PlusReportage

Dagboek van een vaccinprikker: ‘Deze 90-jarigen zijn de allersterksten’

Oud-huisarts en voormalig stadsdeelbestuurder Guido Frankfurther (57) wil bijdragen aan de bestrijding van de coronapandemie. Vanaf de eerste week helpt hij in de RAI drie dagen per week met prikken en mengen. Hij houdt een dagboek bij.

Gerrit Jan Schuddeboom (84) wordt gevaccineerd.  Beeld Dingena Mol
Gerrit Jan Schuddeboom (84) wordt gevaccineerd.Beeld Dingena Mol

Vorig voorjaar had ik me al aangemeld bij het landelijke project ‘Extra handen voor de zorg’, maar behalve een ontvangstbevestiging had ik daar nooit meer iets van gehoord. Toen bekend werd dat de GGD Amsterdam in januari zou beginnen met het vaccineren in de RAI, heb ik meteen de GGD gebeld om mij beschikbaar te stellen. Eindelijk zou ik echt iets in de bestrijding van het coronavirus kunnen betekenen. Daarnaast was het ook erg rustig geworden in mijn adviespraktijk.

Via een uitzendbureau werd ik al snel aangenomen, maar ik moest wel eerst drie zware e-learnings doorlopen. Voor het digitale examen haalde ik een 9; mijn hoogste cijfer sinds de middelbare school. Precies dertig jaar na mijn artsexamen en op-en-top gemotiveerd, fietste ik naar de RAI.

Woensdag 13 januari: mijn eerste dag

Aangekomen bij de RAI, ingang G, word ik opgewacht in een kantine waar de medewerkers zich verzamelen. Sommigen hebben al een rood vest van de GGD aan. Vrijwel iedereen is nieuw vandaag.

De ‘floormanager’ neemt het woord en stelt de coördinatoren en artsen voor. Daarnaast zijn er administrators (‘admins’), prikkers, mengers van de spuiten, bijvullers van de benodigdheden bij het prikken en vervangers tijdens pauzes.

Vandaag komen er driehonderd zorgmedewerkers langs, aan het eind van de week zal dit dubbel zoveel zijn en daarna groeit het aantal vaccinaties door tot misschien wel drieduizend per dag. We beginnen dan ook met slechts vier prikkamers, dat kunnen er maximaal zestien worden. Fijn dat we hierdoor de tijd krijgen de logistiek van het gestroomlijnde proces goed in de vingers te krijgen.

Op naar de vaccinatiestraat. Via een wirwar van gangen, paaltjes en afzetlijnen verplaatsen we ons door het RAI-gebouw. Het lijkt wel de combinatie van een doolhof en de bekende wachtplaatsen in de Efteling. Zonder wachtenden overigens, want het is de eerste dagen dus nog rustig. De zorgmedewerkers die vandaag voor hun vaccinatie komen, hoeven alleen maar de dikke rode lijnen op de vloer naar de vaccinatiestraat te volgen en daarna naar de wachtruimte, waar ze naderhand nog 15 minuten worden geobserveerd.

Zondag 17 januari: dankbare zorgverleners

Van alles komt vandaag voorbij: verpleegkundigen, activiteitenbegeleidsters, artsen, verzorgenden en gastvrouwen. Daar komt een boom van een verpleger binnen die op een gesloten psychiatrische afdeling werkt. Hij kan zo de verpleegkundige reus spelen uit de legendarische speelfilm One Flew Over the Cuckoo’s Nest.

“Prik maar door mijn tattoo heen,” zegt een rijkgeta­toeëerde ziekenverzorger. Omdat mijn digitale cursus daar niets over vertelde, neem ik maar het zekere voor het onzekere en prik ik niet door, maar náást de Stedenmaagd van Amsterdam.

Er heerst een licht feestelijke stemming. Vaak vragen zorgmedewerkers om het prikmoment op de foto vast te leggen, zodat ze dit aan hun collega’s kunnen laten zien en op sociale media kunnen posten. Ze zijn opgelucht dat ze hun eerst prik binnen hebben en daarnaast willen ze hiermee eventuele twijfelaars over de streep trekken.

Dinsdag 20 januari: op de mengkamer

Vandaag word ik ingewerkt op de mengkamer. Eerst 1,8 ml fysiologisch zout bij het vaccin doen, dan goed mengen (niet schudden!) en tenslotte daaruit zes keer 0,3 ml vaccinatievloeistof optrekken. Het blijkt dat je hier je opperste concentratie voor nodig hebt. Niet alleen vanwege de volgorde van de handelingen, maar ook het optrekken zelf. Tot op de tiende milliliter precies en geen enkel belle­tje is toegestaan. En alles wordt dubbel gecontroleerd door mijn collega-mengers.

Alles wordt geteld; de flacons die uit de koeling komen, de klaargemaakte spuiten, de benodigde spuiten op de prikstraat. En geen vaccin mag verloren gaan. Daarom staat er ook 24 uur per dag een bewaker naast de manshoge koelkast. Zelfs als hij even naar het toilet moet, wordt hij vervangen.

Een van mijn collega-mengers geeft normaal gesproken geen injecties, maar neemt bloed af. Van dode mensen wel te verstaan. Hij is forensisch arts, maar daar is nu door corona minder werk. Hetzelfde geldt voor de andere mengers vandaag: medewerkers van de afdeling reisvaccinaties van de GGD. “We zitten al maanden duimen te draaien, dus we zijn blij dat we hier mogen werken!”

Vanaf ongeveer een uur voor het einde van de dienst moeten we beginnen nóg zuiniger te zijn met het mengen van de vaccins, dat wil zeggen: ervoor zorgen dat er zo min mogelijk vaccins overblijven.

Wat er dan om acht uur ’s avonds echt over is, mag worden ingespoten bij de ‘zorgmedewerkers’ werkzaam in de RAI, bij ons dus. Want anders moet het toch na zes uur worden weggegooid. Er wordt gekozen onder het personeel op basis van leeftijd. Ik had woensdag dan ook al het genoegen (hoewel ik wel even moest slikken dat ik nu echt bij de ‘ouderen’ hoor), vandaag twee anderen.

Woensdag 27 januari: de 90-plussers

Vandaag staat in het teken van de eerste dag van het vaccineren van de 90-plussers, terwijl ook nog het staartje van de zorgmedewerkers langskomt. Het is alle hens aan dek. Veel 90-plussers staan in de rij voor het loket van de arts. In allerijl worden extra artsen van de naastgelegen teststraat geplukt en stoelen langs de rij bijgezet. Het aanzien van de rij is aandoenlijk en aangrijpend tegelijk. De vaak genoemde zwaksten van onze samenleving staande in de rij met een zoon of dochter, die ook al op leeftijd is. Toch zijn dit ook de allersterksten: ze wonen op deze hoge leeftijd nog zelfstandig thuis.

Vrijdag 29 januari: nieuws van buiten

Wat er in het nieuws komt over het vaccineren is de volgende dagen geheid onderwerp van gesprek in de kantine en prikkamer. Zo is vandaag het datalek bij de GGD hét onderwerp van de dag. We zijn gisteren allemaal gebeld om het originele exemplaar van onze Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) te tonen en een uitdraai van de integriteitsverklaring te ondertekenen. Die VOG hadden we al eerder opgestuurd en de verklaring hadden we al digitaal ondertekend, maar vanwege het lek moet alles opnieuw.

Een ander onderwerp van gesprek is de noodzaak van het geven van de tweede vaccinatie na drie of na zes weken. Veel cliënten vragen zich openlijk af of zes weken niet te laat is? Hoewel de meningen hierover in de media niet eensluidend zijn, proberen we iedereen gerust te stellen.

Of de discussie over het restvaccin nadat er zes spuitjes uit het flesje zijn gehaald: uit twee of drie lege flesjes kunnen wij zeker een extra vaccin opzuigen, maar dat mag niet volgens de richtlijnen.

Zaterdag 30 januari 2021: mengarm

Waar anderen een muisarm of tennisarm ontwikkelen, blijk ik in krap drie weken een mengarm (RSI) te hebben ontwikkeld. Vooral het openscheuren van de zakjes met de spuiten en het vastklikken van de priknaald op de spuit, begint steeds meer pijn te doen in mijn onderarm. Bij navraag bij de coördinator blijk ik de eerste van de nu circa tweehonderd medewerkers met deze klachten. Voorlopig ga ik alleen prikken.

Dinsdag 2 februari 2021: de 85-plussers

Opeens vloeien er rijkelijk tranen bij een kleindochter die met haar oma is gekomen. Het afgelopen jaar zijn drie van haar vier grootouders overleden en ze is zielsgelukkig dat oma nu haar prik krijgt. Natuurlijk mag ze van dit moment een foto maken, die ik ’s avonds zowaar op Instagram voorbij zie komen met de tekst ‘Nie bang!’

Guido Frankfurther vaccineert mensen in de vaccinatiestraat van de GGD in de RAI in de strijd tegen het corona virus. Over zijn belevenissen schreef hij columns.  Beeld Dingena Mol
Guido Frankfurther vaccineert mensen in de vaccinatiestraat van de GGD in de RAI in de strijd tegen het corona virus. Over zijn belevenissen schreef hij columns.Beeld Dingena Mol

Een man van 90 komt binnen en vraagt meteen om een ‘juffertje’. Ik denk dat hij liever een vrouwelijke vaccineerder wil hebben, maar het blijkt om een ‘borreltje’ te gaan. Meer dan de alcohol om mijn handen schoon te maken, kan ik hem niet aanbieden. Wanneer ik vervolgens met de spuit op hem afloop en hem vraag zijn arm ‘bloot’ te maken, antwoordt de behoorlijk slechthorende man: “Dokter, ik wil nog niet dood!”

Hét issue aan het eind van de avond is echter dat een aantal ouderen op de bonnefooi naar de RAI komt, naar aanleiding van berichtgeving van de NOS over ‘overblijvende spuitjes’. Wij moeten ze teleurstellen.

Maandag 8 februari: sneeuw

Omdat er gisteren vanwege de sneeuwval met code rood uit voorzorg niet werd gewerkt, is dit onze eerste sneeuwwerkdag. Diverse medewerkers zijn vandaag naar hun werk komen lopen. Buiten heeft de RAI de weg naar de ingang en de parkeerplaats schoongeveegd. Binnen ligt over de marmeren vloer een blauwe vilten loper om het sneeuwwater op te nemen. “Niet geschikt voor thuis,” vertrouwt de portier mij toe. “Deze lopers worden eenmalig gebruikt voor onze beurzen.” Waar de lopers niet komen, is een schoonmaker onophoudelijk bezig de gladde vloer droog te houden met een ‘vlakmop’. Niemand is vandaag gevallen.

’s Morgens is het behoorlijk druk met zevenhonderd cliënten, met slechts weinig no-shows vanwege het weer. Wat zijn onze 85-plussers toch bikkels, denk ik. “Niks van gevoeld,” zegt mijn laatste cliënt van de dag na de prik. “Het was een prijsje van een cent!”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden