Review

De Afscheidsmonologen in het Bijlmerparktheater

Een nieuw theater, een regenachtige avond, een somber onderwerp: De Afscheidsmonologen in het Bijlmerparktheater. Maar hoe bereikt een mens het Anton de Komplein? Welke van de daaraan gelegen grote gebouwen zou het theater zijn?
Zou het dat van kleur verschietende gebouw om de hoek zijn? Ja dus.

Binnen is het dringen. De rij voor de kassa is lang, maar dat stoort niemand. Of er nog kaartjes zijn voor De Afscheidsmonologen, informeert een vrouw. Nee, er is een wachtlijst met dertig mensen. Het klinkt te mooi om waar te zijn, zoveel belangstelling voor een voorstelling over de dood in het nieuwe theater in Zuidoost. En dat is het ook. De zaal blijkt maar half gevuld. Een misverstand? Niemand lijkt het te weten, maar de vrouw van de wachtlijst zakt tevreden op haar stoel.

De Afscheidsmonologen is de vierde in een reeks monologen van Bos Theaterproducties, dit keer geproduceerd in samenwerking met het Landelijk Steunpunt voor Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg Nederland.

Na De Vagina Monologen, De Gesluierde Monologen en Het Goede ­Lichaam is de formule bekend. Diverse auteurs en theatermakers schrijven een tekst rond een van tevoren vastgesteld thema, dit keer de dood. Een vaste acteur, hier Rian Gerritsen (Van Speijk, jeugdtheater Wederzijds), wordt iedere avond bijgestaan door twee bekende gastlezers. Die dragen in een wisselende, het publiek onbekende bezetting de teksten van de schrijvers voor.

In het Bijlmerparktheater zijn dat Frits Barend en Noraly Beyer. Als de nieuwslezeres van Surinaamse afkomst vanuit de coulissen de theatervloer op stapt, gaat er een gejuich op waarop Frits Barend alleen maar jaloers kan zijn.

De avond opent sterk. Barend leest een verhaal voor van kinderboekenschrijver Koos Meinderts, die een fragment uit zijn verstilde novelle Lucas in de sneeuw bewerkte voor volwassenen.

Terwijl pa op zijn sterfbed ligt, herinnert zijn zoon zich het moment dat hij zijn vader in de armen van de buurvrouw zag.

Daarna wordt het snel minder. Dat ligt niet uitsluitend aan de teksten van onder meer Nilgün Yerli, Cornald Maas, Gijs Scholten van Aschat en Kees van Kooten die, gezien het thema, verbazend weinig ontroering opwekken, maar vooral aan de voordracht. Regisseur Leopold Witte wilde dat de verhalen verschilden van vorm, dus krijgt het publiek naast de monologen af en toe een dialoog gepresenteerd, een gezongen gedicht of een verhaal dat wordt gedragen door de nogal experimentele muziek van de live aanwezige muzikant Arend Niks. De videoprojecties die de verhalen ondersteunen roepen herinneringen op aan vervlogen tijden, maar wat ze met de teksten te maken hebben, is onduidelijk.

Beter was geweest als de monologen monologen waren gebleven en de voorlezers voor het theatrale effect uitsluitend hun dictie hadden ingezet. Nu wordt er half voorgelezen, half geacteerd, waarbij het geëxalteerde spel van Gerritsen botst met de veel ingetogener voordracht van Barend en Beyer. (JOUKJE AKVELD)

THEATER De Afscheidsmonologen, Bos Theaterproducties. Gezien 26/11 in Het Bijlmerparktheater, 4 december en 7 januari in Amstelveen, 2 t/m 6 februari in De Kleine Komedie, Amsterdam.

Website De Afscheidsmonologen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden