PlusReportage

De onder-15-meiden van Swift spelen in de jongenscompetitie – ‘Er is weleens een jongen huilend het veld afgelopen’

null Beeld Ivo van der Bent
Beeld Ivo van der Bent

De meiden van AVV Swift wilden uitgedaagd worden, en dat kon beter in de jongenscompetitie. Nu spelen ze wekelijks tegen gasten die absoluut niet van meisjes willen verliezen. ‘Er is weleens een jongen huilend het veld afgelopen nadat wij gewonnen hadden.’

Jocelyn Vreugdenhil

“Lekker, boys!” galmt het over het Olympiaplein. De zon is over de huizenblokken gekropen en schijnt over veld 2 van AVV Swift. Het team onder 15 van Koninklijke HFC uit Haarlem heeft zojuist zijn tweede doelpunt gescoord tegen de thuisploeg. De ­elftallen staan gedeeld laatste in de compe­titie, dus er valt voor beide iets te halen. Voornamelijk de eer, aangezien er hierna nog maar twee wedstrijden op het programma staan.

Zwijgend waren de jongens van HFC zondagochtend vroeg bij het sportcomplex in Amsterdam-Zuid aangekomen. De kleedkamer werd niet bezocht, iedereen had zijn tenue al aan. “O, dit team,” mompelde een speler voor zich uit. Een andere pompte zwijgend de oefenballen op in het materiaalhok. Een korte warming-up volgde voordat om negen uur de elftallen in een halve cirkel tegenover elkaar stonden opgesteld rond de middenstip, om naar de regels van de scheidsrechter te luisteren. “Toon respect voor elkaar. Grof taalgebruik of grof spel is altijd rood.”

Tijdens het handen schudden riep de coach van HFC vanaf de kant: “Geen 06-nummers vragen hè, jongens!” Hij lachte er hard bij en keek om zich heen of de grap gehoord werd door het plukje meegereisde ouders.

De toon was gezet. Dit werd wederom een wedstrijd van de jongens tegen de meisjes. Zoals dat al twee jaar gaat, tot lichte ergernis van de spelers van Swift MO15-1. Kenza Marghadi (15): “Het zou fijn zijn als ze ons als gelijken zien. Wij kunnen gewoon voetballen, hoor.”

null Beeld Ivo van der Bent
Beeld Ivo van der Bent

“De jongens zijn vooral bang om te verliezen van de meisjes,” vult aanvoerder Livia Rijsewijk (15) aan. “Daarom nemen ze spelers van rond de 16 of 17 jaar van hogere teams mee als invallers. Dan weten ze zeker dat ze winnen.”

“Omdat ze tegen een meidenteam ­moeten, dekken ze zich van tevoren vaak in,” beaamt de coach van Swift, Peter van ’t Veen. “Dan verliezen ze weken achter elkaar met 4-0 of 5-0 en staan ze tegen ons met een compleet ander elftal op het veld.” Hoewel coach en spelers regelmatig dergelijke praktijken vermoeden, maken ze er nooit werk van. Van ’t Veen: “Als blijkt dat er inderdaad oudere spelers meedoen, moeten we allemaal naar huis. We komen om te voetballen, niet om te discussiëren. Dus laten we het maar zoals het is.”

Snor en borsthaar

Hoe de mix bij het onder 15-team uit Haarlem precies zit, wordt niet helemaal duidelijk. “Wij hebben geen samengesteld gezin, maar een samengesteld team,” laat de coach van HFC bij aankomst weten. “We kwamen een paar spelers tekort op deze vroege zondagochtend, maar de invallers komen allemaal uit lagere elftallen.” Hoe dan ook, er staan uiteindelijk 13 jongens klaar, van wie een aantal klein van stuk en duidelijk niet ouder dan 15, maar ook een paar fysiek sterke voetballers.

“De tegenstanders zijn het afgelopen jaar groter en breder geworden,” zegt Van ‘t Veen. “We komen nu al jongens tegen van rond de 16 met een fikse snor of baard en borsthaar, mannen die eigenlijk te sterk voor ons zijn. Daarom overwegen we ­volgend jaar over te stappen naar de damescompetitie. Dan kunnen we gelijk zien hoe goed we de afgelopen jaren zijn geworden.”

null Beeld Ivo van der Bent
Beeld Ivo van der Bent

Want dat was twee jaar geleden de belangrijkste reden dat dit team werd ingeschreven in de jongenscompetitie. De speelsters wilden uitgedaagd worden om er vol voor te gaan en alles eruit te halen wat erin zit. Niet dat ze de ambitie hebben om profvoetballer te worden of het Nederlands elftal te halen, maar gewoon om het niveau flink op te krikken. Rijsewijk: “Meisjes houden zich over het algemeen meer in, zijn afwachtend en durven het duel niet aan te gaan. De jongens zijn feller en sneller.”

Julia Menning (13), de jongste speler van Swift MO15-1, zat lange tijd als enige meisje in een jongensteam bij een andere club. “Ik wilde weten hoe het was om in een meisjesteam te spelen. Ik zocht een fanatiek elftal, dus kwam ik hier terecht. Het leuke van dit team is dat we altijd voor de winst gaan, het fysieke niet schuwen.”

“Je eet de tegenstander op of je laat je opeten,” zegt de coach. “Dat is de keuze.”

Het team wordt twee keer per week getraind door van Van ’t Veen en Robbert Tjin, beiden tevens vader van een speler. En ze spelen elke zondag een wedstrijd. Althans, als de tegenstanders komen opdagen. Rijsewijk: “We hebben weleens gehad dat de tegenpartij het terrein van Swift op kwam lopen, ons van een afstand een warming-up zag doen en weer naar huis ging. Als ze de kans lopen om van meisjes te verliezen, spelen ze liever niet.”

Tactisch inzicht

Waar momenteel flink op getraind wordt, en volgens Van ’t Veen nog winst te halen valt, is het spelinzicht. “De jongens hebben rolmodellen als Messi en Ronaldo, ­kijken veel voetbal en gamen.” Sienna Schaillee (15): “Ik ben de enige van ons team die FIFA speelt op de Playstation. Het helpt niet echt qua voetballen en ­techniek, maar misschien wel voor het ­tactisch inzicht.”

Wat de jongens ook anders maakt, volgens de meisjes, is hun verbale aanwezigheid. “Ze schreeuwen naar elkaar en roepen steeds hetzelfde,” zegt Lisa Breukel (14). “Ze hebben zo veel stress omdat ze niet van meisjes willen verliezen, dat ze boos worden op elkaar. Wij kunnen goed communiceren in het veld en blijven altijd aardig.”

De toon van de coaches helpt vaak niet om de sfeer binnen de jongensteams goed te houden, leert de ervaring. Die willen het vuurtje nog weleens oppoken met hun opmerkingen. Breukel: “Een keer speelden we met een paar meiden uit ons team mee met een jongensteam en de coach van de tegenpartij was echt vies. Hij lachte ons uit en riep dingen als: ‘Dek die daar met die goeie reet.’ Gelukkig nam onze coach het voor ons op, anders was ik zelf verhaal gaan halen. Dat pik ik natuurlijk niet.”

null Beeld Ivo van der Bent
Beeld Ivo van der Bent

Rijsewijk: “We hebben ook weleens meegemaakt dat een team flirterig was. ‘Ik heb nog nooit zoveel mooie meisjes op een voetbalveld gezien,’ zei een van de jongens. En een ander pakte in het veld zomaar ineens mijn hand vast. Misschien was dat wel hun tactiek, dat ze ons hiermee wilden afleiden.” Menning: “Een jongen die mij moest dekken zei al tijdens de wedstrijd tegen me dat we beter waren dan hij verwacht had. ‘Je bent wel heel erg goed’, zei hij de hele tijd.”

Zoals dat gaat met pioniers: het zal nog wel een tijd duren voordat iedereen eraan gewend is dat er meisjes in de jongenscompetitie spelen. Van ’t Veen: “Voetbal is een traditionele sport. Dat merken we voortdurend. Dan hoor je ouders langs de kant schateren van het lachen wanneer een meisje een jongen uitspeelt. Elk jaar wordt het gelukkig iets beter. Maar verliezen van meisjes, ook al zijn ze gewoon beter, is voorlopig voor jongens onverteerbaar.” Marghadi: “Er is weleens een jongen huilend het veld afgelopen nadat wij gewonnen hadden.”

Enorme druk

Van huilen gaat het deze zondagochtend niet komen, aangezien de wedstrijd zich voornamelijk op de helft van Swift afspeelt. “Ze waren best nerveus,” zegt een moeder die een groepje jongens naar Amsterdam gereden heeft en nu langs de lijn staat. ‘We kunnen toch niet verliezen van de meisjes,’ zeiden ze. De jongens ervaren een enorme druk om te winnen.” De coach van HFC heeft een andere kijk op de zaak. “Er wordt stiekem toch een beetje lacherig over gedaan. ‘Makkie!’ zeggen ze, maar dat moet ik nog zien. Als we verliezen, komt dat natuurlijk vooral omdat we om acht uur moesten verzamelen vanmorgen. Niet door onze voetbalkwaliteiten.”

Rechtsvoor Bas (14) van HFC liet voor de wedstrijd weten geen idee te hebben wat hij moest verwachten. “Omdat er wedstrijden zijn uitgevallen, hebben we nog niet tegen ze gespeeld. Ze zitten niet voor niets in de jongenscompetitie, lijkt me, dus ze kunnen vast voetballen. Enige gevaar is dat we ze onderschatten. Niet dat we anders gaan spelen. Althans, ik ga me niet inhouden.”

Livia Rijsewijk (l) en Julia Menning. Beeld Ivo van der Bent
Livia Rijsewijk (l) en Julia Menning.Beeld Ivo van der Bent

Dat laatste demonstreert hij aan het einde van de eerste helft, wanneer hij met een sliding een van de spelers van Swift onderuithaalt in het strafschopgebied. De scheidsrechter ziet er een penalty in – tot grote verbazing van HFC. “Een tackle op de bal en het meisje,” oordeelt de scheids. De jongens en hun coach laten weten het er niet mee eens te zijn. “Als jullie je mond niet houden, staak ik de wedstrijd,” roept de scheids. Terwijl de meisjes het tafereel zwijgend aanschouwen, moppert de coach van HFC langs de lijn nog een paar mi­nuten door over de onkundige arbiter. “Het was echt een nette tackle op de bal.” Gevolgd door: “Als het jongens onder elkaar was geweest, was het absoluut geen penalty.”

Bloedende hand

De pingel wordt strak in de hoek geschoten, waardoor Swift terugkomt tot 1-2 en de spanning terug is. Maar niet voor lang, want al snel volgen de 1-3 en 1-4. Niet dat de jongens en hun coach minder fel worden door de ruime voorsprong. Bijna elke beslissing wordt becommentarieerd. “Hé! Scheids! Hij is voor ons!”

Wanneer een van de spelers van HFC buiten de lijn ligt met een bloedende hand en de scheidsrechter laat doorspelen, vliegt de vlam wéér in de pan. Langs de lijn wordt geschreeuwd dat hij het spel moet staken, terwijl de jongen intussen al naar het clubhuis wandelt om zijn hand te laten verbinden. Even later bemoeit een bondsscheidsrechter, gestoken in een kanariegeel scheidsrechterpak, die toevallig staat te kijken, zich ook nog met de beslissing van zijn collega en ontstaat er een felle discussie tussen de twee arbiters. Op dat moment laten de spelers van Swift wél van zich horen: “Laten we in godsnaam verder voetballen!”

De wedstrijd eindigt in 1-8. Coach ­Van ’t Veen laat met een peptalk weten dat het niet erg is, dat ze er juist van leren en met opgeheven hoofd verder moeten. Allereerst komend weekend, wanneer ze met de bus naar Drenthe vertrekken voor een voetbaltoernooi getiteld Noppen en naaldhakken. “Naaldhakken?!” roepen een paar meisjes verontwaardigd. “Wie heeft dat nu weer verzonnen? We komen toch gewoon om te voetballen!”

Teamfoto met onder anderen trainers Robbert Tjin (r) en Peter van ’t Veen, keeper Lisa Breukel (in geel) en speler Kenza Marghadi (onderste rij, derde van rechts). Beeld Ivo van der Bent
Teamfoto met onder anderen trainers Robbert Tjin (r) en Peter van ’t Veen, keeper Lisa Breukel (in geel) en speler Kenza Marghadi (onderste rij, derde van rechts).Beeld Ivo van der Bent

De meiden van AVV Swift

Het begon allemaal in 2014 met het eerste meisjesteam. Inmiddels spelen er rond de 180 meisjes bij AVV Swift en dat aantal groeit nog altijd. De ambitie is om elk jaar een of meerdere meisjesteams in de jongenscompetitie mee te laten spelen en daarnaast een aantal ­mixteams te maken van jongens en meisjes. Meidencoördinator Peter van ’t Veen: “Zo leren de jongens van de meisjes om beter te communiceren en minder te egotrippen, en de meisjes van de jongens om feller te zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden