Amsterdammer helpt Amsterdammer

De energierekening van Gerard Veen steeg van 200 naar 500 euro: ‘Wij verdienen nét te veel om hulp te krijgen’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Gerard Veen wil de warmte binnenhouden met dikke gordijnen. Kosten: 400 euro.

Roxane Soudagar
Gerard Veen met zijn vrouw Miew en dochter Ashley. Beeld Eva Plevier
Gerard Veen met zijn vrouw Miew en dochter Ashley.Beeld Eva Plevier

Wie op een winterse dag bij Gerard Veen (55) op de bank zit, voelt de koude wind door het raam naar binnen komen. “Het is een oud huis. In de zomer is het niet koel te krijgen, in de winter is het niet warm te krijgen.” De hoge gasprijzen komen dan ook als een mokerslag binnen: zijn energierekening is gestegen van 200 euro naar 500 per maand.

Hoewel hij en zijn vrouw Miew (38) allebei fulltime werken – hij in de bouw en zij in een restaurant – hebben ze moeite met rondkomen. In de woonkamer staat daarom sinds kort een houtkachel. “Officieel mag het niet, maar iedereen in de straat heeft er één. Dat ruik je als je op straat loopt.”

Veen woont al ruim vijftig jaar in deze woning in Amsterdam-Noord. Toen zijn ouders hier in 1974 introkken was de huur ‘een gulden per maand’, zegt hij. De woning had enkel glas, boven was geen verwarming, beneden stond een gaskachel. En er was geen badkamer. “Dat waren andere tijden, niemand had toen een badkamer. We gingen naar het badhuis hier in de buurt.”

Tussen wal en schip

Veen zag de buurt veranderen – ‘het is steeds meer een yuppenbuurt’ – en de woningen werden mondjesmaat verbeterd. De badkamer kwam er, de ramen kregen dubbelglas, hier en daar werd de woning geïsoleerd. Maar daarmee steeg ook de huur: toen Veen in 2017 het contract overnam, betaalde hij 365 euro; inmiddels is daar zo’n 200 euro bijgekomen, plus de vaste lasten.

Ze verdienen te veel om huursubsidie te krijgen. “Wij zijn precies de groep die nét te veel verdient om hulp te krijgen.” Zo maken ze ook geen aanspraak op de energietoeslag die kwetsbare huishoudens kunnen krijgen.

Dochter Ashley (5) merkt gelukkig nog weinig van de geldzorgen, zegt Veen. Dat wil hij zo houden; zelf weet hij hoe het is om in armoede op te groeien. “Mijn vader was scheepsbouwer, maar zijn bedrijf ging failliet. Mijn moeder werkte nog, dus de uitkering stelde niet veel voor. Ik was toen een tiener en begon zelf al te werken, ik probeerde bij te dragen. We hadden niet veel. ’s Avonds kregen alleen mijn broer en ik een stukje vlees, mijn ouders zeiden dat ze al hadden gehad. Maar wij wisten wel dat het niet waar was.”

Fikse schuld

De goedlachse Miew houdt zich opvallend stil tijdens het gesprek. “Mijn Nederlands is niet zo goed,” zegt ze verontschuldigend. “Ik spreek het wel, maar sommige woorden begrijp ik niet.” Miew komt uit Thailand en leerde Veen kennen tijdens zijn vakantie in 2012. Hij kwam eten in het restaurant waar ze werkte en was op slag verliefd. Ze kregen een relatie en reisden jarenlang op en neer totdat ze besloten haar via de officiële weg naar Nederland te halen.

In 2017 kwam ze aan in Amsterdam. “Ze landde op dezelfde dag, zelfs precies hetzelfde tijdstip, dat mijn vader kwam te overlijden,” zegt Veen. Enige tijd later moest ook zijn moeder naar een verzorgingshuis, en na een flinke strijd met de woningbouw kon Veen het huurcontract overnemen.

Voor Miew volgde een lang proces van inburgering, taallessen en bureaucratische rompslomp om haar zoon Toman (20) ook naar Nederland te halen, wat in 2019 lukte. Momenteel wachten ze op een paspoort. Maar Nederlander worden is niet goedkoop: het gezin liep een fikse schuld op die ze met een maandelijks bedrag aflossen.

Kou

Veen prijst zichzelf gelukkig dat ze nog rondkomen. “Er zijn ook mensen die naar de voedselbank moeten of hun kinderen geen ontbijt kunnen geven. Wij hebben gelukkig nog te eten. Maar alles wordt duurder en het salaris blijft hetzelfde. Het is gewoon niet leuk meer.”

Veen heeft meermaals aan de woningbouw gevraagd of de raamkozijnen en de voordeur vervangen kunnen worden, waar de meeste kou vandaan komt. “Het antwoord is nee, want dan zouden ze de hele straat af moeten gaan.” Dikke gevoerde gordijnen in de woonkamer zouden een oplossing bieden. “Ik ben weleens gaan kijken hoeveel dat kost, maar je schrikt je rot. Dat geld kunnen we nu gewoon niet missen.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer informatie: amsterdammerhelptamsterdammer.nl.

Doneer je energiecompensatie

De stijgende energieprijzen brengen veel Amsterdamse huishoudens in de knel. In november en december ontvangt iedereen 190 euro energiecompensatie, maar niet iedereen heeft dit even hard nodig. Het burgerinitiatief Wees Warmhartig roept Amsterdammers die het kunnen missen daarom op hun toeslag te doneren.

Het initiatief is een samenwerking tussen organisators Ineke van Tol en Monique van Hoogstraten, en drie ervaren fondsen: het Fonds Bijzondere Noden Amsterdam, het Armoedefonds en de Voedselbank. Donateurs kunnen aan één van de projecten doneren, en zij zorgen dat het geld bij kwetsbare huishoudens terechtkomt. Het initiatief loopt in elk geval tot eind december. Inmiddels is al meer dan 100.000 euro opgehaald. Doneren kan op 190euro.nl.

De wens van vorige week: ‘Er wordt van alle kanten hulp aangeboden’

Vorige week vroeg stichting Sina om donaties voor de kerstmarkt voor Amsterdammers onder de armoedegrens. Paroollezers doneerden gezamenlijk meer dan 14.000 euro.

“Voor mensen die van een minimuminkomen moeten rondkomen is kerst vaak een nare tijd. Als je niet kan meedoen met tradities, benadrukt de maand december eenzaamheid en armoede.” Jurre van de Kamp (37), oprichter van stichting Sina, besloot daarom in 2018 een kerstmarkt op te zetten voor Amsterdamse gezinnen onder de armoedegrens. Daar kunnen ze gratis kleding, lekker eten, verzorgingsproducten, bloemen en veel meer krijgen. Na twee corona­jaren staat de kerstmarkt dit jaar in Nieuw-West, met naar verwacht zo’n 1100 bezoekers. Maar het vervoer van de bezoekers naar de markt is een knelpunt. Veel mensen hebben geen ov-kaart en er is geen halte in de buurt. “We moeten zestien bussen inzetten om iedereen naar de locatie te brengen. Maar het prijskaartje was schrikken: 12.000 euro. Dat geld hebben we niet, we zijn op de gulheid van mensen aangewezen.”

Dat het bedrag ruimschoots zou worden gehaald, had Van de Kamp nooit verwacht. “Geweldig dat zoveel Amsterdammers actie ondernemen. Een busmaatschappij wil zelfs bussen beschikbaar stellen. Met de extra donaties dekken we ook de kosten van een tent, in het geval van slecht weer. En we kregen aanmeldingen van nieuwe vrijwilligers en aangeboden producten, dus er wordt van alle kanten hulp aangeboden. Heel erg bedankt!”

Van links naar rechts Margreet Lukkien, Fatima Agnauo, Jurre van de Kamp en Dick Stroeve. Beeld Eva Plevier
Van links naar rechts Margreet Lukkien, Fatima Agnauo, Jurre van de Kamp en Dick Stroeve.Beeld Eva Plevier

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden