Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

De verzamelwoede van hoarders vult vaak een innerlijk gevoel van leegte op

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Zijn woning stond tot aan de nok toe gevuld met spullen. Er was niets aanwezig waar ik een identiteit uit kon afleiden. Ik had geen idee wat zijn naam was, of hoe hij eruit had gezien. Zijn slaapkamer was niet groter dan een gevangeniscel. Achter in de kamer stond een tweepersoonsbed, waarvan het matras en de lakens bevuild waren met ontlasting en urine. De lijklucht was zo sterk aanwezig dat eigenlijk niemand de woning wilde betreden.

De slaapkamer stond bomvol elektronische apparatuur. Ik had geen idee waar het allemaal voor diende, maar het zag er duur en geavanceerd uit. Enkel het midden van de kamer was leeg. Er was net genoeg ruimte voor een bureaustoel.

Op dit stuk van de vloer was hij komen te overlijden. Zijn lichaam had tussen de losse rommel gelegen alvorens hij werd gevonden. Volgens de buren was het een ietwat excentrieke man, die het liefst op zichzelf was.

Het was overduidelijk dat hij gedurende zijn leven met een ernstige vorm van hoarding kampte. Het ging denk ik om zeker tweehonderd vierkante meter aan spullen.

Toen ik de woning binnenstapte, werd ik eerst verwelkomd door meerdere loodzware, kolossale houten en glazen platen. Iets verderop lag een berg met bakstenen, waar tientallen houten planken omheen stonden. De rest van de begane grond zag er niet veel anders uit. Iedere vierkante meter van het pand was gevuld met huishoudelijke rommel, oud meubilair en bouwpuin.

In de kelder was een paar duizend liter water aanwezig. Ook lag het hier vol met puin. Het was een wonder dat het gebouw nog rechtop stond en niet was afgebrand of ingestort.

De verdiepingen hierboven waren amper begaanbaar. Ik moest mezelf letterlijk door de rommel heen wurmen. Met moeite kreeg ik de zolderdeur open. De hoeveelheid spullen verstikte me. Dit was niet een verzameling van enkele jaren: dit was zijn levenswerk geweest.

Achteraf vertelde de opdrachtgeefster dat de overledene een familielid was. Niemand had echter weet van zijn bestaan. Na zijn overlijden had de notaris de familieleden opgespoord.

Het is bekend dat hoarders vaak door middel van hun verzameling een innerlijk gevoel van leegte proberen op te vullen. Alles duidde erop dat dit hier ook het geval was. Tientallen jaren lang. Dit maakte het des te triester dat de man zielsalleen op zijn slaapkamervloer overleed, en pas na een week werd gevonden.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden