Recensie

Charles Aznavour: 'Ik ben niet dood' (****)

'Heb ik soms vijanden in dit land?' vraagt Charles Aznavour zich af. Het is een grap, maar wel één waar vertwijfeling in doorklinkt. Het lijkt zaterdag ook echt of er duistere krachten aan het werk zijn bij zijn eerste van twee concerten in de Heineken Music Hall. Dat een optreden haperend op gang komt gebeurt vaker, maar hier gaat het echt hortend en stotend.

null Beeld Koen van Weel/ANP
Beeld Koen van Weel/ANP

Keurig op tijd melden zijn begeleiders zich op het podium. Maar nadat ze zijn gaan zitten, gebeurt er minutenlang niets. Helemaal niets. Waar blijft de baas? Voelde hij aandrang, maar wil de plas maar niet komen? Poppubliek gaat stampen en joelen als een artiest op zich laat wachten. Aznavourpubliek - francofielen op leeftijd, tikje kakkineus, veel bekende koppen- is daar te keurig te voor. Hier en daar wordt heel voorzichtig geklapt, voor de rest is iedereen muisstil. En poeh, wat duren een paar minuten dan lang.

Slapstick
Maar daar komt Aznavour ineens uit de coulissen gewandeld. Staande ovatie, nog voor hij een noot heeft gezongen. Hij zet Le temps in, maar hij is nog niet eens halverwege het lied of hij legt de boel stil. Zijn 'oortje' doet het niet, waardoor hij zichzelf niet kan horen. Weer minutenlang is een technicus bezig het euvel te verhelpen. Die roadie die heel zenuwachtig bezig is met de bedrading op Aznavours rug, de droeve kop die de zanger daarbij trekt: het ziet er bijna uit als slapstick. Ook weer gefikst.

En nu? Aznavour stelt voor om, net zoals ze dat bij een tv-show doen, gewoon helemaal opnieuw te beginnen. Als hij opnieuw uit de coulissen komt gewandeld, is het onthaal nog enthousiaster dan de eerste keer.

Autocue
Alle problemen verholpen nu? Welnee, niet veel later blijkt de autocue het niet te doen. En die heeft hij nodig, legt Aznavour uit. Niet alleen omdat hij bijna negentig jaar oud is (applaus), maar vooral ook omdat hij in zoveel verschillende talen zingt: Frans natuurlijk, maar ook Engels, Italiaans en Spaans. Laconiek: 'Als ik het niet meer weet, doe ik wel gewoon lalalala.' Gaan we weer.

Van een zanger van 89 kun je niet verwachten dat hij klinkt als in zijn hoogtijdagen. En dat doet Aznavour dan ook niet. Na bijna elke zin hoor je hem diep ademen, hier en daar klinkt een regelrecht valse noot. Sommige chansons zingt hij in een lagere toonsoort dan hij vroeger deed, soms past hij de melodie wat aan. Alweer zo laconiek: 'Dat mag ik allemaal, want ik ben zelf de componist.'

Innemende persoonlijkheid
De ramp die zich in het eerste deel van het concert leek aan te kondigen blijft uit. Dat heeft veel met zijn innemende persoonlijkheid te maken. Als hij voor de zoveelste keer zijn neus snuit: 'En de griep is ook weer terug. Nou ja, het belangrijkste is: ik ben niet dood.' Maar naarmate de avond vordert, begint Aznavour steeds beter te klinken. Hier encore is halverwege de show het keerpunt. Het zo kenmerkende vibrato is terug in zijn stem en per nummer doet hij er een schepje bovenop.

Als we bij La bohème zijn aanbeland, straalt en schittert hij. Wát een passie, wát een overtuigingskracht en, alors, wát een fantastische vent. En dan is in finale Emmenez-moi, met een dansende Aznavour, dat zo moeizaam op gang gekomen concert uiteindelijk toch een historisch avondje. Wat we vooral niet te danken hebben aan zijn begeleiders. Want oef, wat klinkt die band kitscherig en goedkoop. Strijkers en blazers uit de synthesizer passen echt niet bij een zanger van deze statuur.

Charles Aznavour
Gehoord: 14-12
Waar: Heineken Music Hall

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden