PlusProefwerk

De zéér Italiaanse keuken van Tozi: een aanwinst (8-)

De smaken bij Tozi zijn als van een klassieke Italiaanse osteria. De uitstraling en het concept lopen daarmee iets uit de pas.

Beeld Eva Plevier

Een paar weken geleden schreef ik over de voordelen van een klassieke Italiaanse kaart, en alsof de duivel ermee speelt eten we vanavond bij Tozi, dat net als de gelijknamige vestiging in Londen is ondergebracht in een Park Plazahotel. 

Concept is de gast ‘cicchetti’ te bieden. In Venetië staan er rond aperitieventijd overal schalen met die dingen op de bar: hapjes bij een ombra (dialect voor een glaasje wijn), een sociaal moment met collega’s, vrienden en buren voordat je naar huis gaat om daadwerkelijk te eten. Cicchetti zijn klein en eenvoudig, het idee je maag ermee te vullen is on-Italiaans.

Veneziaanse draai

Als cicchetti (cicheti, in het Venetiaans) je concept is, dan ben je een bar met een veelheid aan goedkope hapjes. Wie de kaart van Tozi leest, komt weinig echte cicchetti tegen, en deze Veneziaanse draai lijkt vooral te horen bij een verdienmodel waarin ze kleine, deelbare en op het oog goedkope gerechtjes aanbieden zodat de gast er ruim van bestelt en uiteindelijk tóch naar huis gaat met een normale of stevige rekening.

Om bij Tozi aan Italiaanse porties te komen moet je er van elk gerecht – de desserts daar­gelaten – twee bestellen, wat vooral de voorgerechten érg aan de prijs zou maken.

Osteria in de Veneto

Dat gezegd hebbend: wát er te bestellen is, is zéér Italiaans van receptuur, smaak en presentatie. Geblinddoekt zouden we ons in een goede osteria in de Veneto wanen, en daarmee doel ik ook op de bediening, want letterlijk iedereen is hier Italiaan. Bij navraag blijkt ook de hele keukenstaf uit de laars afkomstig. Het personeel dat we spreken lijkt recent naar Amsterdam gekomen, en draait in een vriendelijke mix van Italiaans en Engels een nagenoeg foutloos service.

Qua sfeer staan alleen het ­uitzicht op de Koningslaan en de onmiskenbare hotelligheid van de eetzaal – alsof je hier ook het ontbijtbuffet kunt gebruiken als je maar lang genoeg blijft zitten – een overtuigende Italiaanse vakantiesimulatie in de weg.

We bestellen een fles pinot nero van Zorzettig uit Friuli (met €40 de op één na goedkoopste rode wijn) en hoewel spannend anders is, heeft ie een fijne mix van gepolijstheid en wat dieperliggend ruiger ijzer. Binnen minuten na onze bestelling ontvangen we huisgemaakte piadina (platbrood, hier helaas zonder reuzel in het deeg) met stracchino, rucola en goede gedroogde ham (€9). Waarom de piadina en haar zus de crescia nooit zijn doorgedrongen tot de vele pizzeria’s in onze stad is mij een raadsel.

Dan volgt flinterdungesneden rauwe Mazara del Vallogarnaal (Sicilië) met friszure dressing en selderijhartjes (€14), een delicatesse die smaakt als de liefdesbaby van een langoustine en een zeeëgel. Hoewel die garnalen zo’n 45 euro per kilo kosten, is deze portie wel érg on-Italiaans, maar goed: cicchetti, dus. Verder proeven we in brandschone olie gefrituurde zeer verse calamaro (€13) met een citroentje, die net als de garnalen en piadina een schoolvoorbeeld is van de klassieke Italiaanse keuken.

We klagen niet

Bij de pasta vinden we wat kleinere porties geen probleem, en wát we proeven is uitstekend: ravioli van buffelricotta met botersaus en vliesdunne plakken van een grote oersmaakvolle zwarte truffel (€12) en rigatoni alla carbonara (€14) met bijna krokant wangspek, Pecorino Romano en ei. Gaarheid, binding en smaak: perfect. Misschien iets te veel saus, maar daarover klagen we niet.

Onze uitstekend gegrilde bavette van Black Angus met palmkool en aardappel (€13) gaat de grens tussen een kleine portie en een kinderbordje écht over, en bij de melanzane alla Parmigiana (een laagjesgerecht van aubergine, mozzarella, tomatensaus en parmezaan voor €12) missen we kleuring van de aubergine, maar vooral de donkerbruine randjes die dit gerecht in de oven hoort te krijgen, en die het van lekker naar geweldig tillen.

Deze versie is uit een volle ovenplaat gesneden, opgewarmd en in een stalen bakje opgediend. Niet slecht dus, maar wat steriel.

Een brownie

We nemen nog een slok van onze Pinot Nero en bestellen een blauwebessentaartje met een vrij logge boterige bodem en heel aardig yoghurtijs (€8), en een ‘chocolade en peer caprese’ die een soort brownie blijkt, met wat saaie stoofpeer, karamel en chocoladesaus (€8).

Hoewel we het onnodig vinden, staat de gastheer erop onze desserts van de bon te halen omdat we tien minuten moesten wachten op de rekening. Ondanks een wat onheus concept voert Tozi een oerdegelijke, zéér Italiaanse keuken. Een aanwinst voor de wijk.

Best

Tozi voert uitstekende klassiek Italiaanse gerechten. De calamari fritti zijn daar in hun eenvoud schoolvoorbeeld van.

Minder

Onze desserts hadden preciezer en verfijnder uitgevoerd kunnen worden, maar dan waren ze ook niet erg Italiaans meer geweest.

Opvallend

Naast al die kleine porties op de kaart staat ook een aantal grote gerechten. Een hele zeebaars bijvoorbeeld, of een rib-eye van 600 gram.

Tozi

Koninginneweg 3, 1075 AA, Amsterdam
ma-di 18.00-22.00, wo-vr 12.00-15.00 & 18.00-22.00 za & zo 12.30-15.00 & 18.00-22.00 uur,
020-5737100, www.toziamsterdam.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden