Plus Reportage

De toeristendokter helpt bij buikgriep, luchtwegproblemen en cannabis

Toeristendokter Peter van Ommeren in het Steigenbergerhotel bij Schiphol. Beeld Dingena Mol

Zodra zijn smartwatch trilt, springt hij op de fiets – ook ’s nachts. Toeristenhuisarts Peter van Ommeren (42) biedt 24/7 hulp in hotelkamers en Airbnb’s. ‘Ik ga pas weg als ze rustig zijn.’ 

Het is kwart over tien, een stormachtige woensdagavond en in de lobby van megahostel Meininger in Sloterdijk is het opvallend druk. Scholieren lopen van de bar naar de magnetron – om een restje eten op te warmen – en weer ­terug. Tussen al die bedrijvigheid staat toeristenhuisarts Peter van Ommeren te wachten op zijn patiënt. Op zijn telefoon checkt hij zijn laatst gemiste oproepen. Het zijn er een stuk of vier. “Het is hollen of stilstaan. Ik gok ik dat ik een drukke nacht voor de boeg heb,” zegt hij.

Van ­Ommeren kent de gangen van het Meininger op zijn duimpje, hij komt hier geregeld. Het hostel wordt vaak geboekt door grote schoolklassen en tijdens zo’n schoolreis wil er weleens wat misgaan. Blowen, drinken, slecht eten. Ondertussen komt er een bebaarde jongen met zichtbaar veel moeite de lobby binnengelopen. Hij sleept een grote, rode backpack met zich mee. “Are you the doctor?”

Caio Campos (22) komt uit Brazilië. Hij reist samen met een vriend een maand door Europa. Amsterdam is de tweede stad die ze aandoen. De afgelopen dagen ging het goed fout. Campos heeft huiduitslag en elke stap die hij zet, doet pijn. Met Brussel, Parijs, Praag, Boedapest, Milaan, Barcelona en Londen in het verschiet moest hij wel actie ondernemen. Zijn moeder heeft vanuit Brazilië zijn zorgverzekering gebeld, die vervolgens bij HotelDoc uitkwam, de toeristenservice waar Van Ommeren de oprichter van is. Nog geen uur na het belletje staan ze samen in de lobby. “Shall we go upstairs?”

Google Translate

Van Ommeren loopt samen met zijn patiënt een kamer in op de vierde verdieping van het hostel, de kamer die ­Campos met vier andere gasten blijkt te delen. De dokter verzoekt keurig of zijn kamergenoten de ruimte willen verlaten. Een doktersconsult is – ook op locatie – een ­privézaak. Hij vraagt zijn patiënt uitvoerig naar zijn klachten en naar zijn medisch verleden. Heeft hij soms eerder eczeem gehad? Als de diagnose is gesteld en Campos het niet lijkt te begrijpen, grijpt Van Ommeren naar zijn ­telefoon. “Google Translate is my favorite app,” zegt hij. Campos glimlacht bevestigend.

Daarna is het tijd voor het praktische gedeelte. Campos wordt verzocht zich te identificeren en zijn e-mailadres te geven, zodat de dokter hem direct een recept voor een zalf kan mailen. Het recept is er binnen een paar seconden. Campos kan vanavond laat nog terecht bij één apotheek, of morgen bij een apotheek in de buurt. Of er nog trams gaan? Van Ommeren kijkt nog even met zijn patiënt mee met Google Maps. Kijk, dáár moet je zijn. Afrekenen is niet nodig, dat heeft de zorgverzekering al geregeld. Van Ommeren wenst de jongen beterschap en drukt hem op het hart dat hij contact mag opnemen als het niet beter wordt. Ruim dertig minuten later staan we weer buiten.

“Het is onmogelijk om een consult korter te doen,” zegt Van Ommeren. “Ik ken iemands medische voorgeschiedenis niet. Zoiets kost tijd. Maar mensen vinden het vaak ook fijn om nog even te kletsen. Ik krijg vaak de vraag waar je in Amsterdam lekker kan eten of wat nu écht een goed ­hotel is. Ik zie natuurlijk wel veel hotels van binnen.”

Tottenhamsupporter

Als Van Ommeren tijdens zijn nachtdiensten wordt gebeld, moet hij op basis van het verhaal snel een analyse maken. Klinkt het urgent of kan het nog even wachten? Daarna fietst hij naar de verblijfplaats van de toerist, vaak in het centrum, soms daarbuiten. Zo kan het zijn dat hij het ene moment in een vijfsterrenhotel staat en daarna door moet naar een shabby hostel in het uitgaansgebied van de stad. Dat maakt het werk leuk en soms ook wel spannend. Vanavond is de dokter toevallig met de auto. Dat is maar goed ook, want hij heeft een oproep gekregen vanuit het Steigenberger hotel bij Schiphol en dat is nog best een eind vanuit Sloterdijk.

HotelDoc bestaat nu zo’n drie jaar. Van Ommeren werkte vijf jaar geleden voor een beginnende soortgelijke service als invalkracht. Althans, in die periode werd hij nauwelijks gebeld. Dat vond hij vreemd, in een stad met zo veel toeristen. Van Ommeren vertrok vervolgens samen met zijn vriendin naar Nieuw-Zeeland om daar aan de slag te gaan als huisarts. Toen hij na twee jaar naar Nederland terugkeerde, bleek de toeristenservice te zijn opgedoekt. Doodzonde, dus richtte hij zijn eigen service op: HotelDoc.

De patiënt heeft een gezwollen voet. Beeld Dingena Mol

“Waarom? Omdat ik snel verveeld ben. Ik werk nu part­time als huisarts bij een gewone praktijk, parttime als ­oproepkracht bij de gevangenis en ik heb HoteldDoc opgericht. Ik werk met veel verschillende soorten doelgroepen en vind het leuk om te ondernemen. Met HotelDoc krijg ik namelijk de kans om naast de hotelbezoeken ook de boekhouding, marketing en het netwerken erbij te doen. Dat zijn zaken waarmee je als huisarts normaal gesproken niet zo snel in aanraking komt.”

Na de oprichting van HotelDoc wisten hotels, maar ook verzekeringsmaatschappijen, huisartsen en ambulances de toeristendoktersservice snel te vinden. Zo wordt Van Ommeren weleens gebeld door huisartsen of ambulancepersoneel die geen tijd hebben en kan het zomaar zijn dat de toeristenarts het hoofd van een dronken Tottenhamsupporter in een hotelkamer moet hechten (‘en dat terwijl ik net mijn Ajaxsjaal had afgedaan’), omdat de supporter niet mee kon met een ambulance. Van Ommeren werkt nauw samen met vijf andere huisartsen. Zelf draait hij twee nachtdiensten per week: van acht uur ’s avonds tot acht uur ’s ochtends. Zijn collega’s pakken de andere diensten. 

De overige dagen werkt hij als regulier huisarts in een huisartsenpraktijk. Dat heeft hij nodig om zijn registratie als arts te kunnen blijven behouden. “En het is goed voor mijn ritme. Tijdens mijn nachtdiensten kan ik op elk ­moment uit mijn bed worden gebeld. Niet iedereen kan daar even goed tegen, ik heb collega’s die daar heel on­rustig van worden. Voor mijn vriendin was het in het begin wel wennen. Daarom heb ik nu een smartwatch, die trilt mij wakker zodra ik gebeld word. Daarna spring ik op de fiets. ’s Nachts door Amsterdam fietsen, dat is het mooiste wat er is.”

Spacecake

Omdat Van Ommeren veel in de nacht werkt, krijgt hij geregeld de vraag of hij veel drugsgevallen ziet. Daar kan hij kort over zijn: het komt voor, maar de hoofdmoot is klassiek huisartsenwerk. Met stip op nummer één staat buikgriep. Op twee luchtwegklachten en op nummer drie – hoe kan het ook anders – cannabis. Spacecake is meestal de boosdoener. Volgens de dokter zijn het opvallend vaak mensen van middelbare leeftijd die zich aan de cake ­wagen en zich vergissen in de hoeveelheid. “Die willen eens wat uitproberen en zijn niet zo veel gewend. Ze raken in paniek, krijgen hartkloppingen en denken dat ze doodgaan. Gisteren was ik bij een patiënt die spacecake had ­gegeten en de hele badkamer had ondergekotst. Het zat tot aan het plafond. Het helpt dan niet dat de partner ook heeft gebruikt en meegaat in de paniek. Dat steekt elkaar aan. Het enige wat ik kan doen, is geruststellen. Dan doe ik een paar kleine onderzoeken, zoals bloeddruk meten. Dat is medisch niet noodzakelijk, maar helpt wel om de paniek weg te nemen. Ik ga pas weg als ze rustig zijn. Meestal zeg ik dan: morgen lach je erom.”

Natúúrlijk heeft de dokter weleens extreme gevallen voorbij zien komen. Zoals die ene keer toen hij een hotelkamer aantrof alsof er een rockband had huisgehouden. Drugs op tafel, kapotte flessen op de grond, paniek in de tent. “Maar vaak heb je dan ook weer een heel leuk, gemoedelijk gesprek met die mensen. Ze zijn blij dat ik kom helpen en kunnen hun hart luchten. Ze vertellen mij vaak hoe lastig het is om als toerist erachter te komen hoe de Nederlandse gezondheidszorg werkt.”

Dankbaar

Daar snijdt de dokter een belangrijk punt aan: leg een Amerikaan maar eens uit dat de Nederlandse huisarts 80 tot 90 procent van de zorgvragen zelf oplost en dat je als patiënt niet ‘zomaar’ even naar de Nederlandse kno-arts kan voor je oorpijn. Of naar de kinderarts met je kind. Van Ommeren: “Op de huisartsenpost zitten ze echt niet te wachten op iemand die cannabis heeft gerookt. Daarom maak ik mij er hard voor toeristen weg te houden van de eerste hulp. Dat is een winst voor ons allemaal.”

Inmiddels zijn we aangekomen bij het Steigenberger ­hotel. De patiënt wil alleen onherkenbaar en zonder naamsvermelding in de krant. Ze heeft een hooggeplaatste functie en is in Amsterdam voor werk. De patiënt heeft een gezwollen voet en loopt slecht. Van Ommeren neemt plaats naast haar op bed en schijnt met de zaklampfunctie van zijn telefoon bij. Systematisch loopt hij de klachten door. Al snel komen ze tot de oplossing. “U zit hier tot vrijdag, dus ik schrijf u zes pillen voor. De dichtstbijzijnde apotheek is KLM Healthcare Services op Schiphol. Daar kunt u morgen met het recept in uw mail terecht.”

De vrouw kijkt dankbaar en haalt haar paspoort erbij. “Hoe kan ik betalen?” Ze legt drie briefjes van vijftig op bed, maar de dokter haalt zijn cardreader erbij. “Dat is 127,18 euro alstublieft.”

De toeristendokter

HotelDoc is met huisartsenbezoeken aan ‘huis’ uniek in zijn soort. De tarieven die HotelDoc hanteert zijn tarieven gereguleerd door de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) en een stuk lager dan die bij de huisartsenpost, zeker voor toeristen afkomstig van buiten de Europese Unie die niet goed verzekerd zijn. Deze maand opent HotelDoc huisartsenpraktijk Amstelveld om toeristen ook tijdens kantooruren te ontvangen. Naast HotelDoc zijn er ook andere aanbieders die toeristen ontvangen zoals Tourist Doctor Amsterdam, Amsterdam Tourist Doctors, Expat Medical Centre en de huisartsenpraktijk Central Doctors op Amsterdam Centraal, die een additionele service biedt om langs te komen als patiënten slecht ter been zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden