PlusAmsterdammer helpt Amsterdammer

Delano Meerzorg wil weer gezond worden en dan zelf mensen helpen: ‘Ik weet hoe moeilijk het is als je vastzit’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Delano Meerzorg wil zijn schulden en gezondheid op orde krijgen, maar slaapt ondertussen op een luchtbed, want de verdere inrichting van zijn huis kan hij niet betalen. Kosten: 600 euro.

Roxane Soudagar
Delano Meerzorg: ‘Wat je krijgt, moet je ook teruggeven toch?’ Beeld Eva Plevier
Delano Meerzorg: ‘Wat je krijgt, moet je ook teruggeven toch?’Beeld Eva Plevier

Op straat vragen mensen weleens aan Delano Meerzorg (43) wat er met hem is gebeurd. Zo fit en actief als hij vroeger was, kan hij nu hooguit een halfuurtje lopen en rijdt hij in een scootmobiel. Meerzorg heeft de ziekte van Crohn. Zes jaar geleden werd hij ’s ochtends wakker en kon zijn been niet bewegen. Het bleek een darmaandoening te zijn die tot ontstekingen in zijn lichaam had geleid. Hij moest meerdere keren onder het mes en kreeg een stoma en medicatie, waar hij in de loop van 2023 van af hoopt te zijn.

Op andere vlakken gaat het juist beter dan ooit met Meerzorg. Toen de ziekte hem trof, woonde hij nog samen met zijn moeder en zat hij diep in de schulden; nu heeft hij een eigen woning en betaalt hij zijn schulden stapsgewijs af. “Ik zeg tegen iedereen: maak je niet druk, ik moet nu even doorbijten, maar als ik gezond en uit de schulden ben, gaat alles weer soepel. Want ik kan heel veel. Ik voel me nog jong, weet je?”

Jong en roekeloos

Meerzorg groeide op in Geuzenveld met zijn moeder, zusje en drie broers. Zijn vader was weinig in beeld. Hij volgde een mbo-opleiding koken/serveren, maar maakte deze niet af. Ondanks vele baantjes – horeca, magazijnen, productie – belandde hij in de schulden.

Hoe dat kwam? “Ik was jong, roekeloos, ik dacht niet na,” is het korte antwoord. Zo leasete hij een scooter die hij niet kon betalen, had hij geen zorgverzekering en ontwikkelde hij al op jonge leeftijd een gokverslaving. Ook kwam hij regelmatig in aanraking met justitie, vaak vanwege onbetaalde boetes, soms voor andere vergrijpen. “Geen zware dingen hoor. Wildplassen, dat soort stomme dingen. Soms was er een vechtpartij of had ik iets gestolen. Mijn leven was een rotzooi in die tijd.”

Zijn moeder trok meermaals een grens en zette hem dan uit huis. “Dan sliep ik bij vrienden of familie. Ik snap het wel: ze had altijd deurwaarders of politie aan de deur. Ik ben haar uiteindelijk heel dankbaar voor alles.” Inmiddels zorgt en kookt hij vaak voor zijn moeder, wier gezondheid ook achteruit is gegaan. “Wat je krijgt, moet je ook teruggeven toch?”

Controle kwijt

Zijn gokverslaving was van redelijk korte duur. “Ik kan me de laatste keer nog goed herinneren. Ik was een jaar of 19 en werkte bij een slagersbedrijf in Noord. Ik kreeg die dag mijn salaris, ging daarmee naar de gokkast en raakte alles kwijt. Toen wist ik: dit leven wil ik niet. Ik heb zelfs gehuild die dag.”

Op latere leeftijd bleef hij uit de problemen met justitie, maar de schulden waren inmiddels al opgelopen tot duizenden euro’s. “Post gooide ik weg, ik was het overzicht en de controle helemaal kwijt. Als je het gevoel hebt dat je toch nooit uit de problemen komt, waarom zou je dan je best doen?”

Toch deed hij uiteindelijk zijn best – op aandringen van zijn moeder. Hij vroeg een uitkering aan en bleef daarnaast werken. Begin 2020 kreeg hij eindelijk een eigen woning, dankzij een urgentieverklaring vanwege zijn gezondheid. En begin 2022 schakelde hij het Amsterdams BewindvoeringsKantoor in.

De jaarafrekening van Vattenfall was de laatste druppel. “Ik had namelijk al een huurachterstand, ik stond bijna op straat. Ik zag het licht en besloot eindelijk hulp te vragen.” Hij moet drie jaar lang een maandelijks bedrag betalen, en dan wordt de rest van zijn schuld kwijtgescholden.

Halsoverkop ingericht

In de tussentijd moet Meerzorg van 80 euro per week zien te leven; afgelopen jaar was dat 50 euro. Dat laat weinig geld over om zijn huis in te richten. En toen hij zijn woning in 2020 halsoverkop inrichtte, midden in de coronacrisis, heeft hij enkele miskopen gedaan. Zijn keuken is nagenoeg leeg, zijn bank is eigenlijk te klein en het grootste probleem: hij mist een bed en matras. “Ik slaap al twee jaar op een luchtbed, maar dat is helemaal niet gezond met een stoma.”

Zodra hij beter is, hoopt hij weer te gaan werken, het liefst in de horeca. “En misschien dat ooit mensen naar mij toe komen voor hulp. Ik ken dat wereldje, ik weet hoe moeilijk het is als je vastzit en er geen weg uit ziet. Daar kan ik mensen bij helpen.”

Ziekte van Crohn

Ongeveer 40.000 Nederlanders hebben de ziekte van Crohn, een chronische ontsteking van de darm. Bij de meeste patiënten zijn de dunne darm, dikke darm en/of endeldarm ontstoken. De klachten verschillen per patiënt, maar meestal gaat het om maagklachten en vermoeidheid. De ziekte kan ook leiden tot complicaties in andere lichaamsdelen. Zo krijgt 25 tot 40 procent van de patiënten last van pijnlijke, gezwollen gewrichten.

De behandeling bestaat meestal uit medicatie, en als dat niet voldoende is, een operatie. Bij ernstige ontstekingen en vernauwingen kan een stoma nodig zijn. Dat is bij relatief weinig patiënten nodig en een laatste noodgreep, want een stoma is erg ingrijpend.

De oorzaak van de ziekte is nog niet geheel bekend. Erfelijkheid speelt een rol, maar een ongezonde leefstijl kan het risico vergroten.

De wens van vorige week

Anneke van Kuyk vroeg een spaarpotje voor dierenartskosten. Sara Madou doneert.

Haar hondjes zijn alles voor Anneke van Kuyk (48). Mousie (14) en Ollie (11) wonen met hun baasje en drie kanaries in Amsterdam-Noord. “Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ik nieuwe dieren in huis zou nemen,” zegt Van Kuyk. Maar de hondjes werden bij hun vorige baasje verwaarloosd. “De gedachte dat dieren aan hun lot worden overgelaten, kan ik niet verteren.”

Toen van Kuyk de viervoeters ontmoette, was het liefde op het eerste gezicht. “Toen wist ik: bij mij mogen jullie blijven, ik zal voor jullie zorgen.” Bovendien helpen ze tegen de eenzaamheid, want Van Kuyk verloor twee jaar geleden haar grote liefde aan een hartstilstand.

Ze staat onder curatele en krijgt zo’n twintig tot dertig euro leefgeld per week. Met geld kan ze niet goed omgaan, zegt ze onbeschroomd, en dat heeft deels te maken met haar lichte verstandelijke beperking. Een onverwacht bezoek aan de dierenarts zou haar en haar dieren in de problemen kunnen brengen. En dat wil ze dolgraag voorkomen. “Een spaarpotje voor een mogelijk dierenartsbezoek zou veel voor me betekenen. Nu lig ik er soms wakker van.”

Journalist en dierenliefhebber Sara Madou (38) heeft zelf drie katten en weet hoe prijzig een dierenartsbezoek kan zijn. “En verzekeringen dekken lang niet alle kosten. Dan zijn er mensen die zeggen dat je geen huisdieren moet nemen als je weinig geld hebt, maar huisdieren zijn zo waardevol. Ze brengen heel veel, zeker voor mensen die weinig hebben. Dus ik vind het een slim idee van haar, zo’n spaarpotje.”

Sara Madou. Beeld Eva Plevier
Sara Madou.Beeld Eva Plevier

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden