatie, hoewel de chocosorbet fantastisch is. Zoete lambada-aardbeien worden geserveerd met kikkergroene pistachekaramel en heftig, ook weer heel goed kardemomijs, maar er liggen óók nogal dunne witte chocomousse en een aardbeien­terrine met extreem veel gelatine bij. Het mag hier en daar meer ingetogen, maar we hebben goed gegeten. Daar verandert geen koedoe iets aan.

Hiske Versprille Beeld Het Parool
Hiske VersprilleBeeld Het Parool
null Beeld /
Beeld /
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden