PlusProefwerk

De Noordzee zwemt vol lekkers, maar bij Le Forel draait het helaas vooral om coquilles, gamba’s en zalm (6)

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Ondanks het prachtige interieur wist de nieuwe visbar Le Forel culinair recensent Mara Grimm niet te bekoren. Ze proefde er smakeloze sla en een waterige bouillon. Bovendien: waarom zo weinig Noordzeevis?

Mara Grimm

Nederlanders en vis; het blijft een heikel punt. Voor een land met 500 kilometer kust eten we er verdacht weinig van. En áls we dat al doen, lijken een zalmmoot en tonijnsteak de voorkeur te krijgen boven alles wat er in onze eigen Noordzee zwemt. Ook goede visrestaurants liggen niet bepaald voor het oprapen. Ik kon dan ook niet wachten om aan te schuiven bij Le Forel, een nieuwe visbar die tijdens de lockdown werd bedacht door Matthieu Jansen en Tijn Verstappen.

Hij is gevestigd in de Bosboom Toussaintstraat, in het pand waar vroeger Marokkaans restaurant Zina zat. Het interieur is simple-chic en doet Frans aan. Inmiddels lijkt dit het vaste recept voor veel nieuwe zaken: marmeren tafeltjes, Thonetstoeltjes, art-decolampen, witjes op de muren en een houten bar met verweerde spiegels. De vraag is hoe lang het nog duurt voor we zoveel van dit soort interieurs hebben gezien dat het gaat vervelen, maar mooi is het absoluut.

Bovendien is het dankzij het gedempte licht en de vele kaarsen zo sfeervol dat het totaal niet storend is dat we op een zondagmiddag aanvankelijk de enige gasten zijn. Wat wél stoort, is dat er nog een vuilnisbak door de zaak naar buiten wordt gereden en er twee zakken wasgoed staan. De baas is er niet – en mochten we daar nog aan twijfelen: de aardige en snelle meisjes in de bediening hebben zo weinig te doen dat ze het grootste deel van ons bezoek samen met een van de koks aan de bar staan te praten. Zonde, want in die tijd had de keuken best een paar nieuwe garnituren kunnen bedenken in plaats van de helft van de borden van dezelfde uitjes en hetzelfde groen te voorzien.

Gemiste kans

De menukaart is overzichtelijk. Je kunt even snel een pasta vongole eten, maar ook uitpakken met een plateau fruits de mer, of een gegrilde tong met beurre noisette (65 euro voor twee personen). Wel valt meteen op dat hier best weinig gebruikt wordt gemaakt van Noordzeevis. Rog, koolvis, griet, harder, waddenoesters: we hebben het in Nederland allemaal.

Maar bij Le Forel draait het vooral om coquilles, gamba’s en zalm. Een gemiste kans. Er is één vleesgerecht – vegetariërs blijven thuis. De wijnkaart is redelijk, maar wijn lijkt niet bepaald prioriteit; we krijgen goede glazen, maar niets te proeven, geen etiketten te zien, en steeds als we om passend wijnadvies vragen wordt ons de Grüner Veltliner van Josef Dockner aangeraden.

We starten met ceviche van hamachi (geelvinmakreel) met gamba, gember, chili, zwarte knoflook en koriander. De kunst van dit gerecht waarbij vis wordt gegaard in zuur is om precies de juiste hoeveelheid zuur te gebruiken, zodat je een fris en oppeppend geheel krijgt. Ik heb vaak bekvertrekkend zure ceviche gegeten, maar hier is het tegenovergestelde aan de hand; het is bijna te subtiel. Ook de overige beloofde smaakmakers zijn nauwelijks te proeven, waardoor het lang niet zo spannend is als we hadden gehoopt.

Datzelfde is aan de hand met de schelpen met chorizo en tomaat. Een bord vol scheermesjes, kokkels en mosselen dat er aantrekkelijk uitziet, maar de bouillon blijkt waterig en we missen de krachtige smaak van de chorizo. Stukken beter is de pulpo van de barbecue, al is de portie wat bescheiden voor een hoofdgerecht – zeker voor 18,50 euro. We bestellen er groene kruidensalade bij en krijgen een minuscuul bakje nergens naar smakende sla en wat croutons met niet meer dan een paar druppels kruidenolie. 4,50 euro kost het, en dus kan ik hier kort over zijn: dat moet anders.

Halfrijpe aardbeien

Dan de fish & chips. De prima vis – alweer hamachi – zit in een deegjasje, maar daar houdt verder elke vergelijking met de Engelse klassieker op. Er worden ingekochte, maar redelijke ­frietjes bij geserveerd. En in plaats van azijn krijgen we waterkersmayo, die meer naar water dan naar -kers smaakt.

Ook qua dessert vissen we achter het net: de meringue van onze pavlova met hangop is zo lang gebakken dat hij niet meer chewy is van binnen. Bovendien komt hij met bramen, frambozen en halfrijpe aardbeien. For the record: het is hartje winter en de markt ligt vol citrus, peren en ander fruit dat wél in het ­s­eizoen is.

Is er dan helemaal geen hoop voor deze prachtige zaak? Zeker wel. Maar alleen als de keuken voortaan minstens zoveel aandacht krijgt als het interieur.

Le forel bon Beeld mara
Le forel bonBeeld mara

6

Best
Het simple-chic interieur.
Minder
We betalen 4,50 euro voor een minuscuul bakje smakeloze sla.
Opvallend
De naam. Een forel heet in het Frans la truite en niet le forel. Maar eerlijk is eerlijk: het klinkt lekker.
Leukste tafel
Alle tafels links achterin; vanaf de bank heb je het beste uitzicht.

Le Forel

Bosboom Toussaintstraat 70
020 226 9027
di-vrij 17-22 uur, za-zo 12-22 uur*

* In verband met coronamaatregelen zijn de openingstijden tijdelijk aangepast

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden