PlusAchtergrond

Daar gaan we weer, met het hele gezin in quarantaine. Maar hoe?

Minilockdown? Voor Amsterdamse gezinnen is het een schizofrene XXL-lockdown. Hoe journalist Martine Bruynooge (43) de afgelopen week een positieve test in haar gezin met drie kinderen overleefde. En uiteindelijk het niet-besmette kind het grootste slachtoffer werd.

Martine Bruynooge
null Beeld Shutterstock
Beeld Shutterstock

Dag 1. Donderdag, 11 november 2021

De dag waarvan je wist dat ie zou komen. Corona in da house. Twee dagen eerder, op dinsdag, was de oudste, mijn zoon van tien, met rode wangen en hangende ogen uit school gekomen. “Mama ik ben ziek, denk ik.” Hij had 39,5 graden koorts. Gelukkig was er geen hoest, stelde ik mezelf gerust, noch een ‘neusverkoudheid’, en de volgende dag was hij alweer opgeknapt. Voor de zekerheid hadden we hem thuisgehouden en toch maar even getest.

Op deze donderdagmorgen, waarop ik hoopvol gestemd naar mijn werk was vertrokken, belde mijn man. Ik zat midden in een meeting. Niet online, niet hybride, gewoon ouderwetse live. De camera uitzetten, muten en me snel bij laten praten, was dus geen optie. “Ik bel je zo terug schat,” zei ik gehaast. Maar daar nam hij geen genoegen mee. “Je kind heeft corona!” Nou en, dacht ik, dat kan heus heel even wachten. Op zich had ik daarin gelijk, maar dat het menens was en we aan het begin van een gezinscrisis stonden, dáár had de man dan weer gelijk in.

Al na een uur belde de buitenschoolse opvang van de middelste, mijn zoon van vijf jaar. “Dus hij heeft corona? Wat erg! Hoe is het met hem?”

Nadat ik haar had uitgelegd dat de kleuter topfit was, maar dat hij die middag niet zou komen omdat hij nú van school moest worden opgehaald, omdat zijn bróer corona had, hingen we op. O ja, ik vroeg haar ook of ze me met rust wilde laten omdat ik aan het werken was. Dat hoorde ik mezelf vanaf dat moment de hele dag tegen iedereen zeggen. Tevergeefs.

Vanaf dit moment ging namelijk iedereen zich met ons gezin bemoeien. De bso-dame die als de dood was dat het virus onder haar kinderen rondging, de basisschooldirecteur die haar stinkende best deed om te voorkomen dat hele klassen naar huis moesten (vanaf drie besmettingen per klas), de GGD-telefonisten, de buren, de familie.

We besluiten ons te focussen op de feiten en maken er het beste van. Dat betekent: die van tien met corona moet in isolatie, die van vijf in quarantaine (want boven de drie, niet gevaccineerd en dealend met een besmette huisgenoot) en de jongste van drie mag alles. Net als wij, want gevaccineerd.

Dag 2, vrijdag 12 november 2021 (de dag van de persconferentie waarin de ‘minilockdown’ wordt aangekondigd)

Terwijl ik op een waterkoude ochtend enthousiast probeer te doen in een leeg park – om de hoek, geen mensen te bekennen maar het voelt alsof ik héél crimineel bezig ben – belt de schooldirecteur. Ze wil even de informatie nalopen die de GGD ons heeft gegeven. Of we hetzelfde advies hadden gekregen? Voor de zekerheid bellen we even na. Daarvoor moeten we trouwens héél lang in de wacht bij de coronalijn van de GGD (en het wachtmuziekje kun je dus niet uitzetten). Later zal blijken dat corona in noodtempo rondgaat onder schoolkinderen in de stad en dat de uitslag van kinderen telefonisch wordt doorgegeven, want nog geen DigiD, wat de wachtrij verklaart.

De schooldirecteur heeft gelijk. Het kind van vijf moet twee dagen langer wachten op de test die zal vertellen of hij wel of niet is besmet.

’s Avonds kijken we met een wijntje voor de stress de persconferentie. Ons coronageval zit er ook bij op de bank. We zien niet voor ons hoe we zo’n gastje, dat helemaal geen last heeft van zijn besmetting, op zijn kamer kunnen opsluiten.

De minilockdown wordt aangekondigd en iedereen moet weer zoveel mogelijk thuis werken, maximaal vier volwassenen thuis ontvangen, enzovoorts. Wat het voor ons betekent, met een besmet persoon in huis, wil ik niet weten. Morgen.

Dag 3, zaterdag 13 november 2021

De schoonmaakhulp is afgezegd, want richtlijn, aan sporten mogen de jongens niet doen en dus kunnen we uitslapen. Ik pluis de minilockdownregels uit. Wat blijkt? We moeten nu allemaal in quarantaine vanwege de besmetting in huis, óók als je bent gevaccineerd. Die van drie mag officieel wel naar de opvang, lees ik. Hoe dan?

Dag 4, zondag 14 november 2021

Zondagmorgen, prachtig weer, een lange dag met niks in het verschiet. Het kind van tien is vandaag officieel uit isolatie en mag alles weer. Voor die van vijf begint het nu pas echt, want nu zijn broer alles mag is het nog lastiger dat híj met niemand mag spelen, niet naar zwemles mag, niet naar buiten kan en niet naast zijn broer mag gamen op de bank. Hij ziet zijn zusje ondertussen al dagen alles doen wat hij ook zo graag wil: met de buurtkinderen op de trampoline, samen steppen, binnenspelen bij anderen.

In een poging grip te krijgen op de week die zal volgen, bellen we de GGD. Voor de dubbelcheck. Moeten wij ons nu opsluiten, zoals vrijdag in de persconferentie werd aangekondigd, ook al zijn we gevaccineerd, of gelden de regels die we eerder kregen? Gelukkig is dat laatste het geval, want de maatregel blijkt pas later in te gaan, waarschijnlijk op vrijdag 19 november. Een meevaller!

Omdat we het binnen niet meer uithouden, gaan we naar de skatebaan op Zeeburgereiland. Er is niemand. Het is nog vroeg, nat en koud en normale mensen liggen nog in bed het weekend te vieren. Wij drinken koffie in het aangrenzende café. Dat mag immers. Die van tien en drie mogen zich er opwarmen en naar de wc. Die van vijf moet tegen een boom plassen. Het is niet anders.

Dag 5, maandag 15 november 2021

Net als de rest van Amsterdam, zo lijkt het, staan we in de rij bij de coronatestlocatie. Het loopt er soepeltjes. Bizar, als je bedenkt dat wij die dag één van de 116.000 afspraken zijn, meldt de GGD later. ‘Een nieuw dagrecord.’

Maar we kunnen gratis parkeren, de mensen zijn lief, in de wachtrij is niemand ongeduldig. Die van vijf is bang voor ‘de stok’ in zijn neus, maar gedraagt zich kranig.

Ondertussen is ons coronageval, na zeven dagen isolatie, dolblij en klachtenvrij naar school en zit de jongste vrolijk op de crèche. Thuis wisselen we elkaar werktechnisch af. Om de beurt vermaken we het kind. Ik werk vanuit het washok en vouw hele stapels was op tijdens het vergaderen.

Dag 6, dinsdag 16 november 2021

Wij ouders zijn negatief getest! Ik mag van mezelf op mijn kantoor werken. De regel die nu geldt is: ‘We werken thuis tenzij het niet anders kan.’ Het kan niet anders, oordeel ik. Ik word langzamerhand gek thuis van de kleuter die niks mag en de hele dag vragen heeft over zijn huisarrest.

Dag 7, woensdag 17 november 2021

Terwijl ik in een Teams-meeting zit, appt de man: ‘Hij is negatief! Geen corona! Ik ga nu naar de testlocatie bij Sloterdijk voor nog een test!’

Geen corona, maar toch wéér testen? Ja klopt hoor. Het zit zo: we waren maandag officieel 36 uur te vroeg.

Dag 8, donderdag 18 november 2021

Meteen als het kan, om 8 uur ’s morgens, bellen we de GGD. We zijn snel door de wachtrij heen. De callcentermedewerker (een van de vierduizend die deze week op het callcenter werkt, weten we van het persbericht) blijkt degene te zijn die het initiële bron- en contactonderzoek deed en herkent de stem van de man. Hij is oprecht blij ons goed nieuws te kunnen geven. Negatief! We juichen alsof we de jackpot hebben gewonnen. Even later zijn alle kinderen naar school slash crèche. We zijn vrij!

Waarom die regels zo verschillen

Waarom er voor een kind van drie heel andere regels gelden dan voor een kind van vier of ouder? “Dat heeft met school te maken,” zegt een woordvoerder van het RIVM. “School is belangrijk en moet nu zoveel mogelijk doorgaan. Het kind van vijf moet in quarantaine omdat het gevaar er is dat hij de andere kinderen op school aansteekt.” Lees ook: ‘Hoe jonger het kind, hoe kleiner de rol bij verspreiding van het virus,’ meldt het RIVM. Hier staat meer informatie over welke regels er bij kinderen gelden. De regels voor quarantaine veranderen naar verwachting vrijdag 19 november.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden