Plus Film

Devil's Pie is een intiem portret van D’Angelo

De Amsterdamse filmmaakster Carine Bijlsma volgde twee jaar lang zanger D’Angelo. Het resultaat is het intieme portret Devil’s Pie. ‘Hij kan niet doen alsof, hij is altijd real.’

D’Angelo in Devil’s Pie. Beeld Amstelfilm

In september 2012 ging haar telefoon: ‘Hi Carine, this is D’Angelo. Let’s do it.’ Bizar, vindt ook Carine Bijlsma zelf. Weinig popsterren zo gesloten als soulzanger D’Angelo. De pers houdt hij het liefst op verre afstand, maar een Nederlandse filmmaakster mocht hem vrijwel zonder ­restricties volgen.

“Meteen de dag na dat telefoontje zat ik in het vliegtuig naar Amerika, om te overleggen met zijn management. Daar hadden ze iets van: en wie ben jij dan, D’Angelo belt nóóit iemand. Maar ook daar was het: laten we het doen, laten we kijken hoe ver we komen. Het leidde ertoe dat ik twee jaar met hem op tournee kon. We zijn twee keer de hele wereld rond geweest.”

Kleedkamers

Carine Bijlsma (36), die eerder documentaires maakte over vooral klassieke muzikanten, mocht overal filmen: op de podia, maar ook in de kleedkamers, tijdens repetities en in de tourbus. Het leverde een intiem portret van de grootste soulzanger van onze tijd op. Het muzikale genie is ook een kwetsbare, onzekere en ronduit verlegen man. “Wat hem kwetsbaar maakt, is dat hij altijd real is,” zegt Bijlsma. “Hij kan niet doen alsof.”

Evengoed blijft de 45-jarige D’Angelo (Michael Archer) ook in Devil’s Pie een mysterieuze figuur. Na in de jaren negentig in korte tijd te zijn uitgegroeid tot een ster, verdween hij in 2001 voor lange tijd van de radar. Af en toe drong er iets door over volkomen uit de hand gelopen ­gebruik van drank en drugs. Er waren arrestaties en een ernstig verkeersongeluk. En in 2012, toen veel fans hem eigenlijk al hadden afgeschreven, maakte hij ineens een glorieuze ­comeback.

Filmmaak-ster Carine Bijlsma: ‘We zijn twee keer de hele wereld rond geweest.' Beeld Getty Images for Tribeca Film Fe

Een eenduidig antwoord op de vraag wat de oorzaak van die lange afwezigheid was, heeft Devil’s Pie niet te bieden. “Het leven is ook best ingewikkeld,” zegt Bijlsma. En dat van D’Angelo is nog veel ingewikkelder. What the hell happened? vroegen Amerikaanse kranten zich tijdens zijn duistere jaren af.

Bijlsma: “Ik snapte er ook niets van. Hij is zo muzikaal, hij ís een instrument, een prachtig­ ­instrument. Maar waarom liet hij niets van zich horen? En vanwaar dat zelfdestructieve? Hij leek een Stradivarius met een hakbijl. Op de vraag wat met hem gebeurde, is geen pasklaar antwoord mogelijk. Er is sprake van een samenloop van omstandigheden.”

Muziek van de duivel

Religie speelde daarbij in elk geval een grote rol. “D’Angelo groeide op in een milieu waarin niet-kerkelijke muziek werd beschouwd als de ­muziek van de duivel. Hij heeft daar erg mee ­geworsteld. Hoe moest hij omgaan met zijn enorme, van God gegeven talent? Zijn oma, die zijn steun en toeverlaat was, zei: ‘Go out there and do it.’ Net toen hij terugkwam van zijn Voodoo Tour in 2000, die een overweldigende ervaring was, overleed zij. Daarmee viel de bodem onder zijn bestaan weg.”

In de docu heeft drummer Questlove het in verband met D’Angelo’s problemen over survivor guilt. “Het is het schuldgevoel van Afro-Amerikanen die het hebben gemaakt; waarom jij wel en als je klasgenoten niet? D’Angelo heeft daar erg veel last van.”

Veel omwegen

Carine Bijlsma groeide in Amsterdam onder compleet andere omstandigheden op. Haar moeder is violiste Vera Beths, haar vader cellist Anner Bijlsma. Die achtergrond speelde er wel een rol in dat zij contact met D’Angelo wist te leggen: “In de brief die hem via veel omwegen bereikte, benadrukte ik dat ik uit een muzikaal milieu kom: ‘Music is my daily bread.’ In het Engels klinkt alles beter.”

Kennen haar ouders D’Angelo’s muziek? ­“Jazeker. Het is heel andere muziek dan waar zijzelf mee bezig zijn, maar ze vinden het heel mooi. Ze hebben D’Angelo ook een keer ontmoet.”

Devil’s Pie is te zien in De Balie, Filmhallen, De Melkweg, Rialto, Studio K en De Uitkijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden