PlusOuder & kind

Debbie & Seshiekela: ‘Mijn dochter is heel principieel en steekt mij aan’

Voor Seshiekela is haar moeder een vader- en moederfiguur ineen. Ze heeft nog sterk het gevoel dat ze niet zonder haar kan. ‘Soms lig ik ’s nachts in bed en denk ik: wat nou als ze opeens niet meer ademt?’

Seshiekela en Debbie. Beeld Harmen de Jong
Seshiekela en Debbie.Beeld Harmen de Jong

Seshiekela Moerlie (19):

“Mijn moeder en ik zijn altijd heel hecht geweest. Met mijn vader heb ik nooit een goede relatie gehad, ik heb nu al een hele tijd helemaal geen contact meer met hem. Mijn moeder is mijn vader- en moederfiguur tegelijk. Ondanks dat ik al 19 ben, heb ik nog sterk het gevoel dat ik haar nodig heb. Soms lig ik ’s nachts in bed en denk ik: wat nou als ze opeens niet meer ademt? Terwijl daar dan helemaal geen reden voor is.

Ik werk bij een feministisch cultuurblad. Die interesse in feminisme en belangstelling voor maatschappelijke thema’s in het algemeen deel ik met mijn moeder. Ik heb haar en mijn zusje een tijd geleden geïnterviewd over de vraag of wij feministisch opgevoed zijn. Mijn moeder heeft dat niet heel bewust gedaan, maar de keuzes die ze heeft gemaakt, hebben mij wel feministische waarden ­bijgebracht.

Ze heeft me laten zien dat je niet in een slechte situatie hoeft te blijven, zelfs als dat betekent dat je als moeder alleen achterblijft met jonge ­kinderen. Toen ze wegging bij mijn vader zijn we verhuisd naar Nieuw-West. Dat is echt onze veilige plek. Dat is heel waardevol, een veilig thuis. Zolang je zo’n plek hebt waar iedereen je accepteert, heb je verder niet heel veel nodig.

Racisme is een onderwerp waarover we het veel hebben. Mijn vader zei vroeger tegen me: ‘Mensen gaan je door je afkomst nooit accepteren.’ Dat kan je niet tegen een kind zeggen. Mijn moeder is veel bezig met haar eigen identiteit en heeft me geleerd dat ik trots mag zijn op wie ik ben, en dat ik niet minder ben door mijn Aziatische achtergrond.

Ik werd op de basisschool ‘Winky Wong’ genoemd, naar de hoofdrolspeelster uit Het paard van Sinterklaas. Mijn moeder was vroeger een van de weinige niet-witte kinderen in haar omgeving. Onze ervaringen zijn niet precies hetzelfde, maar wel ­vergelijkbaar.

Ik doe graag dingen samen met mijn moeder. We luisteren naar dezelfde muziek en gaan samen naar concerten – The Eagles bijvoorbeeld. Vroeger moest ik vaak met haar mee naar tweedehandswinkels, wat ik verschrikkelijk vond. Nu vind ik het hartstikke leuk om samen op zoek te gaan naar vintage.

Als een van ons een kutdag heeft, gaan we ergens koffiedrinken. Dat kan soms al genoeg zijn. Ik geef haar ook áltijd een knuffel voor ik ga slapen. Ik ben dankbaar voor alle tijd die we samen hebben.”

Debbie The (56):

“Seshiekela is erg betrokken bij wat er in de wereld en in de maatschappij gebeurt. Op jonge leeftijd besloot ze op een dag dat ze geen vlees meer at. Ik dacht: weet je wat, ik doe mee. Ze is heel principieel en steekt mij daarmee aan. Als ik iets doe wat minder duurzaam is, zoals de lichten aan laten, krijg ik dat meteen te horen!

Ik herken veel van haar activisme in mezelf van vroeger. Toen ik jong was ben ik ook vijftien jaar vegetariër geweest. Die activistische houding vind ik nog steeds belangrijk, maar ik ga er op een andere, wat mildere manier mee om. Ik vind het mooi om te zien dat jonge mensen zo bewust en ­betrokken zijn.

Voor mijn werk ben ik veel bezig met wat er in de stad gebeurt. Als ik het daar thuis over heb, valt het me op dat Shiek altijd al weet wat er speelt. We voeren daar veel gesprekken over, maar omdat Shiek ontzettend koppig is, kan het ook vaak uitmonden in een discussie of debat. Zulke debatten tussen ons verlies ik altijd, maar als ze het vraagt zal ik dat nooit ­toegeven.

Ik ben weggegaan bij de vader van mijn kinderen toen ze nog erg jong waren – Seshiekela was 4 jaar. Dat was erg zwaar. Ik werkte hard, maar moest ook de kinderen ophalen van school, thuis eten koken en voor hen zorgen. Als de kinderen in bed lagen, was ik bekaf. Ik voelde me in die tijd soms best zielig en ­eenzaam.

Als alleenstaande ouder ben je altijd met honderd dingen tegelijk bezig. Als een van mijn kinderen naar me toe kwam voor aandacht, kon ik die niet honderd procent geven. Kinderen hebben dat feilloos door. Daar voelde ik me dan erg schuldig over. Toen heb ik gerealiseerd: ik moet in het hier en nu gaan leven, ik kan dit. Nu de kinderen ouder zijn, heb ik meer tijd voor mezelf. Dat is erg fijn.

Ik heb een Aziatische achtergrond – ik ben geboren in Indonesië en mijn ouders zijn Chinees – maar mijn ouders hebben daar toen ik jong was niet veel mee gedaan; de nadruk lag meer op Nederlander zijn. Ik vind het belangrijk om mijn kinderen wél iets van onze Aziatische ­achtergrond mee te geven. Dat doe ik door bijvoorbeeld samen Chinees Nieuwjaar te vieren, en op de sterfdagen van mijn ouders een bepaald ritueel uit te voeren. De kinderen waarderen dat. Met Shiek en Gayatri ben ik een paar jaar geleden naar Hongkong gegaan. Dat was echt een bijzonder moment. We hebben dat samen gedaan, samen ontdekt. Ik vind het belangrijk dat ik ze kan ­meegeven: dit is ook wie je bent.”

Ook samen in Het Parool? ouderenkind@parool.nl

Debbie The (56), adviseur gemeente Amsterdam
Seshiekela Moerlie (19), student ­journalistiek en eindredacteur bij The TittyMag
Gayatri Moerlie (18), student ­interieuradvies

Het gezin woont in een koopwoning in Nieuw-Sloten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden