PlusInterview

Daniëlle Oerlemans in Los Angeles: ‘Ik ben beter achter de schermen’

Daniëlle Oerlemans: ‘Ik kan niet goed stilzitten, maar mijn man is juist degene die de kinderen motiveert.’Beeld Roger Kisby

Gwyneth woont in de buurt, Leonardo volleybalde in de tuin. Ook dat is het leven van Daniëlle Oerlemans (47), voorheen presentator en wielrenner. Met man Reinout en vier kinderen schikt ze zich in L.A. naar de glamour en mores. ‘Ik ben vier jaar bezig geweest met de verbouwing van ons huis.’

Er zijn ergere plekken om in lockdown te gaan dan het huis waar Daniëlle en ­Reinout Oerlemans wonen met hun vier kinderen. De riante villa in Bel Air, een van de rijkste wijken van Los Angeles, kijkt uit over de plaatselijke countryclub met golfbaan. “We realiseren ons goed hoe bevoorrecht we zijn met al die ruimte en dat we niet op driehoog achter zitten,” zegt Daniëlle Oerlemans (47) via Zoom, vanuit haar keuken. De ex-wielrenster oogt fris en sportief, haar haren strak in een staart.

Echtgenoot Reinout mag een paar dagen per week werken op het kantoor van 3 Ball Entertainment. Hij werd bij het tv-bedrijf creatief directeur, nadat hij in 2014 Eyeworks voor zo’n 200 miljoen euro aan Warner Bros had verkocht. Maar de scholen zijn sinds maart gesloten, dus de kinderen – Thijmen James (19), Fiene Joan (16), Benjamin Jack (14), Katelyn Jane (11) – zitten al maanden thuis. “Ze hebben het geluk dat ze op goede privéscholen zitten, dus ik weet niet hoe het op de openbare scholen is geregeld,” zegt Oerlemans. “Maar binnen een week waren alle lessen omgezet naar Zoom.”

Tijdens de lockdown moest de familie het wel even doen zonder de huishoudelijke staf (“en die was wel zo groot dat het pijn deed”). Oerlemans ging dus zelf aan de slag in de keuken. “Koken is niet mijn grootste hobby en ik had er voorheen te weinig tijd voor. Maar het is ongezond om steeds eten te bestellen, dus heb ik tijdens de lockdown beter leren koken.” De staf is inmiddels weer terug, en er is ook wat meer structuur voor de kinderen. Dus tot vier uur ’s middags wordt er braaf gestudeerd en daarna doen ze vaak met z’n zessen een volleybaltoernooitje.

U heeft zelf ook corona gehad, aan het begin van de pandemie.

“Ja, in maart al. Ik liep het op tijdens een verjaardagsdiner van een vriend in New York. Kort na thuiskomst had ik een vreemde, zware hoofdpijn. Tien dagen later belde die vriend op en zei dat de helft van alle gasten op zijn feest positief waren getest, net toen de staat Californië in lockdown ging. Na een test bleek ik het ook te hebben. Ik kreeg het toen benauwd en had het gevoel dat mijn longen verkrampten. Maar dat kon ook komen door al het nare nieuws op CNN, over de vele doden in ­Italië en Spanje. Experts zeiden destijds: als je tien seconden je adem kunt inhouden, ben je in orde en hoef je niet naar het ziekenhuis, dus daar vertrouwde ik op. Iedereen in het gezin is uiteindelijk getest, maar niemand is ziek geworden door mij. Mijn oudste zoon Thijmen kwam laatst wel terug van college uit downtown L.A. en bleek corona te hebben, de halve school was besmet. Die heeft toen tien dagen opgesloten gezeten in zijn kamer en het eten werd voor de deur gezet. Iedereen moet zijn verantwoordelijkheid nemen, en ik wil ook niet voor de tweede keer ziek worden.”

Is dat ook waarom jullie hele gezin zo veel sport? Moedigt u dat aan, als voormalig topatleet?

“Ik kan niet goed stilzitten, maar mijn man is juist degene die de kinderen motiveert. Onze dag begint met sporten, een goed voorbeeld voor de kinderen. Mijn man heeft altijd gehockeyd en onze dochter Fiene kan ook erg goed hockeyen, dus die genen heeft ze van hem. Ze is al gevraagd om over twee jaar aan Harvard te studeren en onderdeel te worden van hun hockeyteam.”

Met zo’n actieve levensstijl was het vast schrikken toen uw man in 2014 een hartaanval kreeg.

“Vlak voor zijn hartaanval stond hij nog op het hockeyveld. Het was een enorme shock, maar we zouden tien weken later met het hele gezin naar Amerika vliegen, dus we hadden niet veel tijd om erbij stil te staan. Hij heeft maanden nodig gehad om te herstellen, maar hij is niet iemand die daar angstig over is. Later kwamen we erachter dat het gewoon pure pech was. Hij leeft gezond en had geen dichtgeslibde aderen. Gelukkig waren ze er op tijd bij; hij kreeg een driedubbele bypass. Maar zijn instelling is altijd: ik leef nu en we zien wel waar het eindigt.”

Hij bleef erg kalm tijdens de hartaanval, vertelde u in het tijdschrift ­Harper’s Bazaar. ‘Als dit het was’, zei hij, ‘dan accepteer ik dat. Zij redt het wel alleen.’

“Er kwam ook wel angst om de hoek ­kijken, maar op het moment zelf dacht ik vooral heel praktisch. Ik ben naar huis gegaan, vertelde het de kinderen, belde onze ouders en vroeg me af wat ik nog meer moest regelen. Het lot lag niet meer in onze handen, dus we konden slechts afwachten. We raakten niet in paniek, ook omdat we dachten: dit is niet de dag dat we je kwijtraken, niet vandaag.”

‘Californië is een bijzondere staat, omdat iedereen hier sport en gezond leeft.’Beeld Roger Kisby

“Vrienden vroegen zich af of we hierna nog naar Amerika zouden gaan. Ja, dachten we, nu helemaal. Dit was altijd Reinouts grote droom, dus het gaf ons juist een duw om voor dit avontuur te gaan.”

Hoe bevalt L.A. inmiddels? Een druk bestaan?

“Ik ben vier jaar bezig geweest met de verbouwing van ons huis, van het aansturen van de aannemers tot alles rondom het interieur en de tuin. Daar was ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat mee in de weer. Daarnaast hebben we natuurlijk vier kinderen. En het is een beetje raar om te zeggen, maar ik regel alle financiële aspecten van ons leven buiten 3 Ball Entertainment. We hebben nogal wat vastgoed in Amsterdam waarover ik me ontferm. Ons familiehuis in Laren hebben we verkocht, maar we hebben wel nog een eigen huis in Amsterdam, in de buurt van het Museumplein, zodat de kinderen daar altijd een plek hebben. Dat huis ga ik nu op afstand laten verbouwen. Bedankt Reinout, weer een nieuw projectje! Sinds kort ben ik ook aandeelhouder van Stëlz. Dat maakt hard seltzers, drankjes van bruisend water, ongezoet fruit en 4,5 procent alcohol. We gaan het op de markt brengen in Europa en waarschijnlijk ook in Australië. Ik doe dus van alles, maar ik vind het leuk dat dit project helemaal van mij is.”

Vanwaar dat enorme enthousiasme?

“Californië is een bijzondere staat, omdat iedereen hier sport en gezond leeft. Er zijn wel dikke mensen, maar niet in mijn omgeving. Ik drink graag een glas wijn, maar moet ook op mijn gewicht te letten. Vooral aan het begin van de lockdown leek iedere dag wel een vrijdag. Ik kwam in aanraking met hard seltzers toen ik in de supermarkt bruisend water met een smaakje zocht. Ik had twee blikjes op toen ik mijn dochter van school haalde. Ze begon heel hard te lachen en zei toen: ‘Mam, dit kan echt niet, hier zit alcohol in!’ Amerikaanse jongeren drinken dit op feestjes, omdat het veel minder calorieën bevat dan bier. Toen ben ik me erin gaan verdiepen. Ik hoop dat Hollanders dit ­zullen drinken in plaats van bier zodat ze daarnaast gewoon lekkere dingen kunnen blijven eten.”

Voelt u in een stad als Los Angeles meer druk om aantrekkelijk te blijven?

“Ik let vooral op mijn voeding, alles met mate. Mensen onderschatten hoe belangrijk het is om uit de zon te blijven en zonnebrandcrème te gebruiken. Ik ben hier niet een publiek figuur, maar als je last hebt van een grote neus of kleine lippen en daar iets aan kunt doen, waarom niet? Er wordt hier makkelijker gesproken over cosmetische ingrepen, en niemand kijkt op als je met verband op je gezicht rondloopt. Ik zeg niet dat ik nooit iets zal laten doen, maar ik ben tevreden met mezelf. En ja, ik heb zeker ook rimpels. Maar hier ligt er tenminste niet een fotograaf in de bosjes om me lelijk te fotograferen.”

Daniëlle Oerlemans

24 maart 1973, Westland

1985 – 1991 Vwo op IWC Naaldwijk
1989 – 1995 Profcarrière wielrennen, wordt ­nationaal kampioen en derde op het WK
1995 Gezicht van bekende ­Andrélon­campagne (‘Pam, je haar danst!’)
1995 – 2003 Presenteert tv-programma’s als Studio Sport, Shownieuws, De Staatsloterijshow en Meer dan de vrouw van
1999 Wint de Viva-ster voor de sterkste tv-persoonlijkheid
2020 Lanceert de alcoholische frisdrank Stëlz

Daniëlle Oerlemans is getrouwd met tv-producer Reinout ­Oerlemans (49). Na een eerder Amerikaans avontuur wonen ze sinds 2014 weer in Los Angeles, met hun vier kinderen.

Tijdens het Zoominterview roept Oerlemans af en toe naar haar kinderen. “Fiene, je moet je handen wassen!” Ze verzorgen twee baby-eekhoorns die hun moeder net zijn verloren. “Maar eentje is er al niet meer en de andere heeft allemaal rare plekken. Dus ik heb iemand om advies gevraagd en die zei: ‘Je moet ermee naar de dierenarts en goed je handen wassen...’ Ik weet niet of het zo’n goed plan was om ze proberen te redden.” Even later komt haar jongste dochter Katelyn in beeld, die vertelt dat haar beugel er binnenkort uit mag. “Hoe zeg je in het Nederlands: my braces come off in a week?” vraagt Oerlemans. ‘Mijn beugel komt af in een week’, antwoord Katelyn.

Ik dacht dat jullie thuis alleen Nederlands spraken?

“Ja, maar de kinderen hebben vaak vrienden over de vloer. Dan stappen we over op Engels, anders is het zo rude, onbeschoft, als we in hun bijzijn Nederlands praten. Overigens hadden we in Nederland ook een Engelstalige nanny en gingen de kinderen naar een internationale school. Maar als we met z’n zessen aan tafel zitten, proberen we alleen Nederlands te praten. We vinden het belangrijk dat ze naast het Engels ook goed hun ­moedertaal blijven spreken.”

In welk opzicht verschillen jullie nog meer van Amerikaanse gezinnen?

“Amerikaanse ouders zijn erg beschermend. Eén stom voorbeeld is dat Holland­se ouders hun kinderen gewoon van de glijbaan laten gaan. Hier gaat één ouder mee het trappetje op en staat de ander beneden om het kind op te vangen. Ze beginnen ook al op jonge leeftijd met testen en bijlessen, het schoolsysteem is erg competitief. Maar wij vertellen de kinderen nooit dat ze hun huiswerk moeten maken. Als ze dat niet doen en daardoor lage cijfers halen, is dat hun probleem. Op die manier leren we de kinderen dat ze hun verantwoordelijkheid moeten nemen.”

Toch groeien ze op in een welvarende bubbel...

“Reinout en ik hebben allebei een fantastische jeugd gehad, maar we zijn met niks begonnen en hebben keihard gewerkt om hier te komen, met een flinke dosis geluk. Onze kinderen zijn nuchter, niet materialistisch en werken hard. Maar we zitten inderdaad in een fijne bubbel. Daarom zeggen we vaak tegen de kinderen dat ons leven niet normaal of gemiddeld is. Dat is soms wel moeilijk, want ze zitten op goede scholen, met andere kinderen die het ook goed hebben, en we gaan op vakantie naar plekken die voor velen financieel onbereikbaar zijn. Daarom willen we ook dat ze meehelpen in huis. Niemand wordt hier bediend. Ze hunkeren soms ook naar het leven in Nederland, al kunnen we daar door alle reisbeperkingen nu niet naartoe.”

Jeugdfoto van Daniëlle Oerlemans.

Wat missen ze dan aan Nederland?

“Dat ze in Amsterdam zo op de fiets kunnen springen, of skateboarden op de halfpipe op het Museumplein. Toen we nog in Laren woonden, fietsten we ook altijd over het bospad naar de poffertjeskraam. In Amerika heb je je ouders nodig om ergens naartoe te gaan, totdat je zelf je rijbewijs hebt. Die vrijheid missen ze wel.”

Wat mist u?

“Ik heb nooit heimwee, want we zijn in de bevoorrechte positie dat we makkelijk heen en weer kunnen vliegen – normaal gesproken. Als de kinderen straks uitvliegen, weet ik niet waar zij zullen belanden. Maar mijn man en ik willen onze tijd graag blijven verdelen tussen Amerika en Nederland, waar al onze familie is. Dan brengen we in ieder geval de zomer- en kerstvakantie daar door. Ik mis de Hollandse seizoenen soms wel, vooral nu het herfst is bij jullie. In L.A. is het altijd even warm.”

Wat is er nog over van dat meisje uit het Westland, de dochter van een chrysantenkweker?

“Ik groeide op tussen de kassen, dus tuinieren zit in mijn bloed, en ik werk nog altijd graag in onze tuin. Ik word blij als de knoppen bloeien en ben teleurgesteld als planten het niet goed doen. Tijdens Pasen maakte ik ook boeketten en bracht die naar vrienden die alleen waren tijdens de lockdown, zonder naar binnen te gaan natuurlijk. Wie wordt er nou niet blij van bloemen?”

Jullie wonen in een verdeeld Amerika. Stel, er breken weer rellen uit, zou dat voor jullie een reden kunnen zijn om terug te gaan naar Nederland?

“Ik hoop dat rellen uitblijven, maar we houden ons hart vast. We hebben dat al een paar maanden geleden gezien in L.A., toen kwam het aardig dichtbij. Sommige vrienden willen tijdens de verkiezingen ook niet in L.A. blijven, die gaan naar hun tweede huis buiten de stad. Wij laten onze honden ook buiten slapen, voor wat meer veiligheid. Ik ben zeker geen Trumpsupporter, maar ook geen Bidenfan. Dus ik ben blij dat ik hier niet kan stemmen, want ik zou niet weten op wie. Het systeem klopt toch niet, als je met twee van zulke kandidaten overblijft? Maar we zijn hier voor Reinouts werk en dat gaat goed. Hij heeft net de dansshow Come Dance With Me verkocht, wat knap is in deze tijden zonder studiopubliek. Dus we blijven hier.”

‘Toen mijn baby na 27 weken dood werd geboren, kende ik niemand die dit ook had meegemaakt. Je voelt je dan zo alleen en machteloos.’Beeld Roger Kisby

Het Instagramaccount van Oerlemans (124 duizend volgers) bestaat vooral uit blije familiekiekjes met man en kinderen tijdens zonnige vakanties, en selfies met andere bekende gezichten. Maar tussen al die vrolijkheid door vraagt ze ieder jaar aandacht voor het kind dat ze in 2001 ­verloor. Na Thijmen was ze opnieuw in verwachting van een zoontje, maar in de zevende maand van haar zwangerschap verloor ze de baby. Begin oktober sprak ze tijdens de Baby Loss Awareness Week met presentatrice Ellemieke Vermolen over hun gedeelde trauma op Instagram Live. Vermolen verloor in 2017 haar derde kindje net voor de geboorte.

Waarom is het belangrijk om over dit verlies te blijven praten?

“Toen mijn baby na 27 weken dood werd geboren, kende ik niemand die dit ook had meegemaakt. Je voelt je dan zo alleen en machteloos. Met name omdat je als moeder als enige de baby hebt gedragen en gevoeld. Het is zelfs voor de vader al moeilijk te begrijpen wat er is gebeurd. Reinout kon er in het begin ook moeilijk over praten, dus schreef hij brieven aan ons overleden kindje. Die waren zo mooi om te lezen. Je ervaart het verdriet allebei anders, en dat is oké. Ik blijf aandacht voor vragen voor dit taboe, zodat anderen leren hoe ze hiermee om moeten gaan. Een paar jaar na de sterfdag van mijn kindje stuurde kennissen geen appjes meer, dus ik was bang dat mijn kind werd vergeten. En mensen zeggen soms: ik heb ook een miskraam gehad. Dat stoort me, omdat ik geen miskraam had, maar een dood kind heb begraven.”

Hebben uw kinderen die brieven ge­lezen?

“Fiene, jij hebt ze vorige week nog gezien hè? Wat vond je ervan?” Haar dochter antwoordt dat het apart was dat ze toen zelf nog niet leefde. “Ik vind het wel fijn dat er zoiets is, als herinnering. Mijn ­kinderen weten dat hun moeder nog een vijfde kind had, al is het voor mij niet meer traumatisch, de pijn slijt. Eerst denk je er nog iedere dag aan, maar dagen worden weken en weken worden maanden.”

Op Instagram zie ik naast familiefoto’s en BN’ers ook Amerikaanse beroemdheden. Zo lag u op het strand met actrice Gwyneth Paltrow. Vindt u het leuk om dat glamourleven te delen?

“Ik vind dat wel lastig. Dit is nu mijn leven, maar ik kan niet alles delen. Als ik zeg dat Leonardo DiCaprio in mijn achtertuin stond te volleyballen, denk jij dat ik een grap maak. Gwyneth is de moeder van speelmaatjes van mijn kinderen, maar toen ze voor de eerste keer op mijn voicemail stond, schrok ik ook. Maar die mensen wonen nu eenmaal in mijn buurt. Ik zou dus eigenlijk meer willen laten zien van mijn leven, zodat mensen zien hoe het hier echt is, maar dat kan dus niet.”

In Nederland presenteerde u na uw wielercarrière verscheidene tv-­programma’s, zoals Studio Sport en Meer dan de vrouw van. Zou u een comeback willen maken op televisie?

“Je mag nooit nooit zeggen, maar in principe niet, dat laat ik lekker aan mijn man over. Ik ben me ook gaan realiseren dat ik van verbouwen en creëren veel gelukkiger word. Ik heb daar veel van geleerd, omdat Reinout me altijd in het diepe gooide en me veel vertrouwen heeft gegeven. Daarentegen word ik onzeker en zelfbewust als ik voor de camera sta. Voor tv moet je een dikke huid hebben en presenteren is echt een vak. Ik ben beter ­achter de schermen. Bovendien heeft mijn man al een heel druk leven, dus dan is het fijn als er één ouder thuis is voor de kinderen.”

Bent u nooit gevraagd voor de realityserie The Real Housewives of Beverly Hills?

“Twee keer zelfs, maar ik heb direct nee gezegd. Zo’n realityserie moet bij je passen, met al die ruzies die worden bedacht. En dan moet Reinout er ook in, terwijl we de hele dag worden gevolgd door camera’s. Zie je dat al voor je?”

Beeld Roger Kisby
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden