PlusAchtergrond

Deze twee moeders wonen nu nog samen in een scheidingshuis: ‘Per 1 april zijn we officieel economisch dakloos’

Krista Ramakers (links) en Lotty Liefting. ‘Onze situatie is exemplarisch voor een steeds groter groeiende groep ouders in de stad.’ Beeld Dingena Mol
Krista Ramakers (links) en Lotty Liefting. ‘Onze situatie is exemplarisch voor een steeds groter groeiende groep ouders in de stad.’Beeld Dingena Mol

Twee gescheiden moeders wonen met drie kinderen samen in een Parentshouse in Amsterdam-Zuid. Dit voorjaar moeten ze het huis verlaten. Ze dreigen dan dakloos te worden, want ze hebben geen zicht op een ander huis. ‘Bijna iedereen denkt: je hebt kinderen, dus krijg je urgentie.’

Alice Boothby

“Maar mam, kunnen we dan niet samen met Krista een nieuw huis zoeken?” vroeg de 12-jarige dochter van Lotty Liefting (44) laatst. “Vraag het haar maar en als jij het niet doet, dan doe ik het, hoor.” De vraag ontroerde Liefting. Ze zou niets liever willen. Sinds ze samenwoont met de gescheiden Krista Ramakers (31) zijn de dagen een stuk lichter. Er wordt weer gelachen, en hard ook. Om realitytelevisie, potjes mens-erger-je-niet en zwartgallige grappen over relaties. Samen wonen in een ‘scheidingshuis’ is, om in hun woorden te spreken, better than therapy. Tegelijkertijd wordt er ook wat afgejankt. Er staat standaard een doos tissues op de eetkamertafel.

De twee moeders wonen samen in een van de zes Parentshouses in Amsterdam. Dit zijn appartementen waar meerdere gescheiden ouders een jaar lang een slaapkamer van maximaal 750 euro per maand kunnen huren zodat ze in alle rust en in de buurt van hun kinderen, stukje bij beetje, hun leven op de rit kunnen krijgen. Bezoek is niet welkom in een Parentshouse, logerende kinderen wel. Zo wonen de 12-jarige dochter en 8-jarige zoon van Liefting hier de helft van de tijd, net als de 3-jarige dochter van Ramakers. De overige dagen zijn zij bij hun vaders.

Liefting en Ramakers krijgen regelmatig de vraag waarom zij zijn vertrokken. Het zijn toch vaak de moeders die in het geval van een scheiding thuis bij de kinderen blijven wonen? “Nee,” zegt Liefting. “Deze keuze is inherent aan wie ik ben. Ik ben degene die de stekker eruit heeft getrokken, dus ben ik vertrokken. De eerste weken heb ik met weekendtassen door de stad gesleept om te kunnen logeren bij vrienden, familie en collega’s. Ze noemden me de crazy bag lady. Tot iemand me vertelde dat er zoiets als een scheidingshuis bestaat.”

Het slagen van het leven

Liefting gooide een jaar geleden met kerst de handdoek in de ring. Na een periode erg ziek te zijn geweest, keek ze met nieuwe ogen naar haar huwelijk. “Het voelde alsof ik door de borstkanker een tweede kans had gekregen in het leven. Voor mij gaat scheiden niet over het mislukken van een huwelijk, maar over het slagen van het leven.” Ze lacht en zegt: “Dat heb ik niet zelf bedacht hoor, dat heb ik gehoord in een podcast.” Ze wil haar kinderen graag leren dat je als mens in staat bent om moeilijke dingen te doen, ook al is het haast niet te bevatten zo verdrietig.

Met de vader van haar kinderen heeft ze een liefdevol co-ouderschap en zij stellen de wensen van hun twee kinderen boven alles. Ze zullen hemel en aarde bewegen om ervoor te zorgen dat hun kinderen naar dezelfde school kunnen blijven gaan en vlak bij hun vriendjes kunnen blijven wonen. “Natuurlijk vragen mensen: waarom wil je per se in duur Amsterdam blijven wonen? Nou, hierom. Omdat we een co-ouderschap hebben en niet te veel met de kinderen willen slepen, omdat Amsterdam al 24 jaar mijn thuis is en mijn kinderen hier geworteld zijn. En omdat buiten Amsterdam de betaalbare huizen inmiddels net zo schaars zijn geworden.”

Verhuiswagen

Ramakers is met hulp van haar huisarts en een maatschappelijk werker bij het Parentshouse terechtgekomen. Na de geboorte van haar dochter kreeg ze een postpartum depressie. Dat legde zoveel druk op haar relatie, dat die uiteindelijk is ontwricht. “Mijn andere optie was terug naar mijn ouders in Limburg, maar dan is een co-ouderschapsconstructie niet mogelijk met een driejarige. We willen onze dochter zoveel mogelijk stabiliteit en herkenbaarheid bieden.”

Terwijl er in dit tijdelijke onderkomen in Zuid herinneringen worden gemaakt en tradities worden geboren, tikt de tijd stevig door. Parentshouse heeft als harde regel dat gescheiden ouders hier maximaal een jaar mogen wonen, om hen zo te stimuleren om door te stromen en om andere ouders een plekje te kunnen bieden. Aan uitzonderingen wordt niet gedaan.

En dus staat er op 1 april 2023 een verhuiswagen op de stoep, ook al is de zoektocht naar een huis tot nu toe op niets uitgelopen. Dat ligt niet aan de inzet van de twee moeders: ze reageren elke dag van de week op sociale huurwoningen op Woningnet, ze hebben alle woningcorporaties en leegstandsbeheerders van Amsterdam aangeschreven, ze hebben meer dan 180 makelaars gebeld, er hangen posters met een oproep in de supermarkt, burgemeester Femke Halsema heeft een brief van ze ontvangen – net als andere politici – en ze hebben ontelbaar veel oproepjes gedaan op sociale media. De uitkomst? Niets.

Alimentatie en toeslagen

Ramakers: “Ik woonde in bij mijn ex die een huis had gekocht in Noord. Ik kan alleen een sociale huurwoning betalen, maar ik sta nog niet lang ingeschreven. Logisch, want ik deelde een koophuis en twijfelde niet aan mijn relatie. Tijdens je relatie je inschrijven voor Woningnet is als een voorbode nemen op ongeluk. Datzelfde geldt voor Lotty.”

Liefting vult aan: “We zitten in een gestoorde loophole en vallen precies tussen wal en schip. Mijn ex en ik hebben een koophuis in Oost. Iedereen is in de gloria dat huizen tegenwoordig meer waard zijn. Wij hebben leuk werk, maar onze salarissen zijn niet toereikend. Als hij mij moet uitkopen, kan hij de hypotheek niet betalen. Als we het verkopen, strijken we misschien ieder een ton op, maar daar kunnen we helemaal niets mee. Elke makelaar en geldverstrekker die ik heb gesproken zegt: we kijken niet wat je op de bank hebt, we kijken naar je salaris. En met dit salaris kan je onmogelijk een huis kopen.”

Inmiddels hebben de twee alle mogelijke scenario’s onderzocht. Urgentie op een sociale huurwoning krijgen ze niet. Liefting: “Bijna iedereen denkt: je hebt kinderen, dus krijg je urgentie. Maar je krijgt in Amsterdam pas urgentie als je met gruwelijke dingen te maken hebt gehad, zoals seksueel misbruik of brand. Eigenlijk heb ik net te weinig kanker gehad om urgentie te krijgen.”

Ook hebben de twee de mogelijkheid onderzocht om samen op zoek te gaan naar een huis, maar ook hier lopen ze tegen een muur op: omdat hun salarissen dan bij elkaar worden opgeteld lopen ze alimentatie en toeslagen mis.

Ze vestigen nu hun hoop op het nieuwe puntensysteem dat op 16 januari gelanceerd wordt. Dit zou het makkelijker moeten maken voor middeninkomens om aan een betaalbare woning te komen. Liefting en Ramakers hebben er een hard hoofd in. Tot de dag van vandaag is er niets bekend over hoe die punten worden toegekend en omdat Liefting nog op papier een koophuis heeft en Ramakers in een lopende scheiding zit en niet in aanmerking komt voor urgentie zolang er geen ouderschapsplan ligt, achten ze de kans groot dat ze alsnog buiten de boot vallen.

Liefting: “Dan worden we officieel economisch dakloos straks. Dat is iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. We zouden gered zijn met een particuliere verhuurder met een groot hart – u kunt ons bereiken via deze krant. En wij niet alleen, want onze situatie is exemplarisch voor een steeds groter groeiende groep ouders in de stad die, als deze bureaucratische shitshow niet snel versoepeld wordt, straks kopje onder gaan.”

Parentshouse

Parentshouse is een project van De Regenboog Groep. Er zijn zes huizen in Amsterdam: twee op IJburg, twee in Nieuw-West, een in Zuid en een in Amstelveen. In elk huis is er ruimte voor drie gescheiden ouders. Wie in een Parentshouse wil komen wonen, moet eerst voldoen aan een strenge selectie. Bewoners worden met elkaar gematcht. Volgens Petra Bouwknegt van De Regenboog Groep is de vraag naar Parentshouse groot en bieden ze een plek voor ouders die anders in een auto of bij vrienden op de bank moeten blijven slapen. De aanmeldingen zijn divers, al melden zich meer mannen dan vrouwen. De Regenboog Groep hoopt in de toekomst ook een huis in Zuidoost en Noord te kunnen openen om zo ouders de kans te kunnen geven om nog dichter bij hun kinderen te wonen.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden