Plus

Dagelijks ontbijten buiten de deur: ‘Inmiddels doen we het al 30 jaar’

Een lekker broodje met ei én goed gezelschap. Genoeg redenen om buiten de deur te ontbijten. Deze groepjes doen dat al jaren en nemen er ruim de tijd voor. ‘Liefst zouden we ook op zondag gaan, maar dan is de zaak gesloten.’

Ron van Hemert Stakenburg en Sjaan van Gellekom. Beeld Ivo van der Bent

Ron van Hemert Stakenburg (66) en Sjaan van Gellekom (74) ontbijten sinds drie jaar twee keer per week om acht uur ’s morgens bij koffiehuis Broodje Daan in de Jan van Galenstraat.

“Waar vind je nou nog echte koffie en een broodje met hagelslag en kaas?” zegt Ron van Hemert Stakenburg en neemt een hap van zijn brood, gul belegd met hagelslag.

Twee keer per week komt hij met zijn scooter naar Broodje Daan. “Ik woon op mijn werk, een jachthaven en bootverhuurbedrijf, en ben dus eeuwig thuis. Aan het begin en aan het einde van de dag moet ik er even uit.”

Bij het ontbijt in Broodje Daan leerde Van Hemert Stakenburg tafelgenote Sjaan van Gellekom kennen. Zij fietst een paar keer per week vanuit Slotermeer naar het koffiehuis.

“Eerst ging ik ging ik naar de Hema en later naar Coffeemania, maar ik vind het hier veel leuker. Ik ben al op leeftijd en dan ga je iets zoeken om koffie te drinken, zodat je niet de hele dag thuis bent. Ron en ik ontmoetten elkaar aan de lange tafel. Die nodigt er ook echt toe uit om een praatje te maken.”

Van Hemert Stakenburg knikt: “Het klikte goed. We kletsen gemakkelijk en zijn allebei mensenmensen. Er is normaal gesproken nog een derde vriend bij, maar die kon vandaag niet.”

“We hebben altijd veel lol met het personeel,” zegt Van Gellekom. Ze helpt de serveersters vaak met afruimen en poetsen. “Dat zit in me. Als ik zie dat er wat te doen is, wil ik lekker aan de slag.”

Veel eet ze niet bij het ontbijt. “Ik heb genoeg aan een kop thee. ’s Morgens vroeg eet ik thuis al yoghurt met kwark en dan zit ik echt vol. Ik ontbijt nooit zoveel.”

Van Hemert Stakenburg: “Ik wel hoor. Ze weten hier precies wat ik wil: een broodje met kaas en één met hagelslag. Vaak neem ik ook nog een balletje gehakt mee voor ’s avonds. Heerlijk!”

Van Gellekom: “Mij gaat het vooral om de gezelligheid. Het is net of ik er een hele familie bij heb gekregen!”

Vanaf links: Nico Wegloop, Lex Koekoek, Hans Jas en Benno Rubens. Beeld Ivo van der Bent

Nico Wegloop (79), Benno Rubens (71), Hans Jas (73) en Lex Koekoek (72) ontbijten al dertig jaar samen. Zes ochtenden per week zijn ze om half acht te vinden bij Lunchroom Italy aan de Van der Hooplaan in Amstelveen.

Als de meeste mensen nog moeten opstarten, zitten Nico Wegloop en zijn vrienden, al uitgeslapen, decent gekleed en geurend naar zeep, achter hun broodje met gebakken ei.

“Ik geef eerst mijn vrouw een kop thee en de krant, en dan vertrek ik. Het samen ontbijten is ontstaan toen zij een keer ziek werd. Ik moest ineens zelf ontbijt maken, maar wist niet eens waar de keuken was. Dan ga ik maar ergens buiten de deur een kop koffie drinken, dacht ik. Maar in mijn eentje vond ik daar niks aan. Ik heb een stel vrienden opgetrommeld. Inmiddels is dat dertig jaar geleden; we zijn er nooit meer mee gestopt. Eerst ontbeten we op het Gelderlandplein, toen bij Café Anno 1890, daarna in de Scheldestraat en sinds enkele jaren bij Lunchroom Italy. Liefst zouden we ook op zondag gaan, maar dan is de zaak gesloten.”

Ooit waren ze allemaal ondernemer en gingen ze na het ontbijt meteen door naar hun werk. Nu zijn de meesten met pensioen. Alleen Rubens werkt nog als autoverkoper bij Goldcar.

Vaak nemen de vrienden allemaal hetzelfde: een pistoletje met ei. “Al is mijn broodje wat verder opengeslagen dan dat van de rest,” merkt Wegloop op.

Rubens maakt een wegwerpgebaar: “Allemaal geouwehoer. Als je drie weken niet bent geweest, kun je er zo weer in vallen. Het gaat namelijk nergens over.”

Hans Jas: “Soms maken we uitjes. We zijn naar Antwerpen, Londen en New York geweest. Dan gaan de vrouwen ook mee.” Rubens: “Behalve naar New York, dat was te duur met de vrouwen erbij.” Hij staat op om naar zijn werk te gaan: “Tot ziens jongens!”

Wegloop bestelt nog een kop koffie. “Rond negen uur scheiden onze wegen zich. Dit is een traditie geworden die we zo lang mogelijk blijven volhouden.”

Vanaf links: Tiny Rooth, Gerda Boersma en Linda Mulder. Beeld Ivo van der Bent

Gerda Boersma (72), Linda Mulder (75) en Tiny Rooth (83) ontbijten elke donderdagochtend om kwart over negen bij Piqniq aan de Lindengracht.

De vriendinnen Gerda Boersma, Linda Mulder en Tiny Rooth zitten bij Piqniq te wachten op hun pannenkoek. Mulder en Rooth met appel, Boersma met banaan. Voor elke donderdag reserveert Mulder een tafeltje.

Ze zijn nog niet binnen of een geanimeerd gesprek ontspint zich. Over het captains dinner dat Mulder laatst heeft gegeten. Over het etentje dat Rooth in Diemen had – “Hoe kom je nou in Diemen terecht?!” De biefstuk bij Loetje aan ’t IJ– “Dat brood doop je dus in de jus.” Over wat er op televisie te zien was. “Leuk programma met Rooijakkers hè? Echt een sympathieke jongen,” vindt Rooth. Mulder knikt: “Hij doet het heel leuk.” Over de laatste roddels. “Ze is toch 45, die Bridget?”

De vriendinnen ontbijten sinds drie jaar samen, maar kennen elkaar al veel langer. “Toen de kinderen uit huis waren, gingen we elkaar vaker zien. Gerda en ik zijn al vijftig jaar bevriend. We maakten samen veel mee. Alles wat voorbijkomt in het leven: kinderen krijgen, huwelijk, ziekte, dood,” vertelt Mulder.

Boersma knikt: “En in al die jaren hebben we nooit ruzie gehad.” “Dat kan ik met mijn man niet zeggen,” schatert Mulder.

Eerst dronken ze alleen koffie, later werd het een ontbijt. “We vinden de ochtend een goed tijdstip. Je hebt dan de rest van de dag nog lekker vrij. In Amerika is het al jaren heel gewoon om samen buiten de deur te ontbijten.”

“We zien elkaar ook buiten het ontbijt,” zegt Rooth. “Dan gaan we bijvoorbeeld naar de bioscoop of naar het theater. De rest van de week ontbijt ik niet buiten de deur, maar drink ik wel ergens koffie. Bijvoorbeeld bij café Thijssen. Mijn twee dochters komen dan ook vaak. En op maandag bij De Blaffende Vis, omdat ik dan naar de markt ga.”

Even later komen de pannenkoeken op tafel. “Ze zijn weer lekker als altijd. We hopen dit samen nog heel lang te kunnen doen!” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden