recensie

Debuut Jamie xx: minimalistisch met enorme zeggingskracht (*****)

In beperkte dosering komt het allemaal aan bod: dubstep, garage, breakbeat. Het solodebuutalbum van Jamie xx is voor de mensen die vergeefs smachten naar een danspartner. Schuchter, melancholiek en subtiel.

Jamie xxBeeld Flavien Prioreau

Fascinerend leesvoer, die interviews - of wat ervoor moet doorgaan - met Jamie xx die dezer dagen in binnen- en buitenland verschijnen. Het subject van de vraaggesprekken is een pathologisch schuchtere jongeling die de verslaggever laat zweten voor elk monosyllabisch antwoord. Niettemin ondergingen tientallen verslaggevers deze journalistieke marteling gedwee. Want ja: Jamie xx, de muzikale spil van het gelauwerde trio The xx, veelgevraagde dj annex producer, die zowel met Radiohead als Drake heeft gewerkt.

In Colour is zijn solodebuutalbum, en een van de belangrijkste Britse albums die dit jaar verschijnen. En bij die gelegenheid is het schrijnende ongemak van zo'n haperend interview een kleine prijs.

Dát Jamie xx geen geboren prater is, mag voor de liefhebbers van zijn werk geen verrassing zijn. De twee albums die hij met The xx maakte, worden gekenmerkt door de kunst van het weglaten. Coexist, dat drie jaar geleden verscheen, was nog minimalistischer dan het met de Mercury Prize bekroonde debuut van het trio, en minstens zo in zichzelf gekeerd. Het is muziek die onmogelijk gemaakt kan zijn door een babbelzieke, extraverte componist. En In Colour brengt daar geen verandering in.

Eenling
Oppervlakkig gezien zou je het album als danceplaat kunnen categoriseren. Jamie xx - die als Jamie Smith ter wereld kwam - heeft zich hoorbaar laten inspireren door talloze varianten van clubmuziek uit de laatste twintig jaar. Dubstep, garage, jungle, breakbeat; in beperkte dosering komt het allemaal terug. De eerste maten van Stranger in a Room zou je zelfs kunnen verwarren met het soort trance waarvan Armin van Buren hofleverancier is. Maar waar Armin en zijn EDM-collega's steevast naar een ontlading toewerken, mikt de dance van Smith niet op publieke euforie. Dit is muziek van een eenling die op een verlaten dansvloer staat en zich in the wee small hours of the morning een voorstelling probeert te maken van alle feesten die hij heeft gemist. Op de fraaie single Loud Places zingt xx-collega Romy Madley Croft op kenmerkende fluistertoon dat ze naar lawaaierige plekken gaat 'to find someone to be quiet with'. Het geroezemoes en ritmische flessengerinkel verstommen zodra zij haar mond opent. Dit is dance voor mensen die vergeefs smachten naar iemand om mee te dansen. Schuchter, melancholiek en subtiel.

Overigens rekt Smith het begrip 'soloplaat' tot het uiterste op. Want niet alleen Croft zingt op twee nummers mee, ook xx-bassist/zanger Oliver Sim is van de partij. Toch is In Colour geen The xx-plaat in vermomming, al was het maar omdat Smith zichzelf veel meer ruimte gunt dan wanneer hij dienstbaar is aan zijn band. Zo is Good Times een even onwerkelijk als effectief amalgaam van doowop, dancehall en hiphop op een Aziatisch aandoende beat. Zo vergezocht als dat klinkt, zo vanzelfsprekend klinkt het in de praktijk.

Jamie xx' minimalisme is gelaagd en heeft een enorme zeggingskracht. Na Why Make Sense? van Hot Chip en Hairless Toys van Róisín Murphy toont In Colour opnieuw aan dat Britse, op elektronische leest geschoeide pop een indrukwekkende bloeiperiode doormaakt.

Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden