Wil de Groot: ‘veel klanten ken ik al bijna dertig jaar, dat zijn een soort vrienden geworden.’

PlusInterviews

Deze senioren gingen niet met pensioen: ‘Werken houdt je jong’

Wil de Groot: ‘veel klanten ken ik al bijna dertig jaar, dat zijn een soort vrienden geworden.’Beeld Marc Driessen

Laat pensioengerechtigden hun carrière rustig afbouwen via een ‘overbruggingsbaan’, adviseert de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving het kabinet. Goed voor werknemers én werkgevers. Deze senioren weten niet beter.

Wil de Groot (66)

werkt 40 uur in de week als belastingadviseur; vanaf april nog 20 uur.

“In 1991 ben ik begonnen bij maatschap De Wit en Partners belastingadviseurs, in een pand aan de Stadhouderskade. We waren met vier vrouwen en één man, en richtten ons vooral op jonge ondernemers in de creatieve sector. Nu, een kleine dertig jaar later, werken we bijna allemaal nog. Ik begeleid jonge ondernemers, ik sta ze bij met adviezen en doe bijvoorbeeld hun belastingaangifte. Denk hierbij aan visagisten en ­modellen, maar ook mensen in de IT of fotografen – heel afwisselend. Dat is voor een groot deel ook wat het zo ongelooflijk leuk maakt.

Op een gegeven moment moesten we uit het pand aan de Stadhouderskade en zijn we verhuisd naar een kleiner pand, in de Rustenburgerstraat. Die locatie viel tegen, dus ik werk nu sinds een tijdje vanuit huis. Dat is eigenlijk net zo gezellig. De klanten komen daar langs. Veel van hen ken ik nu ook al bijna dertig jaar, dus dat zijn een soort kennissen of vrienden geworden. Zij komen ook gewoon langs voor de gezelligheid. Het contact met hen, ook bij grote persoonlijke dingen, vind ik leuk.

Ik heb een heel leuk leven, ik doe veel leuke dingen. Ik ga graag naar de schouwburg of uit eten, dat wil ik kunnen blijven doen. Ik bridge ook al heel lang, met veel oudere mensen. Ik zie vaak dat zij de dag moeten doorkomen, dat wil ik niet. Ik ben nog lekker druk en ik vind mijn werk zo leuk, dat wil ik nog niet kwijt.”

Coen Kollen: ‘ik ga altijd met een opgewekt gevoel naar mijn werk, dat is wel een vereiste’Beeld Marc Driessen

Coen Kollen (79)

heeft samen met zijn zoon een sportcafé waar hij 40 uur per week werkt.

“Al zo’n veertig jaar run ik, nu samen met mijn zoon Dennis, Sporthal Landsmeer en Sportcafé de Remise. Ik doe de inkoop en de administratie, ik houd toezicht op de sporthal en heb nog een aantal werkzaamheden.

Ik vind het bijzonder leuk om hier te kunnen werken. Er komen veel jonge mensen, dat houdt je ook jong. Ik vind het heel leuk om met mensen contact te hebben, zowel ouderen als jongeren. Je moet begrijpen dat ik dit bedrijf al veertig jaar heb: in het begin kwamen er jonge-tjes van tien hier om te voetballen of te volleyballen. Nu zijn ze er met hun kinderen, en soms zelfs al kleinkinderen! Je ziet echt hun levensontwikkeling, dat is heel mooi om te volgen.

Wat computers betreft, ben ik een onbenul. Dat doet Dennis. Dat is een goede combinatie.

Ik denk dat het voor veel ouderen goed zou zijn om bijvoorbeeld vrijwilligerswerk te gaan doen. Bij bijvoorbeeld sportverenigingen staan ze echt te springen om vrijwilligers, en het is voor oudere mensen een goede manier om nog het huis uit te gaan en onder de mensen te zijn.

Ik heb geluk met mijn gezondheid, ik heb vrijwel geen fysieke problemen. Ik maak vaak ­dagen van negen uur ’s ochtends tot twaalf, één uur ’s nachts en dat lukt nog. Ik ga altijd met een opgewekt gevoel naar mijn werk, ik heb het niet één dag niet leuk. En dat is denk ik ook wel een vereiste om door te werken na de pensioenleeftijd. Als je het niet meer leuk vindt, dan moet je stoppen. Ik heb dat punt gelukkig nog niet ­bereikt.”

Fem Breman: ‘van werken blijf je jong: je blijft bewegen en je ontwikkelen’Beeld Marc Driessen

Fem Breman (72)

werkt 34 uur per week als verpleegkundige in de thuiszorg. 

“Ik heb er nooit over nagedacht om te stoppen. Ik dacht altijd: ik blijf doorgaan. Ik doe nu langdurige zorg, sinds zeventien jaar. Daarvoor ben ik er een tijd tussenuit geweest, en daarvoor ben ik wijkverpleegster geweest. Het fijne aan dit werk is dat het een-op-een met de klant is, je wordt deel van de familie. Ik doe nu tijdelijk 24 uurszorg, samen met andere collega’s.

Ik haal er veel vreugde uit, dat zal ook wel meehelpen aan het feit dat ik nog werk. Ik heb leuk, fijn werk. Ik voel me nog gezond, dus waarom zou ik stoppen? Als het aan mij zou liggen, zou iedereen langer doorwerken. Als je je goed voelt, waarom zou je dan niet langer werken? Ik ben me er wel van bewust dat dat persoonlijk is.

Van werken blijf je jong: je blijft bewegen en je ontwikkelen. Dat kan ook met vrijwilligerswerk, maar het was in mijn geval wel praktisch om betaald te blijven. Ik vind het ook een ­prettig gevoel dat ik nog belasting betaal: dat ik op die manier nog kan bijdragen aan de maatschappij. Ik vind het mooi aan Nederland dat we elkaar hier op die manier kunnen helpen.

Een nadeel aan op oudere leeftijd nog werken is wel dat de wereld digitaliseert. Dat valt me wel zwaar. Mijn generatie is natuurlijk niet met computers opgegroeid, en echt alles digitaliseert. Gelukkig heb ik een dochter die me af en toe nog kan helpen, en aan de andere kant is het wellicht ook wel goed voor me.”

Ineke Paradies: ‘het contact met klanten vind ik heel leuk; daardoor doe ik dit nog steeds.’Beeld Marc Driessen

Ineke Paradies (76)

werkt een dag in de week bij cadeauwinkel Tangram.

“Op 1 januari 1996 heb ik een winkelpandje overgenomen van een vriendin. Daarvoor werkte ik af en toe in haar winkel op de Koninginneweg, en nog eerder heb ik onder andere in een blijf-van-mijn-lijfhuis gewerkt.

Ik ben in dat winkelpandje cadeauwinkel Tangram begonnen. Dat was best spannend, zo’n winkeltje openen midden in de grachtengordel. Maar het ging goed. Rond 1999 hielp mijn dochter, die toen de pabo deed, ook geregeld mee. Dat beviel haar zo goed dat ze besloot dat voor de klas staan het toch niet ging worden en ze door zou gaan bij de winkel. We hebben toen een aantal jaar samengewerkt.

In 2006 kreeg ik de eerste keer kanker, maar ik kon relatief snel weer het werk. Toen ik in 2010 voor de tweede keer ziek werd, heb ik een time-out genomen en ben ik gaan reizen. Toen kreeg mijn dochter vier jaar later een kindje en ben ik weer een paar dagen in de week gaan werken. Ik merkte toen wederom: het is echt heel erg leuk.

We zitten er al 25 jaar; we hebben vaste klantenkring opgebouwd, maar daarnaast komen er ook veel toeristen. Van de vaste klanten herinner ik me nog dat ze met hun pasgeboren baby binnenkwamen, en nu zijn die kinderen alweer volwassen en komen ze ook nog langs! Met de toeristen praat ik graag over bijvoorbeeld de landen waar ze vandaan komen, daar zitten soms mooie gesprekken tussen. Dat is ook wat ervoor zorgt dat ik dit nu nog steeds één keer in de week doe: het contact met klanten vind ik heel leuk en belangrijk. Ik hoop dat ik het nog wel even volhoud.”

Doorwerken

In 2018 hadden 225.000 mensen van boven de 65 betaald werk; 24.000 van hen zijn zelfs 75-plus. In Amsterdam werken 9000 mensen tussen de 65 en 74 jaar, onder wie 6200 mannen en 2800 vrouwen.

Bij elk inkomensniveau stijgt het aantal mensen dat doorwerkt, maar de stijging is het grootst bij mensen met een lager inkomen. Dit is meestal omdat zij het anders financieel niet redden. Mensen met een hoger inkomen werken meestal door vanuit interesse en plezier in hun werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden