Amsterdammer helpt Amsterdammer

Chris Koenen: ‘Het was een hels proces, maar het is gelukt. Ik kreeg mijn vrijheid terug’

Ras-Amsterdamse Chris Koenen wil afrekenen met jarenlange tegenspoed en hoopt nieuwe, mooie herinneringen op te doen tijdens een uitje met haar familie. Kosten: 550 euro.

Chris Koenen. Beeld Eva Plevier
Chris Koenen.Beeld Eva Plevier

‘Jarenlang voelde het alsof ik alleen als andermans boksbal op deze wereld diende.” Chris Koenen (54) doet haar verhaal in het rozenperkje van het Noorderpark. Haar partner heeft een ernstige longziekte en vanwege de pandemie ontvangen ze daarom geen bezoek. “Het is sowieso een aflopende zaak, helaas. Maar hij moet geen corona krijgen, dan wordt het heel snel erg akelig. Hij komt niet meer buiten en ik zo min mogelijk.” Koenen vouwt haar handen en richt ze omhoog. “Ik bid voor een spoedige vaccinatie.”

Met haar geliefde heeft Koenen, ondanks de dagelijkse coronabeperkingen en het gitzwarte vooruitzicht, ten langen leste kennisgemaakt met een gelijkwaardige liefde. Dat was in het verleden wel anders. “Ik heb me jarenlang onveilig gevoeld en veel te veel toegelaten. Ik werd geslagen en mentaal mishandeld, dag in dag uit. Ik moest mijn kinderen beschermen en daarom bleef ik, want ik was bang voor hem en waartoe hij in staat was als ik zou vertrekken.”

Rebelse puber

Koenen groeide op in de Nieuwmarktbuurt als kind van een tienermoeder en een vader met losse handjes. Toen haar moeder besloot Koenens vader te verlaten, vertrokken ze naar Noord. “Ze kreeg iets met mijn stiefvader en hij betekent veel voor me. Maar als puber was ik vreselijk rebels en verzette ik me tegen alles. Ik heb het hen lastig gemaakt. Mijn moeder heeft haar rijbewijs gehaald zodat ze met de auto ’s nachts op zoek kon naar mij. Ik wilde niet deugen.”

Op haar vijftiende raakte Koenen zwanger – ‘Het patroon herhaalde zich’ – en omdat de vader van het kind verslaafd was en niet voor hen kon zorgen, besloot Koenen met ‘de eerste de beste gek’ te trouwen zodat ze de voogdij niet verloor. Algauw begon hij haar te slaan en kort nadat ze op haar achttiende van een tweede kind beviel, trok ze weer in bij haar ouders.

Niet lang daarna ontmoette ze haar tweede echtgenoot. Ze kregen twee dochters, maar het prille huwelijksgeluk was van korte duur toen ook deze man zijn handen niet thuis kon houden. “Mijn kinderen gingen altijd voor, dus daarom slikte ik zijn mishandelingen. Maar het liep de spuigaten uit. Ik zat altijd onder de blauwe plekken, verzon de gekste smoezen zodat de buren geen argwaan zouden krijgen.”

Tot twee keer toe belandde Koenen in het ziekenhuis vanwege de klappen. “Als ik iets zou zeggen, dreigde hij, zou hij me begraven. Ik stond doodsangsten uit, durfde ’s nachts niet te slapen omdat ik hem niet vertrouwde. Ook de mentale aftakeling was fiks. Hij prentte me in dat ik lelijk was, een dom wicht. Als je dat keer op keer hoort, ga je dat geloven.” Toen ze ook nog haar baan verloor en arbeidsongeschikt werd verklaard vanwege psychische problemen had Koenen geen poot om op te staan. Ze dacht voor altijd vast te zitten in haar verdrietige en ongelukkige huwelijk. Op een dag raapte Koenen al haar moed bijeen en gesteund door haar ouders vertelde ze haar echtgenoot dat ze van hem wilde scheiden. “Het was een hels proces, een afschuwelijke vechtscheiding, maar het is gelukt. Ik kreeg mijn vrijheid terug.”

Diepe wonden

Vele jaren therapie volgden en het lukt Koenen steeds beter zich te ontspannen en vertrouwen te hebben in een goede afloop. “Het duurt niet lang meer en dan kan ik het voorgoed een plekje geven. Dat is moeilijk, want de wonden zijn diep en nog niet geheeld. Maar mijn verleden heeft me gevormd, ook op een positieve manier. Ik heb mijn eigen kracht gevonden en durf voor mezelf op te komen.”

Haar kinderen hebben het nodige meegekregen van al het verdriet en daar voelt ze zich rot over. Daarom wil Koenen met hen, hun partners en de kleinkinderen een weekendje weg. “Een fijne ervaring die de herinneringen aan kapotte borden en vele tranen kan vervangen. Het doet me verdriet dat ze die ellende hebben gezien, daarom wil ik ze nu iets moois geven. En dat ze dan zeggen: kijk, dat heeft mama geregeld.”

Training Op eigen kracht

Nadat Chris Koenen van haar tweede echtgenoot was gescheiden, bleef ze achter met een hoop schulden. Door de door hulporganisatie Doras georganiseerde training Op eigen kracht leerde Koenen hoe ze overzicht kon houden op haar geldzaken en waar ze terecht kon voor hulp. De training bestaat uit tien bijeenkomsten met elk een eigen thema. Het is de bedoeling dat deelnemers meer zelfvertrouwen krijgen en zelfstandiger worden – zowel op financieel vlak als in privésituaties. Ook zijn er gastdocenten die doceren over gezond eten, energiebesparing en omgaan met stress.

De wens van vorige week
‘Dat ik het verhaal van Melia op Moederdag las, greep me extra aan’

Vorige week vroeg het gezin Hamcho hulp bij de aanschaf van een auto om familie in Turkije op te zoeken. Marnix Geus doneert.

Acht jaar geleden zag Melia Hamcho (44) haar jongere broer voor het laatst. Haar gezin en het zijne waren close, maar door de oorlog in hun thuisland Syrië werd de familie gescheiden. Haar ouders kwamen om het leven, twee van haar broers werden opgepakt. Net als Hamcho wist haar broertje te vluchten naar Turkije.

Via allerlei omzwervingen en een hachelijk verblijf in een vluchtelingenkamp in Turks-Syrisch grensgebied kon het gezin Hamcho naar Nederland komen. Na het azc kregen ze een woning in de Buiksloterbanne. Het gezin kan goed aarden in Amsterdam, vooral de kinderen hebben hun draai gevonden, maar vanwege de lockdown is vrienden maken lastig. Een manier om hun familie te kunnen zien, betekent veel voor hen. Als de covidmaatregelen het toelaten, zouden ze graag naar Turkije rijden, maar hun huidige auto is niet te repareren.

Dankzij een bijdrage van de stichting The Present Movement komt een vervangend vervoersmiddel dichterbij. Met zijn stichting zet Marnix Geus (46) zich sinds 2017 in voor gevluchte mensen en nieuwkomers. “Door mijn werk weet ik vanuit eerste hand hoeveel deze gezinnen al hebben meegemaakt, en waar ze nog mee stoeien. Dat ik het verhaal van Melia op Moederdag las, greep me extra aan. Door het besef van dankbaarheid voor mijn eigen leven hoefde ik niet lang na te denken: ik wil de familie Hamcho helpen hun familie weer te zien.”

Marnix Geus. Beeld Eva Plevier
Marnix Geus.Beeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden