Proefwerk

Comfort Caffè (5+)

Bediening en sfeer zijn prima in deze ingoeiige buurtfavoriet. Nu nog op zoek naar een betere kok; het eten is zwaar onder de maat.

Comfort Caffè Beeld Rink Hof
Comfort CaffèBeeld Rink Hof

Toen ik vorig jaar een stuk schreef over ­restaurantgidsen en ranglijsten, prijkte in Amsterdam tot mijn verbazing, tussen sterrenzaken Le restaurant en Ciel Bleu, op eenzame hoogte in de top vijf van Iens ook het Comfort Caffè. Het is een eenvoudig Italiaans eetcafé, een echte buurtlieveling.

Ik ga me met deze recensie waarschijnlijk niet populair maken - we vinden het eten uiterst teleurstellend - want zo'n local wordt door de vaste gasten met hand en tand verdedigd. En zéker in de Indische Buurt, een wijk die rap opkrabbelde uit de verloedering, waar een nieuwe groep bewoners bestaande uit meestal witte, meestal hoogopgeleide yuppen hun huizen kopen. Die lui zijn militant over hun vaste stekken; ik kan het weten, want ik ben er zelf zo één.

Prettig warm bad
Ik begin dan ook maar wat vergoelijkend met het feit dat het heel prettig zitten is in het Comfort Caffè. De zaak is de hele dag open, ook voor ontbijt en lunch, en op het menu staan pasta's en hapjes om te delen; bruschette, antipasto misto, dat werk. Een wijnkaart is er niet; fikse glazen heel behoorlijk Italiaans worden uit de losse pols geschonken. Norah Jones kweelt haar übertoegankelijke tonen, er zijn spelletjes voor de kinderen, de bediening is voorkomend en aan de tafel naast ons viert een dame haar 81ste verjaardag. Niks hips of ruigs aan, niks pretentieus; de inrichting is een beetje provinciaals in z'n loungige truttigheid; een prettig warm bad na een drukke dag.

Een favoriet is hier de pappardelle met truffelcrème; telkens als er een bord de zaak in wordt gedragen, gaan we bijna van ons stokje door een bedwelmende walm truffelolie. Die hoeven we dus ­alvast niet meer te proeven.

We bestellen als voorgerecht een bruschetta saporita (€11,50) en de pollo dal forno (€7,50). Het in de oven getoaste brood, een soort reuzenboterham, is knapperig en lekker ingesmeerd met knoflook. Gul belegd, maar dat mag ook wel voor die prijs, met kappertjes, ansjovis, tomaat en veel geschaafde Parmezaan: dat laatste had van mij niet gehoeven, want de ansjovis is al hartig genoeg. De stukjes kipfilet met gedroogde tomaat zijn in bacon gerold, kurkdroog en bremzout. Ze liggen als drie kale babykonijnen op een bord met verder niks; een plukje rucola erbij was goed geweest.

Sponzige brokjes pompoen
De soep van de dag (€7,50) is zo te zien ook niet gemaakt door iemand die van koken houdt. Hij bestaat uit sponzige brokjes pompoen in een bouillon van goedkope blokjes en tomatensap, er drijven sippe, gevriesdroogde kruiden op en het geheel smaakt al even ­volkomen nietszeggend als het eruitziet. Misschien mis ik iets, maar waarom zou je die in potentie zalvige, zoetige, weldadige pompoen niet gewoon even opdraaien met de staafmixer? En er dan iets frissigs op doen: een dot crème fraîche? Een plukje kruiden? De soep wordt trouwens, net als de pasta, geserveerd in een soort asymmetrische trog, die me nog het meest doet denken aan de gezichtssauna waar mijn moeder me vroeger boven hing als ik neusverkouden was. Ook het bestek is topzwaar ­design, en de combinatie van de twee is geen succes: als we de lepel een moment loslaten duikt die met een spetterende plons van top tot teen de soep in.

De pappardelle met rillettes van eend (€14,50) is vet maar effectief, al is de lintpasta te gaar. Een lekkere hartige, troostende hap, maar ook hier hadden we wel wat gehakte verse kruiden, versgemalen peper en geraspte kaas bij gewild, of een broodje.

Echt verdrietig worden we bij de pappardelle con salsiccia, juist omdat pasta met worstvlees zo verrukkelijk kan zijn; bijvoorbeeld met die aromatische Italiaanse venkelvarkensworstjes, een pepertje, knoflook en wat tomaat. Maar de worst bij Comfort Caffè komt zo te proeven rechtstreeks van de blauwe supermarktketen en is zo aromatisch als bordkarton: Hollandse brokken met stoffige nootmuskaat. De smakeloze pompoen uit de soep ligt er ook weer bij, en er is op het laatst een handje babyspinazie door gegooid.

Waterige tiramisu
Mamma mia. Dit is echt helemaal niet goed. Dan hopen we oprecht dat de desserts beter zijn, maar dat is niet zo. De tiramisu is vreemd waterig; waarschijnlijk gemaakt met gewone koffie, en zonder eigeel om haar lobbig en zalig te maken. Dieptepunt van de avond is een volstrekt onbegrijpelijke cheesecake met koffie en chocolade; de bodem is van goedkope koekjes en margarine, de topping van ongebakken Philadelphia. Het ziet er niet uit en smaakt ook naar niks. Een beetje beduusd verlaten we het pand. Misschien hebben we pech en was de chef afwezig? We hopen het bijna. Een vriendelijk zaakje dat we alle goeds wensen. Vooral een goeie kok.

Comfort Caffè
Sumatrastraat 28
1094 ND Amsterdam
020-463 00 92

Openingstijden:
di-za 10-21 uur
zo 12-21 uur
ma gesloten

Hiske Versprille Beeld Het Parool
Hiske VersprilleBeeld Het Parool
null Beeld /
Beeld /
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden