Amsterdammer helpt Amsterdammer

Derk van Tongeren heeft een gebitsprothese nodig: ‘Ik laat mijn tanden liever niet zien’

Derk van Tongeren: ‘Telkens als ik hulp vraag, loop ik tegen een muur aan.’ Beeld Eva Plevier
Derk van Tongeren: ‘Telkens als ik hulp vraag, loop ik tegen een muur aan.’Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Derk van Tongeren vraagt een bijdrage voor een gebitsprothese.

Bien Borren

“Een vriend zei laatst: ik zie je nooit meer lachen. Dat klopt. Ik laat mijn tanden liever niet zien.” Derk van Tongeren (43) bracht vijf jaar op straat door en met alle sores die bij dit onvrijwillige bestaan kwamen kijken, had een goede mondhygiëne geen prioriteit.

“Ik verloor algauw mijn voortanden, de rest zag zwart maar zat nog wel op z’n plek. Toen ik eenmaal m’n tanden begon te poetsen, werden die na een paar weken weliswaar weer wit, maar de tandplak bleek mijn gebit bijeen te houden. Zonder die troep vielen ze een voor een uit mijn mond.” Inmiddels heeft Van Tongeren krap 30 procent van zijn tanden en kiezen over. Het weinige wat nog rest, staat schots en scheef en is zo broos als eierschalen.

Een gebitsprothese is de enige oplossing, maar een bezoek aan de tandarts is voor hem onbetaalbaar (een groot probleem voor mensen met een krappe beurs, zie kader). “Ik heb bij de gemeente aangeklopt voor hulp. Daar zeggen ze dat het noodzakelijk is dat er iets gebeurt, maar dat de medische noodzaak ontbreekt en ze dus niets vergoeden.” Sarcastisch: “Hoeveel noodzaak is er nodig?”

In een zeldzaam moment spert Van Tongeren zijn mond open en wijst de gapende gaten aan. “Je ziet toch dat dit niet goed gaat? Ik voel me zo machteloos. Vroeger was ik heel sociaal, ik grapte en lachte veel. Ik had ook relaties, en dat waren echt wel leuke meiden. Maar nu? Met deze rotzooi?”

Schuldsanering

Van Tongeren werkte tot vijftien jaar geleden als verkoopmedewerker voor verschillende bedrijven. Een optelsom van onder meer de dood van zijn vader en de hoge werkdruk leverde hem een burn-out op. Zijn jaarcontract liep af en zijn schulden namen zienderogen toe. Verlangend naar een schone lei accepteerde Van Tongeren de bittere voorwaarden van een schuldsanering.

Drie jaar lang beet hij op een houtje. “Zo’n regeling is echt afzien.” Maar net toen hij dacht gevrijwaard te zijn van schuldeisers, werd zijn WIA-uitkering stopgezet. “Ik ben op fysieke en psychische gronden 80 tot 100 procent afgekeurd, maar bij het UWV werd om onverklaarbare redenen besloten dat ik in de bijstand moest en dus werd ik weer gekort op mijn inkomen.”

Opnieuw zat Van Tongeren klem. Voor boodschappen klopte hij bij zijn buren aan en op nagenoeg alles werd beslag gelegd. “Later erkende het UWV dat het een fout had gemaakt en kreeg ik mijn WIA terug. Maar tegen die tijd was het te laat. Ik moest het ene gat met het andere vullen, en dat houd je niet vol.”

Op straat

Hij verloor zijn huis en bracht vijf jaar op straat door. Troeblerende jaren die hem nog steeds parten spelen. Als Van Tongeren over zijn verliezen spreekt, worden zijn wangen nat. “Ik wil mijn verhaal kwijt, want dit is niet menswaardig. Telkens als ik hulp vraag, loop ik tegen een muur aan.”

Vier jaar geleden kreeg hij zijn huidige woning in Zaandam toegewezen en vrijwel direct begaf hij zich naar het wijkteam. “De gemeente heeft een zorgplicht. Maar de instanties die met die opgave zijn belast, verzaken. Nog altijd ben ik niet geholpen. De mensen die daar zitten, zien me als de zoveelste. Ik ben jaren verder en nog is er niets gebeurd. Je wilt zo graag gehoord worden, maar het enige wat ze doen is dossiers opbouwen.”

Het liefste wil Van Tongeren de jaren die achter hem liggen ook als zodanig behandelen: “Als gedane zaken. Ik wil aan een hoopvollere toekomst werken. Maar dit gebit belemmert mij. Ik zou graag in de sociale hulpverlening aan de slag gaan, want er moet iets veranderen in deze sector. Ik wil dit onrecht aanpakken. Maar met dit gebit kan ik niet solliciteren.”

“Ik droom van een zelfstandig leven en van voldoening uit mijn leven halen. Met een goed gebit hoop ik de vicieuze cirkel waar ik nu al zo lang in verkeer te doorbreken, want ik ben het zat stil te staan.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Mondzorg in Amsterdam

Voor je achttiende verjaardag is mondzorg in Nederland verzekerd, daarna draaien volwassenen (deels) zelf op voor de kosten die bij een schoon en gezond gebit komen kijken. Iedereen heeft vroeg of laat een tandarts nodig, maar als je die niet kan betalen, blijf je zelf met de lasten achter. Uit onderzoek van juli 2021 bleek voor 29 procent van de ondervraagde Amsterdammers dat geldgebrek de voornaamste reden was om niet naar de tandarts te gaan. Dit jaar maakte de gemeente bekend een half miljoen euro vrij te maken voor het Fonds Bijzondere Noden Amsterdam (FBNA) voor noodhulp bij tandartskosten. De verwachting is dat daarmee achthonderd Amsterdammers met een smalle beurs toch naar de tandarts kunnen.

Gert Jan Hemmink. Beeld Eva Plevier
Gert Jan Hemmink.Beeld Eva Plevier

Vorige week vroeg Yvonne Aukes 300 euro om orthopedische laarzen te kopen. Gert Jan Hemmink doneert.

Net na haar achttiende verjaardag raakte Yvonne Aukes (63) in een coma. Het bleek het gevolg van ernstig verwaarloosde diabetes. “De afgelopen 47 jaar zijn zwaar geweest. In mijn geval laat de diabetes zich lastig afstemmen en gaat het vreselijk op en neer.”

Werken ging niet meer, tot haar spijt. Wel doet ze al jarenlang veel vrijwilligerswerk. Ze staat nog altijd wekelijks in een kringloopwinkel naast de Nassaukerk. Ook hielp Aukes lange tijd mensen met niet-aangeboren hersenletsel, mede omdat ze door de mishandelingen van haar ex-man met eenzelfde soort letsel kampt. Inmiddels is ze actief bij de Sociale Kruidenier en bekommert ze zich via stichting De Noordas om het armoedeprobleem in haar buurt de Banne.

Door de diabetes zijn de zenuwen in haar voeten beschadigd en dus is het belangrijk dat Aukes orthopedisch schoeisel draagt. Ze heeft een mooi stel laarzen op het oog, maar kan die zich niet veroorloven. Gert Jan Hemmink (75) springt bij. “Ik ben ook diabeet en ik weet hoe moeilijk het is om je lichaam in conditie te houden, al krijg je nog zo veel hulp.”

“Een mooi paar laarzen kan voor wat zelfvertrouwen zorgen, en dat is nooit mis. Ik draag daar graag aan bij.” De gepensioneerd uitgever geeft Aukes daarnaast een fotoboek van haar idool Marilyn Monroe cadeau. “Ik ben ook een liefhebber van mevrouw Monroe en dit is een prachtig boek vol kleurfoto’s. Ik hoop dat ze er nog een plekje voor heeft in haar vrolijk ingerichte huis.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden