PlusPortretten

Dakloos en modebewust: ‘Met een handnaaimachine maak ik pakjes voor mijn chihuahua’

 Bianca Landvreugd (en hond Bella), die  op een boot slaapt zolang ze geen huis kan vinden. Beeld GINO KLEISEN
Bianca Landvreugd (en hond Bella), die op een boot slaapt zolang ze geen huis kan vinden.Beeld GINO KLEISEN

Een Goois accent, gelakte nagels, een chihuahua: van deze Amsterdammers verwacht je niet dat ze dakloos zijn. ‘Ik ben superoptimistisch.’

Bianca Landvreugd (48) verblijft illegaal op een boot of in een opslagruimte in West.

“Kleding, schoonheid en hygiëne betekenen voor mij een positieve start van een nieuwe dag. Een dag vol kansen. Als ik me niet heb opgefrist of geen schone kleren draag, voel ik me heel smerig. Ik vind het héél erg als mijn kleding stinkt. Om fris te ruiken probeer ik regelmatig naar de wasserette te gaan.

Ik ben compleet verslaafd aan mode. Bij mijn zus heb ik dertig zakken vol kleren liggen. Daarnaast heb ik zeker honderd paar schoenen en vijftig jassen. Hoewel ik het niet breed heb, zou ik deze spullen nooit verkopen. Ik draag alles nog, dus waarom zou ik?

Ik kleed mijn chihuahua Bella ook vaak modieus aan. Met mijn handnaaimachine maak ik pakjes voor haar, ze heeft er een stuk of zes. Als er een hittegolf is zet ik haar een petje op, want ik wil niet dat ze een zonnesteek krijgt.

Van mijn daklozenuitkering, ongeveer 600 euro per maand, koop ik elke maand wel een nieuw kledingstuk. Ik ga dan naar de Albert Cuyp, de Dappermarkt of naar de Kinkerstraat om bijvoorbeeld een mooie nieuwe blouse te kopen. Dat helpt me om positiever tegen het leven aan te kijken.

Ik had het erg moeilijk toen ik midden in coronatijd mijn woning in De Pijp uit moest. Ik woonde toen onder begeleiding van zorgorganisatie HVO-Querido. Het boterde niet zo goed tussen mij en mijn buren, en ook niet met de begeleiders. Dat leidde tot een rechtszaak die ik verloor, waardoor ik er niet meer kon blijven wonen.

Ik kreeg toen het aanbod om in een nonnenhuis te verblijven, waar geen mannen mogen komen. Dat betekende dat mijn zoon niet eens zou kunnen langskomen, dus dat heb ik niet gedaan. Toen heb ik een jaar in een tent geslapen in het Erasmuspark, samen met Bella. Dat was heel heftig. Soms zag ik het echt niet meer zitten. Op die momenten bracht Bella gelukkig rust; zonder haar zat ik in een gekkenhuis, denk ik.

Inmiddels slaap ik illegaal op een kleine, overdekte boot die een vriend van me voor me heeft gekocht. Op deze boot staat de tekst: ‘Bianca en Bella’. Ik heb al drie keer een bekeuring gekregen omdat ik er niet mag slapen. Toch blijf ik het doen. Op straat slapen is geen optie meer voor mij. Als het niet anders kan, slaap ik in mijn opslagruimte.

Ik hoop heel erg dat ik binnenkort een huisje krijg met een grote woonkamer, een fatsoenlijke douche en misschien wel een tuintje. Dan kunnen mijn vier kleinkinderen langskomen en kan ik de band met hen versterken. Daarom reageer ik elke week twee keer op huizen op Woningnet. Tot nu toe zonder succes, maar ik blijf het proberen.”

Rebecca (en hond Dinero), die vlogt onder de naam ‘Homeless Diaries’.  Beeld GINO KLEISEN
Rebecca (en hond Dinero), die vlogt onder de naam ‘Homeless Diaries’.Beeld GINO KLEISEN

Rebecca (32, achternaam bekend bij de redactie) verblijft illegaal in een garage in Osdorp.

“Ik zat laatst op het terras een drankje te drinken met een vriendin, toen iemand tegen me zei: ‘Volgens mij ben jij echt een verwend meisje.’ Waarschijnlijk door mijn Gooise accent en verzorgde nageltjes. Toen ik antwoordde dat ik dakloos ben en sinds juni illegaal in een garagebox slaap, geloofde hij me niet.

Toch is het zo. Tien dagen voordat ik mijn tijdelijke woning in Amstelveen moest verlaten, kreeg ik bericht van een woningcorporatie dat ik een garage van 18 m2 in de buurt van de Sloterplas kon huren. Dat het uitgerekend op dat moment gebeurde, betekent dat het gewoon zo heeft moeten zijn; ik stond al zeven jaar op de wachtlijst.

In eerste instantie besloot ik alleen mijn belangrijkste spullen – ­koelkast, tv, kleding, prullenbak, koffiezetapparaat, bureau en computer – in die garage te stallen. Slapen deed ik samen met mijn hond Dinero in mijn Volkswagen Polo. Totdat ik een lekkage had en ontzettend veel last van mijn rug kreeg. Daardoor besloot ik in mijn garage te gaan slapen.

Ik had geen werk, geen normale keuken en geen douche. Omdat sommige mensen smullen van drama, dacht ik: ik ga vloggen over dit leven en zet mijn video’s op YouTube – misschien levert het wel kijkers op. In deze vlogs, Homeless Diaries, zie je bijvoorbeeld dat ik naar de sportschool ga om te douchen, hoe ik wakker word in de garage of dat ik dingen probeer te regelen met de gemeente. Maar ik film ook dat ik aanwezig ben op familieverjaardagen en gabberfeestjes, dat ik mijn nagels laat doen in Oud-Zuid en hoe ik ’s ochtends mijn hond uitlaat op mijn elektrische step.

Via deze vlogs wil ik het stigma rondom dakloos zijn proberen te doorbreken. Ik wil laten zien dat je ook op een positieve manier dakloos kunt zijn. Het is maar wat je ervan maakt. Ik ben superoptimistisch en maak overal een feestje van.

In het begin schaamde ik me er soms voor dat mensen in mijn video’s konden zien dat ik niet altijd kan douchen. Maar ik vind dat dakloos zijn je niet moet maken als mens; je moet altijd jezelf kunnen zijn, ­ongeacht je financiële situatie.

Het is niet altijd ideaal om op deze manier te leven, maar ik heb de kleine dingen leren te waarderen, terwijl ik eerst heel materialistisch was. Ik hoop mensen hiermee te inspireren.

Aangezien slapen in de garage illegaal is, moet ik ’s avonds op tijd de lichten uitdoen, kan ik geen muziek draaien en moet ik er zelfs op letten dat mijn hond niet te hard snurkt. Daarom twijfelde ik eerst of vloggen over mijn leven in de garage wel slim was, maar toch waagde ik de gok.

Wie weet kan ik uiteindelijk geld verdienen met mijn vlogs, waardoor ik niet meer afhankelijk ben van mijn daklozenuitkering en een woning in Osdorp kan betalen. Want Osdorp vind ik geweldig, daar wil ik nooit meer weg.”

Meer dak- en thuislozen

Het aantal dak- en thuislozen is de ­afgelopen jaren fors gestegen in Nederland. In 2018 kwam de ­stijging tot een hoogtepunt met 39.000 daklozen, zo blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In de twee jaar erna was er sprake van een lichte daling, maar in 2020 telde Nederland alsnog 36.000 dak- en thuislozen.

De gemeente Amsterdam weet niet hoeveel dak- en thuislozen er precies zijn in de hoofdstad, omdat niet ­iedereen is geregistreerd. Geschat wordt dat jaarlijks 1100 tot 2500 mensen economisch dakloos worden. Wel is bekend dat vorig jaar 1365 dak- en thuislozen gebruik hebben gemaakt van de tijdelijke winteropvang in de stad.

Daarnaast biedt Amsterdam jaarlijks ­ondersteuning aan meer dan 4500 bewoners via regelingen voor maatschappelijke opvang. Ongeveer 2000 ­bewoners wachten op een plek in een hulpinstelling. Zij verblijven nu in de nood-, dag- of nachtopvang, hoppen van het ene logeeradres naar het andere of verblijven in een ­kliniek.

Het aantal economische daklozen in Amsterdam – mensen die nog geen (zware) zorg nodig hebben, maar niet in staat zijn een betaalbare woning te vinden – groeit fors. Volgens de Regenboog Groep ligt dit aantal nu rond de 3000; een verdriedubbeling van de laatste ­cijfers in 2020.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden