PlusFilmrecensie

De popveteranen van A-ha: haat en nijd, maar the show goes on

De eerlijke documentaire A-ha The Movie toont hoe het succes de onderlinge verhoudingen bij de Noorse popgroep voorgoed verziekte. Tegenwoordig bivakkeren de drie leden, die in de jaren 80 met Take On Me hun eerste hit scoorden, in aparte kleedkamers.

Stefan Raatgever
Popgroep A-ha met vlnr toetsenist Magne Furuholmen, zanger en meisjesidool-tegen-wil-en-dank Morten Harket, en gitarist Paul Waaktaar. Beeld
Popgroep A-ha met vlnr toetsenist Magne Furuholmen, zanger en meisjesidool-tegen-wil-en-dank Morten Harket, en gitarist Paul Waaktaar.

Een optreden in Berlijn ergens in 2018 of 2019. Drie verschillende zwarte Mercedessen brengen de leden van A-ha naar drie verschillende kleedkamers van een uit beton opgetrokken muziekarena. Als de bandleden richting podium lopen zijn er geen vriendschappelijke blikken, geen high fives of andere succeswensen. Hier gaan drie mensen naar hun werk, zoveel is snel duidelijk.

De loopgravenoorlog op de burelen van de popgroep is in A-ha The Movie vervlochten met het onwaarschijnlijke succesverhaal van het drietal. Nooit eerder reikte een Noorse popgroep tot de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijst. Het lukte, vooral dankzij dat iconische synthesizerloopje en de net zo iconische tekenfilmvideoclip, in 1985 met Take On Me. Een wonderprestatie voor drie tieners die begin jaren tachtig op goed geluk naar Londen vertrokken omdat ze meenden dat daar muzikale dromen werkelijkheid werden.

Verzuurd

Het is leuk te horen onder welke armoedige omstandigheden de groep in die tijd bleef doorploeteren op zoek naar roem, maar het echte verhaal van A-ha the Movie gaat over de keerzijde van het succes. Vooral zanger Morten Harket, die als flamboyante frontman in de jaren tachtig uitgroeide tot een meisjesidool, heeft het zwaar met de permanente aandacht.

Ronduit treurig is het beeld van Harket (inmiddels 61) na een ontmoeting met wachtende A-ha-adepten in de lobby van zijn hotel. Op de achterbank van een auto met chauffeur desinfecteert hij (corona bestond nog niet) zijn handen na het aanraken van zijn fans en verzucht dat een autorit zijn favoriete moment van de dag is: eindelijk stilte.

Omdat A-ha werd gefundeerd op ambitie en niet op kameraadschap, zijn de verhoudingen binnen de groep als vanzelf verzuurd geraakt. Zo speelt er op de achtergrond een conflict over copyrights. Gitarist Paul Waaktaar schreef de meeste A-ha-liedjes, maar toetsenist Magne Furuholmen leverde naar eigen zeggen aanzienlijke bijdragen, zonder dat hij daarvoor ooit erkenning (én dus royalties) ontving. Omdat de groepsleden alle drie van stugheid hun tweede natuur hebben gemaakt, is de wrevel sinds de beginjaren alleen maar uitgediept.

Drijfveer

Kijkend naar die bewonderenswaardig eerlijke popveteranen – die al tot twee keer toe stopten met de band, maar toch weer begonnen – rijst al snel de vraag: waar doen ze het in hemelsnaam nog voor?

Geld is geen motivatie meer, dat is duidelijk. En roem al helemaal niet. Ja, er wordt gepraat over een nieuw studioalbum. Het enige waar de drie het over het eens zijn is dat ze hun beste plaat nog niet hebben gemaakt. Alleen: Furuholmen weigert de studio in te gaan, bang dat de drie elkaar al vlot ‘de hersens zullen inslaan’.

Zo blijft alleen de zucht naar erkenning als drijfveer over. Maar ook die hebben de drie al ruimschoots gekregen. De trieste conclusie is dat die bevestiging voor de onzekere mens blijkbaar nooit genoeg is.

A-ha The Movie

Regie Thomas Robahm, Aslaug Holm
Te zien in City

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden