Dansende matrozen en disco bij Kylie

Na drie kwartier strakke choreografie, gisteravond in Ahoy, verlieten dansers en musici het podium en liep de zangeres naar de rand van het toneel. Een fan hield een bord omhoog met de tekst 'Kylie, say in Dutch: Ik hou van Nederland!' En onder enorme bijval zei Kylie van Holland te houden. Een aangeboden paar plastic klompen nam ze niet aan. Daarmee lopen sjouwen paste weer niet in het perfecte draaiboek.

Dat draaiboek was zonder meer een logistiek meesterwerk; Kylie die in een enorme metalen ring uit de hemel komt neerdalen - aureooltje boven haar hoofd. Een decor dat binnen één liedje wordt omgevormd tot strandpaviljoen, compleet met bar, palmen en dansende obers, portiers en gasten, en waar Kylie Barry Manilows Copacabana begint te zingen. Kylie die gezeten op een metersgroot metallic doodshoofd hoog boven het podium zweeft, terwijl ze Like a drug van haar nieuwe album X zingt. Of het moment dat de complete band voor één enkel liedje uit de vloer oprijst.

Gaat dit niet allemaal veel meer over de show dan over de muziek? Inderdaad. Maar het gaat bij Kylie al jaren véél meer over de show dan over de muziek. Twintig jaar geleden werd ze als Australisch soapsterretje min of meer toevallig opgepikt door het Britse disco-producersteam Stock Aitken & Waterman en speelde ze met verve de rol van zangeres die niet weet of ze nu het kindvrouwtje of de sexy vamp moest zijn.

In de jaren negentig wilde ze plots een ander imago, na fysieke en muzikale flirts met INXS-zanger Michael Hutchence en met Nick Cave. Voor haar eigen carrière werkte die knipoog naar de rock niet. Dus besloot ze rond de eeuwwisseling maar gewoon rücksichtslos voor camp te kiezen en scoorde ze prompt haar grootste hit met de meezinger Can't get you out of my head.

De jongste tienermeisjes onder haar fans blijken in Rotterdam afgehaakt, maar haar rol als gay-idool vent Kylie in Ahoy optimaal uit: dansers met brede torso's, ontbloot, in leer of gestoken in American football-outfits. Strakke, flink gevulde boxershorts. Dansende matrozen en alle denkbare Village Peopleposes, begeleid door moddervette disco.

Het loopt allemaal als een trein. Binnen haar genre laat de onlangs veertig geworden Kylie concurrentes Britney Spears en Gwen Stefani ver achter zich en moet ze alleen iemand als Madonna als haar gelijke of meerdere erkennen.

Kylie zingt veel liedjes van haar vorig jaar verschenen album X. Niet haar beste, maar de muziek staat niet voorop. Al is het veelzeggend dat een rechttoe rechtaan stamper als Your disco needs you van haar album Light years uit 2000, de meeste bijval krijgt. (PETER BRUYN)

Kylie Minogue; maandag 23 juni; Ahoy, Rotterdam.

Bij de Australische zangeres Kylie Minogue gaat het al jaren veel meer over de show dan over de muziek. Foto EPA/Sander Koning
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden