PlusReportage

De DGAI Music School geeft muziekles, ook als er geen geld voor is

De DGAI Music School in Zuidoost geeft kinderen uit de buurt op een laagdrempelige manier muziekles. Ook als er thuis geen geld voor is. Oprichtster Ellen Alvares (56): ‘We willen er voor ieder kind zijn.’

Ellen Alvares te midden van muziekschool-leerlingen.Beeld Amaury Miller

Hoeveel geluid tien kinderen tegelijk met drumstokjes op een tafel kunnen maken? Véél. Maar gelukkig is daar Eddy Veldman (68), drumlegende – vraag maar aan Ruth Jacott, met wie hij geregeld heeft opgetreden – en vandaag leraar van dienst. En dus is er ritme. “Tik, tik, tik, tik – goed zo, ga door.” Met rechts bepaalt Veldman het tempo, de linkerarm losjes op de rug. Tien kinderen doen hem na. Of nee: elf nu, er kwam er nog eentje binnen. Geeft niks, maar of ie wel even zijn handen wil wassen.

Drumles dus, in een lokaal in Heesterveld Creative Community. Wie ter hoogte van metrostation Bullewijk ­weleens uit het raam heeft gekeken, weet meteen waar: dat bontgekleurde gebouw, vol strepen en patronen. Het is een van de locaties van de DGAI Music School: een ­muziekschool in Zuidoost, bedoeld om kinderen uit de buurt op een laagdrempelige manier muziekles te bieden. Alle kinderen, of ze er thuis nu geld voor hebben of niet. Zo niet, dan zijn er potjes en fondsen.

Voor Zia (6) is het haar eerste drumles. Of dat spannend is? “Kijk maar eens naar haar snoet,” zegt vader Brian ­Elstak (39). En inderdaad, haar gezicht heeft die ernstige concentratie die alleen kinderen hebben. En het wordt er niet makkelijker op. Veldman, al trommelend op tafel: “Bom bom, chi, ta, ipa ipa, bom, bom.” Zoiets. Maar de meesten maken er nog chocola van ook. Zia met een beetje hulp.

“1, 2, 3, 4 – en stóp! Netjes, netjes. En nu handen uitschudden.” Ze doen het.

Veruit de meeste kinderen komen uit de buurt. Zia toevallig niet. Elstak: “We wonen in Zaandam, waar ik zelf ook ben opgegroeid. Ik kwam veel in de Bijlmer ­omdat er familie woonde en daar merkte ik dat de wereld groter is dan ik kende van thuis. Heel belangrijk. Daarom komt Zia hier nu ook.”

De DGAI Music School is een initiatief van Ellen Alvares. Drie jaar geleden begon ze, toen nog vooral in combinatie met de bijles van Buurtschoolplus, die in hetzelfde kleurrijke gebouw wordt gegeven. Inmiddels zijn er meer locaties.

Scholen bijvoorbeeld, zoals basisschool De Morgenster – de nieuwste locatie voor de muziekschool. Erheen, met aan het stuur vrijwilliger Kofi (60), de vaste chauffeur. Dat is nodig, want met verschillende locaties is het een hoop heen-en-weergesleep met instrumenten. Violen, piano’s, gitaren – zulke dingen. Kofi komt uit Ghana maar is nu 25 jaar in Nederland, in de Bijlmer. “Zonder hem zijn we verloren,” zegt Alvares. “Van maandag tot en met donderdag rijdt hij alles en iedereen heen en weer.

En vandaag is ie misschien nog wel een beetje meer welkom dan anders. De slagregen roffelt tegen de autoruiten, onafgebroken. Slecht weer betekent altijd: minder kinderen. Maar Alvares ziet daar een schone taak voor zichzelf. De dag vóór elke les belt of appt een vrijwilliger – Dulsera of Dewie – al met iedere ouder over de les van morgen, en bij afwezigheid belt ze er meteen achteraan.

Zoals vandaag, als er een lege plek bij de vioolles is. Alvares, bellend: “Ik mis Angel vandaag, komt ze niet?” Ze komt niet, maar na een lang gesprek is de uitkomst dat ze er volgende week weer is. “Soms moet je daar even streng in zijn. En duidelijk. We proberen niet alleen kinderen over de drempel te helpen, maar ouders ook. Dat is soms nodig en zó belangrijk. We zijn ook een soort co-opvoeders.”

Drumleraar Eddy Veldman met zijn leerlingen.Beeld Amaury Miller

Subsidies en donaties

Inmiddels staat ze in De Morgenster waar in de gymzaal gitaren klinken – Vader Jacob – en in een klaslokaal staan keyboards. Vlijtig spelen er drie voor in de klas, maar achter in het lokaal is er pret. Van die dikke, kinderpret. Jeremy (7) en D’Legendly (5), samen achter een keyboard. Twee handen, één buik. Waar de slappe lach precies vandaan komt is – natuurlijk – onduidelijk. Maar dan, als ze even mogen laten zien wat ze kunnen, blijkt er ook muziek in ze te zitten. Akkoorden, hele wijsjes: het is nog geen ­Wibi Soerjadi, maar het klinkt.

Even later, weer in de auto bij Kofi. Alvares: “Jeremy heeft zelf een keyboard van z’n ouders gekregen. Als ze het kunnen betalen, is dat mooi natuurlijk. Maar voor andere gevallen zijn er allerlei dingen te regelen. Via het Jongeren Cultuurfonds en het Leerorkest instrumentendepot bijvoorbeeld. Als kinderen écht iets willen, proberen we het mogelijk te maken, hoe dan ook. Gelukkig krijgen we steun van bijvoorbeeld de Stadspas, Prins Bernhard Cultuur Fonds, AMVJ Fonds en Steunfonds BJA-COW. Subsidies, donaties: het is hard nodig en het is er. Dat is fijn. De bedoeling is kinderen zelfbewust te maken, ze zelf te laten bedenken wat ze nodig hebben en hoe ze dat kunnen krijgen. Dus als een meisje een half uur wil meedoen met zangles in plaats van bijles, dan mag dat, als ze het duidelijk zegt. Zo krijgen ze het gevoel: ik kan zelf mijn leven leuk maken als ik ervoor ga staan.”

Die zangles, die is weer op de plek waar we begonnen en waar men inmiddels uitgedrumd is. Het is veel zingen, maar misschien nog wel meer praten. Alvares: “We zijn zelf ook nog steeds aan het leren hoe we dingen moeten aanpakken, maar we willen er voor ieder kind zijn. Toen we laatst een jongen hadden die steeds afgeleid was, die steeds de les verstoorde, ­heb ik z’n moeder gebeld. Luister, zei ik: als u wil dat hij bij ons muziekles krijgt, dan moet u er zelf voor zorgen dat hij bij de les blijft. En daarvoor moet u in de les komen zitten. Dus dat zit ze nu. Elke week. En als hij lastig is, grijpt zij in. Voor iedereen is er een manier.”

Blaffen als een hondje

“Woef, woef,” klinkt het nu in het lokaal. Met dierengeluiden ademhalingstechnieken onder de knie krijgen, dat is de methode. Docent Kat Carson heeft er voor doorgeleerd, maar nu staat ze wel samen met negen meisjes en een jongen te blaffen als een hondje. Omdat de kinderen zelf het hoe en waarom ook nog niet op een rijtje hebben, legt Alvares het even uit: “Dit doen we om te leren hoe we straks heel hard en heel hoog kunnen zingen. Ademsteun heet dat.” Hoe? “A-dem-steun.” En ze blaffen alweer.

Voor de drumgroep komen er intussen tosti’s uit de keuken. Ouders praten met elkaar, kinderen ook, het is rommelig maar het is een zoete rommel. Veel kleur, veel verschillen, iedereen anders, iedereen gelijk. Zoals het bedoeld was, toen ze hier drie jaar geleden mee begonnen. Of in elk geval, zoals het gegroeid is. En dat is goed, dat weet Alvares zeker.

Neem Gigi (9). Verlegen zit ze in een hoekje met een muziekboek op schoot, haar moeder naast zich. Haar ­ouders komen uit Hongkong en spreken maar een piepklein beetje Nederlands. Gigi wel, en ze spreekt nog een andere taal: die van de piano. Extra lessen krijgt ze via de muziekschool, zo veel als ze wil. Twee uur per dag oefent ze nu. Een virtuoos in wording. Alvares vraagt haar of ze iets wil spelen, even maar, ter inspiratie voor de rest.

Nu bestaat de rest in de ruimte vooral uit het drukke zangklasje dat maar moeilijk stil te krijgen is. Plechtig legt Gigi het muziekboek op de pianostandaard en eventjes zoeken haar vingers hun plek. Na een paar keer ‘shhhtt’ en ‘monden dicht’ begint ze. En dan klinkt alleen nog de piano. Eerst zachtjes, dan harder, vloeiend. Haar moeder filmt, de monden van de zangklas staan open, de ogen groot. “Zo mooi,” fluistert een meisje. Het applaus is keihard. Dan trekt de enige jongen aan de mouw van Alvares. Zachtjes: “Mag ik ook een keer piano proberen?”

Gigi, negen jaar, oefent twee uur per dag op de piano.Beeld Amaury Miller
Muziekschool-leerlingen.Beeld Amaury Miller

Op zaterdag 18 januari houdt de DGAI Music School een open dag, 13.00-15.30 uur, Heesterveld 35C

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden