PlusOuder & kind

Daphne & Julius praten nu wél: ‘De eerste keer werd het meteen 3 uur ’s nachts’

Tot een paar jaar geleden kon Daphne maar moeilijk contact krijgen met haar zoon Julius. Zij voelde zich genegeerd, hij zich onbegrepen. Inmiddels praten ze wél – tot diep in de nacht. ‘Ik ben mama heel dankbaar dat ze mij nooit heeft opgegeven.’

Daphne en Julius. Beeld Harmen de Jong
Daphne en Julius.Beeld Harmen de Jong

Daphne van Rossum (54)

“Julius was altijd een temperamentvol kind, heel eigenzinnig en met een filosofische kijk op het leven. Al heel jong wilde hij weten waarom er een klok bestaat en waarom bepaalde dingen, zoals school, móeten. Julius was altijd allergisch voor school, soms leverde ik hem af bij de deur en stapte hij vervolgens weer in de tram naar huis.

Toen hij zeven was, en zijn zusje twee, scheidde ik van hun vader. Ik werk fulltime en zorg ook veel voor de kinderen; alle problemen met Julius kon ik er vaak niet goed bij hebben. Ik heb in die periode regelmatig aan mijn kwaliteiten als opvoeder getwijfeld: was ik te laks, te controlerend of verwende ik hem juist?

Als puber werd hij van drie middelbare scholen gestuurd, we kregen te maken met de ambtenaren van Leerplicht en hij zakte af van vwo naar vmbo. Het verdrietige was dat Julius door leraren alleen nog maar werd gezien als ‘een probleem’, terwijl hij heel ­creatief is, goed kan tekenen en excelleert in skateboarden – hij behoorde lang tot de top tien van Nederland. Ik hield me altijd vast aan de gedachte dat hij zonder diploma altijd nog kunstenaar of topsporter zou kunnen worden.

Lange tijd was het heel moeilijk voor mij om contact met Julius te krijgen, ik wist niet wat er in hem omging en voelde me vaak door hem genegeerd. Rond zijn vijftiende ­veranderde dat ineens, toen wilde hij wél praten. De eerste keer dat we een gesprek voerden werd het meteen drie uur ’s nachts. Nog steeds praten we heel veel samen. Hij ziet mij nu echt; als een mens, niet alleen als een controlerende, lastige moeder.

Zijn rol in ons gezin is ook veranderd, voor zijn zusje is hij nu de oudere, beschermende broer. Met school gaat het goed sinds hij op een particuliere school zit, Infinity College, dit jaar doet hij eindexamen havo. Hij krijgt er veel vrijheid en sindsdien gaat het veel beter.

Sinds een half jaar werkt hij als model, ik heb hem daardoor echt zien opbloeien. Julius is heel sociaal en hij geniet ervan nieuwe, creatieve mensen te ontmoeten. Recent heeft hij naast zijn contract bij The Troopers in Amsterdam, ook getekend bij een bekend internationaal modellenbureau; na school kan hij werken over de hele wereld.

Ik ben ontzettend trots op hem. Na al onze strubbelingen had ik niet durven dromen dat we nu zo’n bijzondere band zouden hebben.”

Julius Carli (18)

“Heel lang dacht ik dat mijn moeder me toch niet zou begrijpen, tot ik met haar in gesprek ging en ontdekte dat ze mij juist wél heel goed snapte. Zelf was ze ook lastig en opstandig als puber, dat wist ik helemaal niet, al had zij niet dezelfde hekel aan school als ik.

Ik vind het nu juist heel fijn om veel met haar te bespreken, als we eenmaal beginnen wordt het altijd heel laat. We zien elkaar nu als gelijkwaardig en leren echt van elkaar. Mama is bijvoorbeeld heel goed in plannen en kan mij daarmee helpen, helemaal nu ik voor mijn modellenwerk alleen moet reizen door Europa.

Omdat ze fulltime moest werken ben ik al op jonge leeftijd zelfstandig geworden. Ik vond het altijd wel prettig dat ik de dingen kon doen op mijn manier, ik werd er mijn eigen persoon van. Ik vond de wereld buiten altijd heel leuk. Vanaf mijn tiende ging ik met vrienden met een kinderkaartje met de trein door heel Nederland, op zoek naar de beste plekken om samen te skateboarden en voor wedstrijden. Ze vertrouwde mij daar altijd in en dat voelde goed.

Ook nu steunt ze me in mijn modellenwerk; ze is bezorgd en belt me elke dag als ik in het buitenland ben, maar ze begrijpt dat ik dit wil doen en dat ik zo veel mogelijk van de wereld wil zien. Zelf ging ze op haar achttiende al uit huis en vertrok na school als au pair naar New York.

Als corona er niet was geweest waren we voor mijn achttiende verjaardag samen naar New York gegaan. Nu ik een internationaal modellencontract heb getekend kan ik opdrachten krijgen van Londen tot Sydney. Ik heb er zin in om nieuwe mensen te ontmoeten en herinneringen te gaan maken. Het lijkt me ook leuk als mama af en toe ergens naartoe komt om me op te zoeken.

Ik vind het weleens rot voor mijn omgeving dat ik heel lang voor zo veel problemen heb gezorgd. Gelukkig zijn we daar inmiddels voorbij en ben ik een heel ander persoon geworden. Ik ben mama heel dankbaar dat ze mij nooit heeft opgegeven en altijd het beste voor me wilde. Mijn droom is om ooit een huis voor haar te kopen, en voor mezelf ook. Al het geld wat ik nu verdien zet ik daarvoor opzij.”

Daphne van Rossum (54), journalist
Julius Carli (18), eindexamen havo ­Infinity College
Josephine Carli (13), 2 vwo IJburg ­College.

Daphne, Julius en Josephine wonen in een huurhuis op IJburg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden