Elk beeld van The Lion King komt uit de computer. ‘Het moest kloppen: van de kleur licht bij zonsopgang tot het juiste type planten.’

Plus Achtergrond

De nieuwste vondst van Hollywood: de legacyquel

Elk beeld van The Lion King komt uit de computer. ‘Het moest kloppen: van de kleur licht bij zonsopgang tot het juiste type planten.’ Beeld The Lion King

Na de prequel, sequel en remake, is er nu ook de legacyquel: de nieuwste Hollywoodvondst om een succesrijke filmtitel uit te wringen. The Lion King is het glanzendste archiefstuk tot dusver.

Platenmaatschappijen beheersen de truc al jaren tot in de finesses. Beleeft een legendarisch popalbum een nieuw jubileum, dan ligt de nieuwe editie van dezelfde plaat al klaar. Nieuwe luxeverpakking eromheen, paar B-kantjes op een extra cd en ziedaar: op de zoveelste verjaardag van Fleetwood Macs Rumours of Nevermind van ­Nirvana viert de platenfirma ook dat de kassa gevuld is.

Immers: het archiefmateriaal kan zonder veel kosten voor een tweede, derde of zelfs vierde keer worden verkocht. De meeste grote maatschappijen hebben er een aparte afdeling voor: legacy recordings, ofwel erfenis­muziek.

Voor de filmwereld bedacht de Amerikaanse recensent Brian Singer onlangs de term legacyquel, een samentrekking van legacy en sequel. Ofwel: een opvolger en erfstuk ineen. The Lion King is het recentste voorbeeld uit het genre, dat in zijn korte bestaan al een groot financieel succes bleek.

Zogeheten live-action remakes van animatieklassiekers zijn de voortrekkers van de nostalgiegolf die Hollywood overspoelt. Alice in Wonderland van regisseur Tim Burton was in 2010 de eerste.

Producent Disney maakt de laatste jaren echt haast bij het leeghalen van de archieven. In 2014 was er Maleficent, een herbewerking van het door Disney al in 1959 verfilmde sprookje van de schone slaapster. The Lion King-regisseur Jon Favreau maakte twee jaar ­later een nieuwe versie van The Jungle Book. The Beauty and the Beast, het op Winnie the Pooh geënte ­Christopher Robin (2018), en Dumbo en Aladdin (begin dit jaar) volgden.

Disney in Zuidelijk Afrika

Favreau over de nieuwste vondst uit de Disney­catalogus: “We wilden het verleden eren en tegelijk vooruitblikken. We spreken de herinneringen van mensen aan met zowel de beelden als de muziek. Als je daar iets nieuws en verrassends aan toevoegt, heb je de beste combinatie. We verzinnen dus geen nieuw verhaal, maar vertellen het op een nieuwe manier.”

Dat doet hij met de nieuwste computeranimatietechnieken, die de ouderwetse tekenfilm – uitgekomen in 1994 – tot leven wekken. De term live-action die hierbij hoort, wordt door The Lion King eigenlijk alweer overbodig ­gemaakt. Dreef Aladdin nog voor een belangrijk deel op Will Smiths rol als lampgeest, in The Lion King speelt geen enkele levende acteur. Ook aan de dieren en de landschappen is niets meer echt. Elk beeld komt uit de computer.

Hoewel: de Disneycrew ondernam een uitputtende studiereis om locaties in Zuidelijk Afrika en hun natuurlijke bewoners te filmen. Van die beelden maakten de producenten vervolgens hun fotorealistische animaties.

Zo kan het amper anders of na het verschijnen van deze versie van The Lion King ontstaan er reizen langs de ­locaties die als inspiratie dienden voor het decor van het levensverhaal van leeuw Simba en zijn kwade oom Scar. Die laatste neemt de macht over in wat in de film de Pride lands heet. Het grasland van het Keniaanse Masai Mara, onderdeel van het befaamde Serengeti National Park, is de basis van Disneys savanne. Ergens in de Chyulu Hills, ­eveneens in Kenia, bevindt zich de rotspartij waar de ­iconische scène rond de presentatie van leeuwenwelpje Simba zich afspeelt. De Sesriem Canyon in Namibië werd gecast om er in de film een kudde op hol geslagen gnoes doorheen te laten razen.

Onvindbaar jachtluipaard

Ook het gedrag van de in die streken woonachtige dieren werd uitgebreid gedocumenteerd. De leeuwen werden dag en nacht gefilmd. Het op elke safari schier onvindbare jachtluipaard speelt in deze film niet voor niets geen enkele rol. Niet vastgelegd, betekent geen plek in de film.

Die gedachte past bij de missie waarmee regisseur ­Favreau het productieteam naar Afrika zond. “Jon wilde dat elk beeld uit de film was geworteld in de realiteit,” ­aldus producer Jeffrey Silver. “Als we zouden proberen de werkelijkheid te verbeteren, begaven we ons op een ­glibberig pad richting een ongeloofwaardige en niet-emotionele film. Het moest kloppen: van de kleur van het licht bij zonsopkomst tot het juiste type planten.”

Zo kreeg The Lion King een make-over waarvan – mede dankzij de inzet van supersterren als Beyoncé als stem­acteurs – een recordomzet wordt verwacht. Daarna kan het genre verder uitbouwen. In oktober is de trend oud ­genoeg om zijn eerste eigen vervolgfilm voort te brengen: de Maleficent-sequel Mistress of Evil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden