PlusFilmrecensie

Clara Sola is een teder portret van een vrouw die niet voor zichzelf kan opkomen

Het zinnenprikkelende speelfilmdebuut van Nathalie Álvarez Mesén portretteert de band tussen een vrouw met een ontwikkelingsstoornis en de Costa Ricaanse natuur. Ondanks de zwaar aangezette symboliek is Clara Sola een teder en begripvol verhaal over het belang van zelfbeschikking.

Roosje van der Kamp
null Beeld

De veertigjarige Clara (de eerste acteerrol van danser Wendy Chinchilla Araya) woont met haar moeder (Flor María Vargas Chavez) en haar veertienjarig nichtje (Ana Julia Porras Espinoza) in het Costa Ricaanse regenwoud. Hoewel ze wordt omringd door de wijde natuur is Clara’s leefwereld klein. Clara heeft een ontwikkelingsstoornis en haar religieuze moeder heeft er geen vertrouwen in dat ze de juiste keuzes kan maken. Clara schijnt de omringende natuur dan wel beter te begrijpen dan haar familieleden, toch moet ze binnen het met paarse linten afgezette gebied rondom haar huis blijven.

Clara bevraagt haar leefregels niet echt totdat ze Santiago (Daniel Castañeda Rincón) ontmoet, die haar seksueel en spiritueel doet ontwaken. Santiago behandelt haar niet alleen met vriendelijkheid en geduld, maar ook met respect. Voor het eerst leert ze haar verlangens te voelen en na te jagen.

Het speelfilmdebuut van de Costa Ricaans-Zweedse regisseur Nathalie Álvarez Mesén is een zinnenprikkelende film over het belang van zelfbeschikking. Álvarez Mesén verweeft moeiteloos mystieke en magische elementen in een liefdevol, maar tikje clichématig portret van een vrouw met een ontwikkelingsstoornis.

Clara spreekt niet veel, maar deelt een stilzwijgend begrip van het zijn der dingen, een gave die geworteld is in haar nauwe band met de natuur. Ze kan dreigende aardschokken en regenbuien aanvoelen, en door goed te observeren kan ze de echte naam (in tegenstelling tot de gegeven naam) van dieren en mensen leren kennen. Bovendien wordt er gezegd dat de geest van de heilige Maria in haar huist, wat haar een genezende gave heeft gegeven.

Mensen komen van heinde en verre om door Clara’s aanraking genezen te worden. Clara Sola zet deze ongewenste aanraking van vreemden op een slimme manier af tegen Clara’s verlangen tot seksuele aanraking. Haar moeder dwingt haar deze religieuze rituelen tegen haar wil uit te voeren, maar beschouwt seks als onrein en vies. Om Clara ervan te weerhouden haar seksualiteit te verkennen, doopt ze haar vingers elke avond in hete pepers.

Clara Sola is een teder en begripvol portret van een vrouw die niet voor zichzelf kan opkomen. Daarbij leunt de film zwaar op symboliek om de mentale toestand van zijn hoofdpersoon over te brengen: een kever die in een kleine kooi wordt gehouden en vervolgens sterft, een korset dat pijnlijk moet worden aangetrokken om afwijkingen recht te strijken, een witte merrie die wordt gebruikt voor toeristische ritjes maar wordt afgedankt als ze niet meer rendabel is.

Deze metaforen zijn allemaal effectieve manieren om het belang van zelfbeschikking en vrijheid over te brengen, maar op elkaar gestapeld maken ze de verder subtiele film een beetje cartoonesk. Vooral de tegenstelling tussen intellectuele vermogens enerzijds en verbondenheid met de natuur anderzijds grenst aan cliché.

Clara Sola

Regie Nathalie Álvarez Mesén
Met Wendy Chinchilla Araya, Daniel Castañeda Rincón, Ana Julia Porras Espinoza, Flor María Vargas Chaves
Te zien in Cinecenter

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden