PlusPortretten

Deze Amsterdammers lieten de andreaskruisen op hun lijf tatoeëren – uit liefde voor de stad

Jermaine en Shannon Jade Holwijn. ‘De kruisjes staan ook voor de drie vrouwen in huis.’ Beeld Carly Wollaert
Jermaine en Shannon Jade Holwijn. ‘De kruisjes staan ook voor de drie vrouwen in huis.’Beeld Carly Wollaert

Om hun liefde voor de stad te bezegelen laten steeds meer Amsterdammers drie kruisen, de kern van het stadswapen, tatoeëren. ‘Ik kan hier mezelf zijn.’

Shannon Jade Holwijn (19, student sport- en bewegingsagogie) en haar vader Jermaine Holwijn (48, personal trainer) wonen met moeder Anja (47) en zusje Nilaya (13) in Diemen.

Shannon: “Op mijn achttiende verjaardag heb ik met mijn moeder de kruisjes laten tatoeëren. We wilden ze allebei, dus we dachten: waarom niet samen? Ik heb ze op mijn linker­been achter op mijn hiel. Als ik mijn broek oprol en gympen aan heb, kan iedereen ze zien – en dat vind ik leuk. Laatst liep ik over straat met een ­capuchon en pet op en werd ik herkend dankzij mijn tattoo.”

Jermaine: “Twee weken na Shannon en haar moeder heb ik de tattoo laten ­zetten. Op mijn ­linkerarm, omdat ie daar goed zichtbaar is. Het past goed bij de ­andere tattoo op die arm, een voetballer, omdat ik dat zelf ben: ik heb bij Ajax gespeeld. Ik wilde de ­tattoo omdat ik hier ben geboren en getogen. Elke keer dat ik in het buitenland zit, wil ik terug naar ­Amsterdam. Heel raar, maar dat zit er ­gewoon in. Ik heb de drie kruisjes ook omdat ik drie vrouwen in huis heb. Mijn jongste is dertien en kan niet wachten tot zij dezelfde tattoo mag laten zetten.”

Shannon: “Die van mijn moeder en mij zijn best standaard, de verfstrepen van mijn vader zijn origineler. Ik wilde de ­tattoo graag omdat Amsterdam als mijn stad voelt. ­Iedereen kan zijn wie die is. Omdat ik er al negentien jaar woon, heb ik er veel goede herinneringen: met mijn ­ouders naar de Gay Pride, ­lekker met vrienden door de stad lopen. Ik vind het leuk dat zo veel mensen de drie kruisjes hebben. Dat laat zien dat veel mensen van de stad houden.”

Noor Spanjer: 'Ik vind het ­lastig dat import-Amsterdammermeisjes uit De Pijp hem hebben – oprotten, haha.' Beeld Carly Wollaert
Noor Spanjer: 'Ik vind het ­lastig dat import-Amsterdammermeisjes uit De Pijp hem hebben – oprotten, haha.'Beeld Carly Wollaert

Noor Spanjer (39, eindredacteur) woont met haar vriend Jeroen Pen (33) en dochter Jari (1,5) in het centrum in het huis waarin ze is ­geboren.

“In mijn vriendengroep heerste al langer het idee om de kruisjes te laten zetten. Ik twijfelde; ik vind dat tatoeages niet bij me passen. Maar het idee sluimerde wel omdat ­Amsterdam de plek is die er altijd voor me is, als een barmhartige vriend. Als ik het even niet meer weet, fiets ik door de stad en, hoe gezapig het ook klinkt, geeft die me troost.

Toen werd ik verliefd op mijn huidige vriend, die de drie kruisen had op zijn kuit, vanuit zijn liefde voor Ajax. Ik zou nooit een matching ­tattoo met een geliefde doen, maar het voelde als meant to be.

Ik werd dus verliefd op iemand met de ­tattoos, wilde mijn liefde voor Amsterdam bezegelen én de stad waar ik zo veel van hou kreeg voor het eerst een vrouw als burgemeester. Het was een soort drietrapsraket, net als de drie kruisjes. Op de dag dat Halsema werd ­beëdigd, dacht ik: dít is het ­moment. De tattoo voelt ook als zegeviering van het feminisme. Wel heb ik nog even ­gegoogeld of de kruisjes niet toevallig ook een soort nazisymbool zijn, maar het zijn de andreaskruisen.

De diversiteit aan mensen die de tattoo hebben, vind ik ook exact wat Amsterdam zo leuk maakt. Ik kan me identificeren met een stoere doorbitch, maar ook met een Ajax-liefhebber; alsof we dezelfde bloedgroep hebben.

Ik maak me totaal geen ­illusies dat ik uniek ben met de ­tattoo. Wel vind ik het ­lastig dat import-Amsterdammermeisjes uit De Pijp hem hebben – oprotten, haha. Dan ben ik toch die arrogante Amsterdammer die vindt dat je hier wel ­geboren moet zijn. O, en uit mijn vriendengroep? Een paar hebben een kleine variant, maar ik heb de grootste.”

Jackson Rumajin: ‘Nu zijn de kruisjes een hip ding, voor mensen zonder stijl.’ Beeld Carly Wollaert
Jackson Rumajin: ‘Nu zijn de kruisjes een hip ding, voor mensen zonder stijl.’Beeld Carly Wollaert

Jackson Rumajin (58, werkt als doorhost), woont in De Pijp en heeft twee ­kinderen die het huis uit zijn.

“Mijn dochter heeft een tattooshop en zij heeft de kruisjes meer dan tien jaar ­geleden op mijn hand ­getatoeëerd. Ik heb ze samen met een vriendin laten zetten omdat we toen al vonden dat de stad werd overgenomen door niet-Amsterdammers. Op onze elleboog lieten we ‘020’ tatoeëren, zodat we in de bar een vuist konden maken tegen niet-Amsterdammers en dan zag je beide tattoos. Dat klinkt heel agressief, maar dat was het niet, hoor. Toen wisten mensen nog wel wat 020 was, nu krijg ik vaak de vraag wat het betekent.

Mijn tattoos zijn mijn huid, ik zie ze niet, heb er te veel om op te noemen. Nu zijn de kruisjes een hip ding – de mensen die ze nu laten zetten hebben geen stijl, ze volgen gewoon de mode en de trends en weten niet eens waar de kruisjes voor staan.

Dit is de stad waarin ik alles geleerd heb, van achteruit inparkeren aan de gracht zonder hekjes tot weten hoe je met mensen omgaat. Maar de laatste vijf jaar vind ik het hier superkut. Door mijn ervaring in de horeca zie ik hoe de stad verandert. De mensen zijn niet altijd even aardig en ze kijken niet om naar hun tachtigjarige buurvrouw. Ik vind niet dat iedereen hier hoeft te komen wonen. Het is niet zozeer dat ik het ze niet gun, maar ik gun de mensen die hier geboren zijn hun plekje. Ik ben niet ouderwets, vind verandering leuk, maar het is toch belachelijk dat hier aan de overkant een voormalige socialehuurwoning voor een half miljoen te koop staat!? Ik voel me niet meer thuis in mijn oude volksbuurt.”

Gabor Wilhelm: ‘Ik heb het zelf gedaan, mijn voet leek me de veiligste plek.’ Beeld Carly Wollaert
Gabor Wilhelm: ‘Ik heb het zelf gedaan, mijn voet leek me de veiligste plek.’Beeld Carly Wollaert

Gabor Wilhelm (28, werkt bij Hannekes Boom) woont in het centrum met vier vrienden.

“Twee jaar geleden kocht ik online voor dertig euro een tattoo-apparaat; goed­kope rotzooi natuurlijk. Op een avond dat ik bij vrienden thuis aan het drinken was, heb ik mezelf getatoeëerd. Het was de eerste keer dat ik een tattoo zette en mijn voet leek me de veiligste plek, want die zien mensen niet zo vaak. Ik koos voor de drie kruisjes omdat me dat makkelijk leek. Hetzelfde geldt voor de smiley die ik een minuut later bij mezelf en een vriend heb gezet. Het deed geen pijn, want ik was dronken, maar ze hadden wel iets netter gekund. Als mensen de tattoo zien, zeggen ze wel: ‘Oei, dat is niet de beste.’ Nee dat klopt, maar van al mijn tattoos wel de tofste.

Steeds meer niet-Amsterdammers laten de kruisjes ook zetten en daar ­vinden veel ­mensen wat van. Terwijl ik denk: als jij van die stad houdt, en dat doe je al snel, doe dan lekker je ding. We hebben ook gewoon echt een mooie vlag. Er bestaat een Tedtalk waarin een vexilloloog, iemand die veel verstand van vlaggen heeft, vlaggen van steden gaat bespreken. Hij vertelt over allerlei exemplaren die hij kut vindt en zegt dan: ‘En de vetste stadsvlag van de wereld is die van Amsterdam.’ Hij vindt de kleur en het simpele ervan mooi.

De laatste tijd klagen veel mensen over de stad. natuurlijk is het veel te duur geworden om er te wonen, maar ik hou van Amsterdam. Ik ben er opgegroeid en al mijn vrienden en familie wonen er. Het blijft mijn stad.”

Louie Tas: 'De tattoos zie ik als een symbool van Amsterdam, als een bindende factor.' Beeld Carly Wollaert
Louie Tas: 'De tattoos zie ik als een symbool van Amsterdam, als een bindende factor.'Beeld Carly Wollaert

Louie Tas (29, werkt in de zorg) woont in Oud-West en heeft een partner.

“Tijdens een date in 2016, waarbij al snel duidelijk was dat het niks ging worden, vertelde ik dat ik al langer het idee had drie kruisjes te laten tatoeëren. Ze zei: ‘Dat meen je niet, ik ook!’ Spontaan en impulsief stelde ik voor ze samen te laten zetten. Tot mijn verbazing ging ze erin mee. Ze hadden nergens zo last-minute plek, behalve in een ­zijstraatje van de Nieuwmarkt, bij een kleine, shady tattoo­shop. Ik heb ze subtiel op mijn linkerpols laten ­zetten, zij een grotere versie op haar pols.

Laatst kwam ik haar tegen op de parkeerplaats van de Ikea. Ze herkende me niet, wat niet gek is, omdat ik er totaal ­anders uitzie dan toen. Maar ik dacht wel: we delen een tattoo en je herkent me niet!

Ik heb er zeker geen spijt van. Het is een herinnering aan een grappig moment en Amsterdam betekent veel voor me. Ik ben er opgegroeid, vaak verhuisd, maar ik kom er altijd weer terug. Als queer, trans persoon voel ik me er veilig. Niet altijd, maar ik kan wel mezelf zijn zonder dat ik raar word aan­gekeken. De tattoos zie ik als een symbool van Amsterdam, als een bindende factor. Ik vind het mooi dat mensen zo trots zijn dat ze dat willen meedragen. Ik denk niet dat inwoners van Wijk bij Duurstede of een ander willekeurig dorp ook met z’n allen iets laten ­tatoeëren.”

De andreaskruisen

De andreaskruisen, de kern van het Amsterdamse stadswapen, zijn vernoemd naar de apostel Andreas, die ­gekruisigd zou zijn aan een schuin kruis. Ze worden vaak ­geassocieerd met het ­Amsterdamse motto ‘heldhaftig, vastberaden en barmhartig’. Over de betekenis van de drie kruisen bestaan verschillende ­theorieën. Een ervan is dat ze staan voor de drie plagen die de stad teisterden: overstromingen, de pest en stadsbranden. Een ­andere is dat ze de drie ­plekken symboliseren waar je ooit de Amstel kon oversteken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden