Plus

Dierenrijk

Abbey (2), Berner Sennen, De Pijp. Beeld Isabella Rozendaal

Abbey (2)

Esther en Guido Lof hebben twee volgroeide Berner Sennenhonden: Noah en haar dochter Abbey, van zestig en vijftig kilo. “Het zijn ontzettend lieve honden, maar wel waaks,” zegt Esther. “Op straat jutten ze elkaar op. Abbey gaat graag achter kleine hondjes aan, dus we moeten haar goed in de gaten houden. Ik kan ze niet allebei tegelijk uitlaten: als die twee achter een duif aangaan, hou ik het niet.” Echt functioneel is dat waakzame karakter niet. “Als er een inbreker zou komen, heb je goede kans dat ze erbij op schoot gaan zitten.”

Peach (5), Agapornis, IJburg. Beeld Isabella Rozendaal

Peach (5)

Abel Bouwman (13) gaat elke dag in de dierenwinkel kijken. Hij heeft vissen en vogels en zou wel meer dieren willen, maar zijn moeder, Jakomijn Bot, vindt het zo genoeg. “Abel verzorgt de dieren goed, maar de vogels mogen de keuken niet meer in. Ze zingen niet echt, het is meer gillen.”

“Ja, mama vindt het veel herrie. Als je tegen ze praat gaan ze nog harder gillen. Ze grommen ook als ze iets niet leuk vinden. En ze kunnen echt hard bijten, soms zelfs totdat het gaat bloeden. Maar ze zijn wel heel slim!”

Lizzy (7), Brits korthaar, Oud-West. Beeld Isabella Rozendaal

Lizzy (7)

“Ik heb altijd katten geadopteerd,” zegt Brenda Rangel. “Lizzy komt van een fokkerij (haar officiële naam is Fairytale von Ostseestern), maar mijn theorie is dat ze geen fokpoes wilde zijn. Ze heeft haar tweede nestje kittens verstoten, toen moesten ze haar wel wegdoen. Ze is eigenzinnig, zit vaak met haar rug naar me toe, maar komt ’s nachts met haar 6 kilo bovenop me liggen. Ze wil geaaid worden, maar alleen eventjes. Het past wel bij mij: met mensen heb ik ook voorkeur voor de diepgang van getroebleerde karakters.”

Bobbie (3), labrador, De Baarsjes. Beeld Isabella Rozendaal

Bobbie (3)

Bobbie is een gewone labrador, die van zwemmen en spelen met ballen houdt, en graag eten steelt als Charlotte Bouwman even niet kijkt. Maar voor haar is hij ook een hulphond, die haar helpt met haar psychische problemen om te gaan. Bobbie heeft al veel betekend voor Bouwman: “Ik knuffelde nooit iemand, maar sinds ik hem heb, wil ik de hele tijd knuffelen. Dankzij hem kom ik in contact met mensen, en hij geeft me structuur en verantwoordelijkheid. Ik kan niet opgeven, want Bobbie is er.”

Freddy (3), fret, De Pijp. Beeld Isabella Rozendaal

Freddy (3)

Alex Heusden kan alle bezwaren tegen fretten zo onderuithalen. “Mensen denken dat ze bijten en stinken, maar toen Freddy gecastreerd was ging alle onrust er uit en stonk hij ook niet meer. Daarvoor was hij af en toe heftig. Maar het speelse blijft tot ze doodgaan. Als we thuiskomen, maakt hij van blijdschap een salto. Er is één ding wel lastig: ze ontsnappen. Fretten zijn pathologisch nieuwsgierig. Hij is een keer van tweehoog uit het raam gevallen en een stuk van zijn tand kwijtgeraakt. Sindsdien is hij wel voorzichtiger.”

Jess (4), huiskat, Centrum. Beeld Isabella Rozendaal

Jess (4)

Jess is werkzaam als muizen-vanger in een studentenhuis van SV Cyclades, en de lieveling van de constant wisselende bewoners van het grachtenpand. “We hebben haar uit het asiel. Ze jaagt wel, maar ze speelt meer met de muizen dan dat ze ze opeet,” zegt Robin Kissels. “Ze heeft er één keer een opgegeten, en meteen weer uitgespuugd. Ik kwam van een feestje en zag overal stukken muis liggen. Ik stond om vier uur ’s ochtends dronken de bloedvlekken uit het tapijt te schrobben. En vond haar even niet meer zo lief.”

George (2), Australische herder, Centrum. Beeld Isabella Rozendaal

George (2)

“We waren op zoek naar het type klittenbandhond, en dat is George geworden,” vertelt Jonathan Lasenby. “Hij wil altijd aandacht.” George is een typische herdershond: nieuwsgierig, slim en actief. “Hij is onvermoeibaar. We zijn een keer drie uur gaan wandelen, en daarna ging hij nog vier uur met de uitlaatservice mee en nog was hij niet moe! Het enige wat hem uitput, zijn brain games. Verstoppertje, spoorzoeken, dat soort dingen. Je moet constant iets voor hem verzinnen. Rust is er niet bij.”

Mega Muis (3), Teddy dwergkonijn, de Wallen Beeld Isabella Rozendaal

Mega Muis (3)

“Het is hier soms net een dierenopvang,” zegt Diederick van der Lee. “Mijn vriendin vond Mega Muis op Marktplaats. De fokker deed hem weg omdat hij te groot was voor een dwergkonijn. Hij bleek bang voor alles. Hij wordt rustig als ik tegen hem praat, maar als ik de kamer uitga en terugkom, lijkt het of hij me vergeten is en is hij weer doodsbang. Het duurde een hele tijd om hem aan de andere konijnen te laten wennen. Opa, die half zo groot is, sloeg hem continu in elkaar. Inmiddels gaat het beter, maar hij blijft een zorgenkind.”

Beer (4), shar-pei, Staatsliedenbuurt. Beeld Isabella Rozendaal

Beer (4)

“Shar-peis, met hun geplooide huid en blauwe tong, zijn een ongebruikelijk ras. Ze werden eeuwen geleden in China gefokt om dienst te doen als waakhond. Moderne shar-peis zijn nog steeds schuchter naar vreemden en zijn eigenzinnig. “We hebben de puppycursus gedaan, maar zijn niet geslaagd. Echt kansloos.” Stefan Loeffen vindt dat geen probleem: hij heeft bewust voor deze hond gekozen. “Kijk nou, dat koppie! Hij is lief en aanhankelijk, het liefst gaat hij met me mee naar de kroeg. Hij blaft, maar er zit geen kwaad bloed in.”

De Rooie (1) Beeld Isabella Rozendaal

De Rooie (1)

“Ze is opgegroeid op een boerderij, volgens mij is ze daardoor niet zo knuffelig. Dat vind ik wel jammer,” zegt Annemarieke Weber. Maar haar ‘actieve, intelligente persoonlijkheid’ maakt een hoop goed. “Ze heeft karakter, zo’n duffe kat hoef ik niet. En ze kan trucjes: high fives, en ze heeft geleerd om te bellen voor haar lunch – een grote hit op Instagram.” De Rooie inspireert Weber zo dat ze haar muze is geworden. “Schrijven is mijn vak en dat doe ik het liefst over haar. Over mezelf schrijven vind ik niks. Haar personage geeft me vrijheid.”

Patrijs (4), Cochinkriel, Kadoelen Beeld Isabella Rozendaal

Fotograaf Maurice Scheltens nam kippen om wat leven in de tuin te brengen. “Een tuin-architect vertelde me dat ze de eitjes van de slakken opeten, en raadde me aan om kleinere krielkippen te nemen omdat die de grond niet zo omwoelen als de grote cochins. Maar ze ploegen de tuin gewoon om. Het zijn wel leuke huisdieren, heel sociaal ook. Als ik in de tuin sta, zitten ze allemaal om de schoffel heen te scharrelen. Patrijs is het makst van allemaal, die komt zelfs op mijn bureau zitten in de fotostudio.”

Rosa (4) Schapendoes, Noordermarkt Beeld Isabella Rozendaal

Elke ochtend zijn Mireille en haar hond Rosa op de Noordermarkt te vinden. “Het is een ritueel. Ik pak er een geestelijk boek bij en kom helemaal in de flow.” Rosa is niet aangelijnd, maar blijft in de buurt. “Sinds ze doof is, is ze meer op mij gericht. Eigenlijk is onze band nog hechter geworden.” Het is een komen en gaan van mensen met honden die Mireille en Rosa begroeten. Ze heeft een druk plekje gekozen voor haar ochtendmeditatie. “Je kan wel in een park gaan zitten, maar dan neem je toch jezelf mee. De stilte is ook hier.”

Laurie (6), Heilige Birmaan, Rivierenbuurt. Beeld Isabella Rozendaal

“Toen ik acht was, kregen we onze eerste twee Heilige Birmanen,” zegt Koen Reerink (18). “Later wilden mijn zusje en ik heel graag nog een broertje of zusje erbij, maar in plaats daarvan kregen we onze eigen poes: Laurie. We noemen haar ook wel ‘de aannemer’, want als iemand in huis aan het boren, verven of een andere klus aan het doen is, komt ze er altijd bij zitten. En ze is vreselijk lief. Als ik verdrietig ben, omdat ik bijvoorbeeld een slecht cijfer heb, komt ze altijd even kijken hoe het met me gaat.”

Miss Ambulia (8), postduif, Vogelbuurt. Beeld Isabella Rozendaal

Dennis van den Burg zat in de schulden en moest zijn kampioensduif verkopen om zijn dierenzaak Ambulia te behouden. Als hij vertelt hoe het voelde, wanneer zijn duif aan kwam vliegen na zo’n wedstrijd van 1500 kilometer, staat het kippenvel hem op de armen. Twee jaar later kon hij Miss Ambulia terugkopen. “Wedstrijden vliegen kan niet meer, maar ik heb haar teruggekocht vanwege de sentimentele waarde. En we waren net op tijd! Haar eigenaar bleek ongeneeslijk ziek en heeft weken later alle duiven naar de poelier gedaan.”

Lion (6), Maine Coon mix, De Baarsjes. Beeld Isabella Rozendaal

Elke zomer scheert Abigail Byrne de vacht van Lion kort. “Dat is niet eenvoudig, want hij vindt het heel onaangenaam. We moesten het scheren eerst in fases doen, en met zijn tweeën. Maar inmiddels lukt het ook alleen.” Sommige mensen beschuldigen Byrne van wreedheid als ze de geschoren kat zien, maar dat deert haar niet. “Als er een hittegolf is, kan het hier binnen wel dertig graden worden. Dan ligt hij te hijgen als een hond. Na het scheren is hij vrolijk en wil hij naar buiten, in plaats van alleen maar binnen in de schaduw liggen.”

Miipi (2), Devon Rex, Betondorp. Beeld Isabella Rozendaal

“Miipi is een lieve poes, en ontzettend aanhankelijk. Ze staat altijd in het middelpunt van de belangstelling, dus een tweede kat nemen we er niet bij.” Voor Moniek Sam en Hans de Bakker is hun kat Miipi een volwaardige levensgezel. “Als je een kat neemt, krijg je meer dan een huisdier: je krijgt er een ziel bij in huis. Een ziel net als wij, maar dan in een andere verpakking. En je hoeft ze niks te vertellen, want ze hebben alles door. Ze zijn hier met één doel: ons mensen duidelijk maken waar we mee bezig zijn.”

Lola (5), Australische herder, Centrum. Beeld Isabella Rozendaal

Carina Lange koos een Australische herder omdat ze bekend staan als intelligente, atletische honden. Lola liet zich dan ook goed trainen. “De meeste honden moeten even wennen aan zo’n paddleboard, maar zij sprong er meteen op. Ze is overal goed in: agility, speuren, alles. En dan geeft iedereen haar ook nog aandacht omdat ze zo mooi is. Als puppy was het nog erger, zo fluffy als ze toen was... Als je haar karakter zou moeten omschrijven in één woord? Arrogant,” zegt Lange en lacht.

Big Mama (2), Sierkip, Buiksloterham. Beeld Isabella Rozendaal

Kippen zijn efficiënte beesten: ze eten restjes en leggen vervolgens heerlijke eieren. Eelko Schram pakt het helemaal handig aan. “Ik bestel ’s avonds vaak eten bij een restaurant, en dat kan ik in eieren betalen. De eigenaar geeft dan restjes mee uit het restaurant, sla enzo, en dat gaat weer het kippenhok in.” Wat voor een ras de kip is, weet Schram niet en doet er voor hem niet toe. “Ik heb ze bewust geen namen gegeven, daar zouden de kinderen alleen maar over ruziën. Deze heet stiekem toch Big Mama.”

Fitz (4), Huiskat, Rivierenbuurt. Beeld Isabella Rozendaal

“We zaten ooit buiten onder het raam en Fitz wilde zo graag bij ons zijn, dat hij helemaal uit het raam hing.” Sindsdien laat Sophie Schra haar kat met een mandje naar beneden en takelt ze hem op als hij weer naar binnen wil. Het was niet moeilijk om hem dit aan te leren. “Die kleertjes vindt hij ook prima. Fitz is anders dan alle katten die ik ooit gehad heb. Hij is net een mens, kijkt je ook echt aan. Hij was als kitten ook al zo. Toen gingen we vaak met hem wandelen en had hij een harnasje om. Het boeit hem allemaal niks.”

Jill (6) Duitse herder, Van der Pekbuurt. Beeld Isabella Rozendaal

“Toen mijn vrouw stopte met werken, hadden we eindelijk tijd voor een hond,” zegt Peter van Zadelhoff. “Een hond acht uur alleen laten als je gaat werken, dat is niet goed. Wij wandelen elke dag twee keer een uur, één keer een halfuur en we doen nog een wandeling van een kwartier.” Maar zoals veel Duitse herders, die gefokt worden op een aflopend silhouet met lage heupen, heeft Jill elleboog­dysplasie. “Het valt nu nog mee, maar als ze pijn heeft, moeten we toch minder gaan lopen.” 

Cammie (2,5 jaar), Siberische hamster, Amsteldorp. Beeld Isabella Rozendaal

Net als elke gezonde hamster propt Cammie zijn wangzakken vol met al het eten dat je hem voorschotelt. Maar Cammie werd te dik, en moest naar de dokter. “Sinds een paar maanden wordt hij steeds dikker, terwijl hij niet meer eet dan anders,” zegt Nathalie Hamersma. “De dierenarts zei: ‘Dit is de dikste hamster die ik ooit heb gezien!’” Het overgewicht blijkt geen vet te zijn, maar een makkelijk te behandelen galaandoening. “Het is niet levensbedreigend. En gelukkig heeft hij er geen last van.”

Ollie (10), Maltezer mix, Het Twiske. Beeld Isabella Rozendaal

“Toen ik Ollie adopteerde, had hij diverse oude breuken in zijn poot, en was het beter dat het pootje eraf ging,” zegt Mieke van Ballegooijen. “Om hem goed te leren lopen, moesten we zijn buik- en rugspieren extra trainen. We begonnen met hardlopen, en toen ontdekten we canicross.” Canicross is een sport waarbij de hond het baasje voorttrekt. “We deden jaren aan wedstrijden mee: vond Ollie leuk, want hij wil publiek! Inmiddels is hij wat ouder en houdt hij de lange afstanden niet meer vol. Maar hij rent me er nog steeds uit.”

Tommy (12), huiskat, Weesp. Beeld Isabella Rozendaal

Niek Roozen en zijn vrouw Hanneke hebben in Weesp hun droom verwezenlijkt. Op een ­terrein (gedeeld met twee andere stellen) hebben ze gezamenlijk een tuin ingericht, waar ze wonen, hun landschapsarchitectenbureau hebben en huisdieren houden. Kippen, schapen en twee katten. “Tommy loopt als een hondje achter ons aan. We gaan best vaak op reis, en hij weet al dat we weggaan als we onze koffers inpakken. Als hij stress heeft, sabbelt hij op zijn staart als een kind aan zijn duim.”

El Chapo (2), ras onbekend, Centrum. Beeld Isabella Rozendaal

Een collega van Mariska Cornelis had ooit laten vallen dat hij zo graag een kantoorpup zou willen. Toen ze met het hele bedrijf aan surprises deden, kreeg hij geen pup, maar een konijn in een hondenhok. “Hij schrok heel erg! We hadden bedacht dat als het niet goed zou gaan, we El Chapo weer op Marktplaats zouden zetten. Maar hij was al gauw op zijn gemak. We hebben een schema om hem te voeren, dat doen we met z’n allen, en gelukkig kauwt hij niet op kabels. Inmiddels is iedereen is verliefd op hem. Als een collega gestrest is, houdt die El Chapo gewoon een tijdje vast – dat helpt.”

Ida (10), Duitse dog, Centrum. Beeld Isabella Rozendaal

Kris von Stedingk heeft een zwak voor grote hondenrassen, vanwege hun rustige, zachtaardige karakter. “Ida is doodsbang voor vuurwerk, vlucht meteen naar de badkamer. Maar vlak voor oud en nieuw kregen we een baby en in plaats van te vluchten, ging ze bij de baby liggen.” Dit soort grote rassen hebben genetische aanleg voor allerlei aandoeningen. Ida verloor zes jaar geleden haar poot aan kanker. “De amputatie deerde haar niet – Ida was dezelfde dag nog op de been. Ze is alleen wel grijs geworden na zes maanden chemotherapie.”

Bella (15), Oosters korthaar, Amstelveen. Beeld Isabella Rozendaal

Olga Groeneveld houdt van een levendig huis, vol bloemen en planten. “En een leven zonder katten kan ik me niet voorstellen. Ik moet alleen uitkijken als ik rozen in huis haal, want Bella is er gek op en als ze de blaadjes eet, moet ze overgeven. Van kattengras moet ze dan weer niks hebben.” Bella’s maatje Lily, ook een Oosters korthaar, overleed in augustus en sindsdien is Bella ontzettend op Groeneveld gericht. “Ze zit constant bij me te klauwen. Maar ik wil ook geen jonge poes in huis halen, want dat lijkt me zo heftig voor haar.”

Syrische hamster Pluisje (7 maanden), Centrum. Beeld Isabella Rozendaal

Volgens Louise Slager is een hamster een goed huisdier, want: “Voor een hamster hoef je niet zo veel geld te betalen als voor een paard.” Zodra Louise wakker is, gaat ze naar de hamster toe - die is dan nog nét wakker. De rest van de dag brengt hij slapend door. Pluisje was een cadeau voor haar zevende verjaardag; een fijne verrassing, want de hamster blijkt goed gezelschap. “Pluisje houdt van spelen en ze bijt nooit. Behalve één keer in mijn teen, omdat ze dacht dat dat een pinda was.”

Tecket Jet (6), Oosterparkbuurt. Beeld Isabella Rozendaal

Maureen Steenks en haar teckel Jet verhuisden van het Haagse strand naar het Oosterpark in Amsterdam. Het park maakte de overgang makkelijker voor de hond, maar heeft ook nadelen. “Zolang ik een bal bij me heb, kan ik haar bezighouden, maar zonder bal gaat ze van alles eten,” zegt Steenks. “Er zitten hier veel junks in de portieken - er is in onze straat totaal geen toezicht. Op een dag heeft ze poep gegeten en na een uur was ze helemaal uit haar plaat. We belden meteen de spoedeisende hulp. Gelukkig is het goed afgelopen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden