Plus Interview

Chef-kok Chris Naylor werd Nederlander: ‘Ik ben gek op Hazes’

‘Je moet niet blind zijn voor hoe goed het hier in Amsterdam is’ Beeld Lin Woldendorp

In het VK steggelen ze nog even door over de brexit. Intussen werd Brit Chris Naylor (49), ­ chef-kok van restaurant Vermeer, Nederlander.

Op maandag 26 augustus jongstleden, om drie uur, was het zover: in een ceremonie van anderhalf uur werden Chris Naylor en ongeveer twintig anderen ten stadhuize van iets anders tot Nederlanders geslagen. Naylor: “Volgens mij was een derde Brits.”

Dat verbaast de chef-kok van restaurant Vermeer in het Barbizon Palace niet. Hoewel hij talloos veel redenen kan aanvoeren waarom hij blij is nu Nederlander te zijn (een Nederlandse Amsterdammer vooral), was de aanstaande brexit doorslaggevend. “Ik ben het in vrijwel niets eens met de huidige conservatieve regering van het Verenigd Koninkrijk. Ik weet niet wat ze willen ­bereiken. Wat gaat er gebeuren met Schotland en Wales? Ze halen nota bene nu al importexperts uit Nederland, en de nieuwe blauwe paspoorten moeten in Frankrijk worden gedrukt. Ze willen mensen uitzetten, maar wie dan? Degenen die het werk opknappen dat de Engelsen zelf niet willen doen? Ik ­begrijp er echt helemaal niets van.”

Multicultureel

Eerlijk is eerlijk, voorheen had hij een Nederlands paspoort praktisch gezien simpelweg niet nodig. Na de brexit wel. Naylor wil niet, reizend naar Zuid-Europa met zijn ­gezin, in een rij moeten staan, of zelfs een visum moeten aanvragen, terwijl zijn Nederlandse vrouw en zijn kinderen doodgemoedereerd een EU-grens over wandelen. “Nadat er in 2016 was gestemd over de brexit heb ik meteen besloten dat ik Nederlander wilde worden.”

Belangrijker dan dat: Naylor kwam in 1992 en is sindsdien nooit meer van plan geweest om weg te gaan. “Ik heb hier altijd willen blijven.”

Wat is er dan zo ontzaglijk geweldig aan Amsterdam? Naylor gaat er eens goed voor zitten, zegt halverwege zijn betoog ‘ik praat te veel hè?’ (nee hoor, het is een interview), schraapt zijn keel, en praat dan door.

“Je moet niet blind zijn voor hoe goed het hier is. Amsterdammers mogen graag klagen, maar dat moet geen negativiteit worden. De stad bruist. Ik ben enorm voor multicultureel. Als je ziet wat je allemaal kunt kopen op de Albert Cuyp, het Mercatorplein, de Shoperade in Osdorp, en hoe weinig dat allemaal kost. Ik zeg: gebruik de stad, en gebruik de verschillende culturen van de stad. Goed eten kun je niet alleen in sterrenzaken. De Surinamer hier verderop, in de Warmoesstraat, zó, die moksi meti daar!”

Hij neemt een slok koffie. “Amsterdam is zo divers, maar toch klein. In drie kwartier fiets je van de ene naar de andere kant. Er is altijd ontwikkeling. Ook ik heb tien jaar lopen schelden op de Noord/Zuidlijn, maar toen ie af was, ging ik natuurlijk kijken, en: wauw.”

“In Amsterdam is altijd herrie, gedoe, beweging, vooruitgang. De stad wordt steeds beter, schoner ook, en toch blijft het karakter behouden. En elke buurt is verschillend. Niet zoals in Londen, waar bepaalde wijken helemaal dood lijken. Er zijn minder ramen op de Wallen, er is veel groen, en als ik bij Proeflokaal De Ooievaar binnenstap voor een borreltje kan ik zomaar tot twee uur ’s nachts met een vreemde zitten praten.” Al komt het daar niet vaak meer van, voegt hij daaraan toe.

“De voorzieningen in Amsterdam hebben me de kans ­gegeven om mijn reputatie op te bouwen en van Vermeer een succes te maken. Dankzij de energie in deze stad zit het restaurant bijna elke avond vol. Kijk, ik kan nog met de tram of op de fiets naar huis na het werk, en onze gasten kunnen dat dus ook. Kom daar in een andere Europese stad maar eens om. Wat Amsterdam heeft, hebben maar heel weinig steden, hoor. Dat groen, de parken, de ­architectuur, de grachten, de gebouwen, en dan de volksmuziek – ik ben gek op Hazes hè.”

Boven op dat alles is er zijn liefde voor Ajax. “Ik ga zeker drie keer per seizoen, en bovenin hè, niet op van die dure plaatsen.” In Engeland is zijn team Manchester United, zegt Naylor met een verontschuldigende uitdrukking op zijn gezicht – hij is tenslotte geboren in de streek tussen Manchester en Liverpool. En wat als Engeland ­tegen Oranje speelt? Hij twijfelt geen moment: “Dan ga ik altijd voor Engeland. Dat is mijn hart, toch.”

Van de rest van Nederland heeft Naylor overigens niet per se een hoge pet op: “Utrecht mist iets, het is maar een grachtje. Eindhoven: je rijdt erin over tien rotondes en dan ben je kennelijk in het centrum alleen kun je dat nergens aan herkennen. Den Haag? Nee, dat heeft het niet.”

Hagelslag

Naylor mocht al jaren stemmen voor gemeenteraadsverkiezingen en het Europees Parlement, maar mag vanaf ­heden ‘voor het eerst in mijn leven echt stemmen’. Dat wil zeggen: voor een nationaal parlement. Britse humor: “Ik denk dat ik op Forum voor Democratie ga stemmen. Dan kan ik meteen weer vertrekken.”

Laten we niet vergeten dat we in de figuur van Chris Naylor te maken hebben met een speler uit ’s lands culinaire eredivisie, een man die al jaren een Michelinster heeft, en die door Gault&Millau met achttien van de mogelijke twintig punten is bedacht. Hoe denkt dit culikanon over de cuisine van zijn nieuwe thuisland? Wat vindt hij na een kwarteeuw Nederland van een van onze meest bespotte ­rites – de lunch met een broodje kaas? “Een broodje kaas is prima, ik heb alleen de hagelslag en andere zoete dingen nooit echt begrepen. En mag die kaas een haring zijn?”

Dan de hamvraag: waar eet je nou eigenlijk beter, in ­Engeland of in Nederland? Naylor, grijnzend: “Dan denk ik toch wel in Engeland.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden