Plus

De een is te eng, de ander te streng: wie wordt wél de nieuwe oppas?

De leuke verhuist, de flexibele wordt niet geaccepteerd door haar zoon. Parooljournalist Lorianne van Gelder kan weer eens op zoek naar een nieuwe oppas. Maar waar?

Beeld Lauren Hillebrandt

Kelli is een oppas die wonderen verricht. Ze heeft het dochtertje van vrienden zo in het gareel dat ze nauwelijks volwassenen onderbreekt als ze praten. Ze is rustig en lief.

Die oppas willen D'Arcy en Michael ook wel. Totdat ze voor hun neus zien dat Kelli het meisje van vier napraat, niet met haar mee naar de wc wil en haar vernedert. Nee, zij wordt het niet.

Terrible Babysitters, een YouTubeserie over twee jonge ouders die een geschikte oppas proberen te vinden voor hun zoontje Will, is hilarisch. Soms kan ik er niet naar kijken, zo pijnlijk zijn de gesprekken tussen potentiële babysitters en de ouders.

Zo is er een aflevering met een man die een crystalmethverslaafde blijkt te zijn, en eentje met een jonge vrouw die D'Arcy constant vergelijkt met talkshowhost (en man!) Jay Leno. 

De gelijknamige makers, comedians en acteurs D'Arcy Carden en Michael Kayne, moeten een sloot aan ervaring hebben of een bizarre fantasie om met zo veel ontspoorde oppassen op de proppen te komen - D'Arcy Carden was in elk geval tien jaar lang een nanny -, maar relativerend is het wel. 

Een goede oppas vinden is niet makkelijk. Vraag het een willekeurige ouder en je zult gezucht en ­gesteun horen, gevolgd door anekdotes over vertrokken favorieten, gestolen oppassen of een wanhopige zoektocht naar die ene redder in nood.

We hebben het hier voor de goede orde over mensen die op een kind passen buiten de reguliere kinderopvang of gastouders om. Het gaat over dat buurmeisje, of die leuke zoon van goede vrienden, de studente via het oppas­bureau of de toegewijde buurvrouw van verderop.

Een huilend kind
Sinds wij een zoon hebben (nu bijna drie jaar oud) zijn we ook altijd op zoek naar een oppas. Tot nu toe ging de zoektocht best aardig. We hadden mijn oude buurmeisje, totdat ze vertrok naar Groningen. Er was de studente die we via collega's kregen. Totdat ze verhuisde. 

Beeld Lauren Hillebrandt

Lastiger punt is de bereidwilligheid van ons zoontje om zich door anderen in bed te laten leggen.

We begonnen zo goed. We dachten: zolang we al vroeg oppassen inzetten, went hij eraan. Geen gezeur, papa en mama hebben ook een leven. 

Maar de keren dat we een huilend kind moesten achterlaten of achteraf van de oppas hoorden dat hij zo verdrietig was en eigenlijk niet stopte met snikken tot hij sliep, zijn talloos. Terwijl het hooguit eens per week een avondje of soms een middag is.

Ouders
Als ik aankondig dat onze vaste oppas komt, betrekt zijn gezicht. Zodra ze binnen is, zegt hij: "L. moet weer met de fiets naar huis."

Laatst was hij iets enthousiaster en werd het 'L. moet beneden blijven'. Eén keer was hij een stuk positiever, toen L. een hele dag met hem op pad was. Hij heeft geen moment geprotesteerd. Maar het heeft zijn liefde voor de - in onze ogen liefste oppas van de wereld - niet vergroot. 

Zelf was ik heel makkelijk met oppassen. Een buurmeisje een avond lang als toezichthouder was een garantie voor langer televisiekijken, laat opblijven en meer snoepen. Maar misschien kwam dat besef later pas.

Veel erger was de keer dat mijn ouders de babyfoon, zo'n ouderwetse zonder camera, bij de buren hadden staan en mijn broertje en ik huilend door het ding schreeuwden om aandacht, maar niemand kwam.

Toen ik later zelf oppaste, vond ik dat vooral een lucratief baantje, waarbij met een beetje mazzel de chipsvoorraad was bijgevuld, de kinderen niet wakker werden en er goede films in de kast stonden.

Ik heb vriendinnen die niet aan oppassen doen. Die blijven liever thuis dan de zorg van hun kinderen aan een vreemde over te laten. Familie is tot daaraan toe, maar een scholier of student de verantwoordelijkheid geven voor een peuter vinden ze niet te doen. Niet dat ze er een oordeel over hebben, maar zij kunnen het niet.

Principieel gezien vind ik dat nogal stom. Het beperkt je enorm in je vrijheid en ik denk dat kinderen er beter van worden als ze wennen aan verschillende mensen. Maar de ervaring met ons zoontje leert dat het niet zo simpel is.

Vertrouwde gezichten
Hadden we eindelijk een fijne, flexibele tweede oppas ­gevonden - een jongen uit de buurt die bijna altijd wel ­beschikbaar was en het 's avonds nooit te laat vond worden - reageerde mijn zoontje weer niet goed.

We negeerden het een tijdje. Tot hij zei: "Ik vind hem eng." Toen kon ik het niet over mijn hart verkrijgen hem weer te vragen. Ik ging twijfelen of we er wel goed aan deden überhaupt nog oppassen te vragen.

Opvoedkundige Tischa Neve haalt die twijfel onmiddellijk weer uit de lucht. Sommige kinderen zijn gevoeliger dan andere, en tussen de een en drie jaar zijn kinderen wat eenkennig, maar je kind bij een oppas laten die je vertrouwt, is juist belangrijk. "Vaak hebben ouders een schuldgevoel omdat kinderen het niet leuk vinden met een oppas, maar het is heel belangrijk om als stel leuke dingen te blijven doen," zegt ze. 

Kies dan wel voor vertrouwde gezichten, laat een kind een middag met jou erbij wennen, vraag ­iemand regelmatig terug. En als het toch elke keer huilen blijft? "Dan is het vooral belangrijk dat je er zelf een goed gevoel bij houdt. Kinderen merken het als jij je er niet goed bij voelt."

Dus wat nu? De lieve oppas gaat binnenkort op wereldreis. Ik kijk de laatste tijd wanhopig om me heen op straat. Ieder meisje van boven de veertien wil ik vastklampen om haar nummer te vragen. Maar ik doe het niet. 

Toch maar een oppasservice proberen dan? De vraag naar oppassen is enorm in Amsterdam. Het grote aantal tweeverdieners maakt de stad voor slimme babysitbedrijven een goudmijn. 

Goede afspraken
Met oppascentrales is niets mis, vindt Neve. Al zullen de meeste kinderen het niet fijn vinden om telkens een nieuw gezicht te zien. Iemand eerst laten langskomen om kennis te maken is dan handig. Is het allemaal echt last minute en liggen je kinderen toch al in bed, dan is een vreemd gezicht niet zo erg. "De meeste kinderen zullen niet wakker worden. Al zijn er natuurlijk altijd gevoeliger kinderen die dan schrikken."

Maak vooral goede afspraken vooraf. Niet: de nieuwe ­oppas binnenlaten en de deur achter je dichttrekken. Het is goed om even uit te leggen hoe jullie dingen thuis doen, waar je kind behoefte aan heeft, wat het slaapritueel is.

Zelf werkte Neve vroeger voor een oppascentrale en maakte ze onmogelijke kinderen mee. "Een meisje kwam steeds uit bed, commandeerde me dat ik moest opruimen omdat haar ouders me toch betaalden. Toen ze eindelijk in bed lag en haar ouders thuiskwamen, kwam ze er weer uit en zei ze dat ze van mij de hele avond mocht opblijven."

Meestal gaat het overigens hartstikke goed. Neve: "En mocht dat ooit niet zo zijn en je hebt vooraf geen goed ­gevoel: blijf er dan bij. Jammer van je avond, maar goed voor je ­gemoed."

Intussen hebben we weer wat nieuwe nummers toegespeeld gekregen van studenten en scholieren. We blijven proberen. Totdat ook onze zoon inziet dat het bij de oppas eigenlijk best goed toeven is.

Oppasetiquette

- Wie een oppas 'leent' van vrienden moet daar heldere ­afspraken over maken. Betaal niet meer dan de ander en spreek af dat het een noodoptie is. Oppassen mag je niet zomaar ­inpikken.
- Betaal een passend bedrag. Budgetinstituut Nibud adviseert een bedrag tussen 3,10 tot 4,70 euro per uur voor scholieren tussen de vijftien en achttien jaar. Oudere oppassen vragen meestal meer, Amsterdamse ­oppassen ook. Overdag op kinderen letten is meer werk dan in de avond ­televisiekijken terwijl de kinderen slapen, houd daar ook rekening mee. Bedragen van 5 tot 8,50 euro per uur zijn in Amsterdam gangbaar.
- Iets lekkers in huis hebben voor de oppas is fijn.

Waar moet je zoeken?

- Probeer je eigen netwerk. Buurmeisjes of -jongens, nichtjes of neefjes en tienerkinderen van vrienden zijn een goed begin.
- Oppascentrales als Charly Cares, Amsternannies, Kriterion en Oppassen.nl hebben veel aanbod, maar vragen bemiddelings- of administratiekosten.
- Verspreid oproepjes in de supermarkt, op universiteiten, hogescholen of roc's.
- Via Facebookgroepen van de buurt of school kun je oproepjes doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden