PlusDe klas in

De kinderen worden helemaal zen van het gerommel tussen de bladeren

Jocelyn Vreugdenhil volgt leerkrachten van basisscholen in Amsterdam. Deze week: groep 1 en 2, Noord.

Jocelyn Vreugdenhil
null Beeld Inge Duiker
Beeld Inge Duiker

Daar staan ze dan, hand in hand in een grote cirkel op het strookje groen tussen de Ring en de torenflats: 23 kleuters, de juf, 3 moeders en een boswachter.

“We zijn nu met zijn allen een boom,” zegt de boswachter. “Kunnen jullie je voorstellen dat er bomen op de wereld zijn met zo’n grote stam?”

“Wow!” roept een aantal kinderen. “Echt?”

“Jazeker, in Amerika.”

Vervolgens vraagt hij of iedereen zijn ogen dicht wil doen. De juf is benieuwd of ze dat durven. En jawel, daar staan ze allemaal muisstil met de ogen gesloten te luisteren naar de wind.

Totdat eentje hardop fluistert: “Het is wel saai om een boom te zijn.”

De boswachter laat zich niet van zijn stuk brengen en vertelt over het nut van bomen. “Ze zijn heel belangrijk, want ze zorgen voor zuurstof.”

De herfstwandeling stond al weken op de planning. Het eerste uitje voor de kleuters sinds corona. Vandaag is het eindelijk zover. De juf heeft in de ochtend uitgelegd dat er een meneer komt die ze meeneemt op expeditie naar het park. Ze noemt de expert die de gemeente heeft ingehuurd voor de wandeling voor het gemak de boswachter.

Zodra hij de klas inloopt, is iedereen onder de indruk. De man ziet er in zijn legerbroek met ontzettend veel zakken en ritsen eigenlijk ook wel uit als een boswachter. Hij tovert hij het ene gereedschap na het andere uit zijn zakken. Een schepje, een bakje, een vergrootglas. Spullen waar ze straks in groepjes van vier de natuur mee gaan verkennen. Wat ze ook mee­krijgen: een kaart met plaatjes van alle bodembeestjes die ze gaan zoeken.

Dan is het tijd om naar de wc te gaan, de jassen aan te trekken en in de brandrij te gaan staan, twee aan twee met hun vaste maatje. Als een slinger wandelen ze achter de juf aan de wijk door, langs de speeltuin naar het strookje groen waar ze nog nooit geweest zijn. En dat terwijl ze allemaal in de buurt wonen. De kinderen duiken direct het park in om op zoek te gaan naar de beestjes.

“Juf, een worm!”

“O, doe maar snel in het bakje,” zegt de juf. De rillingen lopen over haar rug, maar ze laat niets merken van haar afkeer van het glibberige, kronkelende beestje. Ze reageert op elke kreet van de kinderen zo enthousiast mogelijk.

“Hier een spinnetje!” (“Leuk.”)

“En heel veel pissebedden onder deze tak.” (“Te gek.”)

De kinderen pakken de beestjes op met hun schepjes en bestuderen ze minutenlang onder hun vergrootglas. De juf heeft ze nog nooit zo gefocust gezien. “Ze worden helemaal zen van het gerommel tussen de bladeren.”

Dan stelt de boswachter voor dat ze allemaal het mooiste blaadje of takje zoeken en die meenemen naar school. Aan het einde van dag zijn de kinderen gesloopt, de juf ook, en hangt het lokaal vol kunstwerken gemaakt van takken, ­bladeren en een snufje aarde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden