PlusProefwerk

De Vergulden Eenhoorn is een paradijs met twee gezichten (7)

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

In de weelderige tuin van De Vergulden Eenhoorn waant recensent Mara Grimm zich ver buiten Amsterdam. Je wordt er op je wenken bediend en de prijzen zijn schappelijk, maar in de keuken staan Dr. Jekyll en Mr. Hyde.

Mara Grimm

Lou Reed zong het al: there’s only one good thing about a small town, you know you want to get out. Toen ik op mijn zeventiende op een kamer in De Pijp ging wonen, wist ik meteen: ik ga nooit meer weg uit Amsterdam – en vooral ook nooit meer terug naar de Betuwe. Desondanks wil ik de laatste tijd steeds vaker de paden op, de lanen in. Liefst in combinatie met een glas wijn en een bord fantastisch eten, want je moet het niet opeens gaan overdrijven, qua natuur.

Gelukkig zijn er in de stad genoeg plekken waar ik me weer heel even op het platteland kan wanen. De Vergulden Eenhoorn bijvoorbeeld: een boerenhof­stede uit 1702 aan de Ringdijk, die wordt gerund door het team van Hannekes Boom. De boerderij is inmiddels door nog meer nieuwbouw omgeven dan toen deze krant er in 2015 een bezoek bracht. Maar zodra je het tuinhek doorstapt, zie je alleen nog een weelderige tuin (met jeu-­de-boulesbaan), een verdwaalde tractor (zonder protesterende boer) en overal terrassen en zitjes.

Je kunt er behalve logeren ook lunchen en dineren, en ­borrelen in strandstoelen die verspreid door de tuin staan. Je bestelling plaats je door de bediening een appje te sturen. Kortom: een stadse versie van de Hof van Eden.

Het restaurantgedeelte is gevestigd in de voormalige stal en is donker maar knus, met veel balken en een haardvuur. We nemen plaats op het terras, dat vol rugzakjespubliek zit – beduidend ouder dan de wat hippere bezoekers in de rest van de tuin – maar waar wél een gemoede­lijke boerenbruiloftsfeer heerst. Op de kaart staan veel niet al te dure vegetarische gerechten, maar je kunt bijvoorbeeld ook een côte de boeuf voor twee personen bestellen.

Twee gezichten

Opvallend: ze lijken hier geen last te hebben van personeels­tekort: de bediening is jong, snel en overvloedig aanwezig. In de keuken zijn wél problemen. Tussen onze voor- en hoofd­gerechten moeten we bijvoorbeeld drie kwartier wachten. Dat wordt uitstekend op­gelost door twee glazen wijn van de rekening te halen.

Storender is dat de keuken bemand lijkt te worden door Dr. Jekyll en Mr. Hyde: sommige gerechten zijn zeer indrukwekkend, andere zo slecht dat ze ­bijna onmogelijk door dezelfde chef bedacht kunnen zijn.

Zo overtreft het vegetarische voorgerecht alle verwachtingen. Dumplings van knolselderij met geitenkaascrème, yuzu, gember, jalapeño’s, hazelnoot en gel van duindoornbes klinkt redelijk ­riskant – zoveel smaken op één bord, dat gaat per slot van rekening zelden goed. Het blijkt echter een meesterlijk en perfect uitgebalanceerd spel van smaken en structuren.

Vluchtige grilstreep

Het contrast met het andere voorgerecht kan bijna niet groter zijn: we krijgen vijf te gare scheermesjes met blokjes waterige tomaat, gepresenteerd op een bord dat om onduidelijke reden bomvol als zaagsel ogend broodkruim ligt. Erbij matig brood met een te vluchtige grilstreep, dat waarschijnlijk is bedoeld om door de kruiden­boter te halen, ware het niet dat die volledig is ingedroogd. Wat een ellende.

Wel weer oké is de soufflé van witlof met gebakken zuurkool, citroengel en beurre blanc. Het doet te winters aan en de beurre blanc had dikker gemogen, maar de smaken gaan ook nu mooi hand in hand. Ook van harte aanbevolen: de groene salade erbij die is aangemaakt met een zoete dressing. Van dat laatste ben ik normaal gesproken geen fan, maar op deze wat nostal­gische plek past het wel.

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Helaas is de mosselrisotto met doperwten en asperges aan de andere kant van de tafel weer gemaakt door Mr. Hyde. Het bord lijkt nogal lang onder de warmtelamp te hebben gestaan, want de bovenkant is ingedroogd. Verder zien we anderhalve verschrompelde asperge op een grote, papperige brei die een heleboel mist, maar vooral smáák.

Dan nog maar een glas wijn. De wijnkaart lijkt een beetje een ­ratjetoe, maar er zijn meer dan genoeg prima flessen van onder de vijftig euro. Aanrader: de zachte garnacha met flink veel roodzwart fruit van het Spaanse Amalia voor vijf euro per glas.

Ditjes en datjes

Bij de desserts slaat de keuken door in crumbles, gelletjes en moussejes. Zo komt de gekaramelliseerde chocolademousse met granaatappel, crumble van brownie en ook nog sponscake. Het ziet er misschien imposant uit, maar al die ditjes en datjes kunnen niet verhullen dat de basis gewoon niet best is; de ­vettige mousse mist chocolade­smaak en lucht.

Toch zou ik vooral een keer bij De Vergulden Eenhoorn gaan eten. Al was het maar voor die paradijselijke tuin, de snelle bediening, de boerenbruiloft­sfeer en vooral: de liefde voor groenten van Dr. Jekyll.

De Vergulde Eenhoorn

Ringdijk 58
020 2149333
Ma-zo 10:00-00:00

null Beeld

Best

De dumplings van knolselderij overtreffen elke verwachting.

Minder

De scheermesjes met waterige tomaat en ingedroogde kruidenboter zijn een deceptie.

Opvallend

De Vergulden Eenhoorn is de laatste boerenhofstede in Watergraafsmeer.

Leukste tafel


De tafels op het onoverdekte deel van het terras én alle zitjes in het gras.

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma

Bekijk ook: dit zijn volgens Mara Grimm de beste restaurants in Amsterdam en hier vind je alle afleveringen van Proefwerk.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden