Proefwerk

De Plantage (8-)

De Plantage bevindt zich op een sprookjesachtige plek en voert een een zonnig menu. Jammer van de soep.

Beeld Maarten Steenvoort

Het is nacht. Tussen dikke bomen hangen slingers met ouderwetse gloeilampen, links valt zacht licht uit de glazen serre. In het restaurant is het warm en druk, buiten hoor je alleen geruis van een fontein, even verderop. En daarachter - je wrijft in je ogen en hapt naar adem- zweven tientallen spoken stil door het donker.

Het blijken sneeuwwitte lepelaars die door hun hoge, tunnelvormige volière scharrelen. Het loopje door het donker over het nieuwe Artisplein, van de Plantage Middenlaan naar de ingang van de dierentuin, moet iedereen eigenlijk even maken. Het is sprookjesachtig mooi.

Het restaurant in de voormalige ledenverblijven van Artis, dat helaas niet 'De Lepelaar' heet, is groot en nogal indrukwekkend. 240 mensen passen in de negentiende-eeuwse serre, die eruitziet alsof het altijd een restaurant is geweest. De zaak is knap en tijdloos ingericht met marmer, messing, hout en grote planten. Een waar dreamteam werd aangetrokken om de boel te runnen: de uitbaters van grote zaken Café Amsterdam, Eye en Dauphine doen het samen met de notoire grotezakenchef Koen van Brunschot (o.a. De Goudfazant en West Pacific). Zelfs op de maandagavond is het bijna vol, het publiek is van het culturele type en van alle leeftijden: veel grijze hoofden, maar ook tafels met studievriendinnen en dertigers.

Lekker brood met goede olie
Het bedienend personeel ontvangt ons vriendelijk, en er staat direct lekker brood met goede olie op tafel. Toch valt er hier en daar wel wat aan te merken; we moeten een paar keer behoorlijk lang wachten en zien ook om ons heen tafels om aandacht vragen, soms tot opstaan en uitbundig zwaaien toe. Het halveliterkarafje kraanwater wordt tot onze verbazing steeds niet bijgevuld, pas bij de rekening komen we erachter dat dat komt omdat er per karafje 95 cent wordt gerekend. Dat komt op mij een beetje knijperig over en het lijkt me meer gedoe dan dat het wat oplevert, maar goed, ik ben dan ook geen grotezakenexpert.

Op de kaart vinden we een zonnige mix van mediterrane invloeden, van Frankrijk tot Israël en met hier en daar een uitstapje naar Iran of Baskenland. Het is een slim en plezierig soort goedgeïnformeerde, opgetogen fusion. De carpaccio van geroosterde aubergine (€9,50) blijkt een soort vermomde baba ghanoush: een hele aubergine is geblakerd, gepeld en platgeslagen en daarna gemarineerd met charmoula, en opgetuigd als die wat uitgekauwde jarennegentigklassieker: met rucola, geraspte pecorino en pijnboompitten. Ook de mojama (gezouten en gedroogde tonijn uit Andalusië) geeft allerlei knipogen over de grens, want hij is verwerkt als een salade Niçoise: met paprika, ei en olijven. Smakelijk en verrassend.

Véél te zout
Maar dan gebeurt er iets raars, want onze tussengerechten zijn allebei niet goed. De ttoro (Baskische vissoep, €9) ziet er lekker uit: donker en geurig met stevige schaaldierenbouillon en pit van piment d'Espelette, met rouille, witvis en schelpjes. Ook de gele linzensoep (€6,50) lijkt op het eerste gezicht prima. Maar allebei zijn véél te zout, en in de linzensoep is men ook uitgeschoten met de komijn. Echt niet lekker.

De hoofdgerechten zijn uitstekend. Dikke, sappige scholfilet (€21,50) met een kruimkorstje ligt op sappige mosselen en vongole, rode Camargue-rijst, zeekraal en bleekselderij. De Coquelet 'pimentón' (€19,50) heeft alles in zich om een nieuwe klassieker te worden. Dit soort haantjes is afkomstig uit de legkippenfokkerij. Omdat mannetjes nu eenmaal geen eieren leggen, worden ze normaal gesproken na de geboorte onmiddellijk gedood en verkocht als eendagskuikens. Een aantal producenten en poeliers probeert de vogels nu weer op de kaart te krijgen: een nobel streven, en lekker bovendien. Op het oog zijn het scharminkelige beestjes met een, voor wie vleeskuikens gewend is, nogal bescheiden cupmaat, maar de smaak is uitstekend: minder vet en voller van smaak. In dit gerecht is de haan gepekeld en even gerookt, en wordt hij knapperig en bruingebakken geserveerd met fantastisch geroosterde prei en paprika, citroen, tzatziki en Perzische pilavrijst (het korstje onderuit de pan ligt ernaast). Een gerecht om voor terug te komen.

De churros (met chocoladesaus en vanille-ijs, €7,75) zijn niet op dezelfde dag gefrituurd en daardoor helaas wat droog en taai. Maar de gebruleerde crema Catalana (€6,50) is verrukkelijk licht en fragiel, en toch weelderig door de sinaasappel en saffraan.

Een fijne plek is het. Jammer van de soep.

Hiske VersprilleBeeld Het Parool
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden