Recensie

De sores van Ronald Smink zijn gewoon niet interessant genoeg (**)

Wat is er in godsnaam met Ronald Smink gebeurd? vraag je je de eerste minuten af. De Fries, die  zich in zijn debuutprogramma een soort vleesgeworden stripfiguur toonde, staat erg matige grappen te tappen. En doet daarna een onhandig sketchje over die vraag- en aanbodkaartjes die je bij Albert Heijn op het prikbord aantreft.

Mike Peek
Ronald Smink. Beeld Geja Kuiken
Ronald Smink.Beeld Geja Kuiken

Vrij snel komt de aap uit de mouw. Smink speelt mooi weer. Smink speelt al járen mooi weer. Achter dat altijd lachende gezicht schuilt een ongelukkige jongen. De vriendin over wie hij het even daarvoor had, is allang zijn vriendin niet meer - 'Ik zie haar alleen nog op Tinder' - hij raakte zijn impresariaat kwijt en zat financieel aan de grond. Smink verloor zijn zelfvertrouwen. De opkomst van een terriër gaat over die zwarte periode in zijn leven én over de weg naar boven.

Verlossing
Smink is meer clown dan cabaretier. Dat hoeft geen bezwaar te zijn. Met zijn soepele motoriek en rubberen gezicht doet hij af en toe aan een jonge Jim Carrey denken. Maar die kwaliteiten heeft hij ook wel hard nodig om zijn matige taalgevoel en weinig originele onderwerpen enigszins te compenseren. Zijn ex-vriendin krijgt er uitgebreid van langs omdat ze zeikte over zijn boxen in de woonkamer en het feit dat hij suiker in zijn thee doet terwijl hij ook al cola drinkt. Dat is echt alleen maar leuk als je het zo energiek en verongelijkt kunt vertellen als Smink doet.

In vergelijking met de krankzinnige grollen in zijn debuutvoorstelling is Smink echter wel een stuk voorspelbaarder geworden. En dat geldt al helemaal voor de se­rieuze rode lijn die door de voorstelling loopt. Vanaf het moment dat Smink de boksring betreedt en je Eye of the Tiger hoort aanzwellen, weet je dat dit een verhaal over verlossing zal worden. Je ruikt het happy end op anderhalf uur afstand.

Zelfhulpcabaret
Het is geen vriendelijke conclusie, maar Sminks sores zijn simpelweg niet interessant genoeg om zo lang te blijven boeien. Daardoor krijgt de avond al snel het karakter van ongemakkelijk zelfhulpcabaret. Smink sluit zich tijdens verjaardagen op het toilet op om vragen over zijn welzijn te ontlopen, zich te verbergen voor de buitenwereld. Dat is natuurlijk sneu, maar waarschijnlijk niet heel uniek. Er zijn wel eens mensen door diepere dalen gegaan.

Omdat hij het allemaal met zo'n uitgestreken gezicht vertelt, begint het gaandeweg een beetje op de lachspieren te werken. Maar dat lijkt zeker niet Sminks bedoeling te zijn. Tegen het einde van de avond citeert hij Oprah Winfrey: 'Als je doelstellingen wilt realiseren, moet je met de geest beginnen.'

Je wilt een arm om zijn schouder slaan en zeggen dat het allemaal wel goed komt. Zo'n quarterlifecrisis is niet leuk, maar gaat vaak vanzelf weer over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden