PlusOuder & kind

Carlos over dochter Tara: ‘De kamer licht op als ze glimlacht’

Carlos herkent zichzelf in dochter Tara, die overal voor open staat en leergierig is. Ze spelen vaak spelletjes samen. ‘Ik kan niet zo goed tegen mijn verlies, maar ik ben toch altijd blij voor papa als hij heeft gewonnen.’

Carlos en Tara. Beeld Harmen de Jong
Carlos en Tara.Beeld Harmen de Jong

Carlos Vigelandzoon (50):

“Tara is altijd vrolijk, een natuurlijke zonneschijn; de kamer licht op als ze glimlacht. Ze is heel creatief, houdt van tekenen, dansen, zingen en muziek en is altijd in beweging. Voor haar verjaardag in januari heb ik haar een yogaschommel cadeau gedaan, zodat ze zichzelf thuis kan blijven uitdagen.

Toen de kinderen jonger waren, werd bij mij fibromyalgie geconstateerd, ook wel: wekedelenreuma. Je hebt voortdurend pijn in je lijf en elke beweging kost energie. Het zorgde voor een donkere wolk boven ons gezin, maar inmiddels heb ik mijn ziekte omarmd en geaccepteerd.

Twee jaar geleden zijn hun moeder en ik gescheiden. We zorgen samen evenveel voor de kinderen. Ik ben heel blij dat we nog heel goed met elkaar omgaan, de kinderen staan bij ons altijd voorop.

Ik ben altijd dj geweest, maar plaatjes draaien heb ik nooit als mijn werk gezien, meer als een gepassioneerde hobby die mij veel voldoening geeft, net zo veel als het vaderschap. Huisvader zijn zie ik meer als mijn echte werk. Het is ontzettend cliché, maar wel waar: niets is zo onvoorwaardelijk als de liefde die ik voor mijn kinderen voel. We zijn heel open en eerlijk naar elkaar. Ze weten dat ze alles tegen me kunnen zeggen, ook de minder leuke dingen.

Ik herken mezelf in Tara, ze is een free spirit: ze staat overal voor open en is heel leergierig. Ze houdt van regenbogen en eenhoorns – er was een tijd dat ze in haar eenhoorn-­onesie naar school ging. Ze doet aan martial arts en zit op streetdance en zwemles. Als ze haar B-diploma haalt krijgt ze een zeemeerminnenstaart cadeau.

Mijn ex is van Poolse afkomst, mijn eigen afkomst is Surinaams-Creools-Javaans, van beide culturen geven we de kinderen dingen mee, zoals bepaalde woorden en natuurlijk het eten. In het weekend gaan Tara en ik na de markt vaak geroosterde kip halen bij Spang Makandra in De Pijp, een restaurant dat van mijn familie is. Met het gezin zijn we heel vaak in Polen geweest, maar nog niet in ­Suriname.

Ik verhuisde met mijn ouders naar Nederland toen ik anderhalf was. Onze hele familie is snel geïntegreerd en iedereen leeft hier z’n eigen leventje. In Polen herontdekte ik hoe ­bijzonder het is om een heel hechte familieband te hebben; familie betekent daar alles. Ik vind het mooi dat onze kinderen dat ook meekrijgen.”

Tara Vigelandzoon (8):

“Papa is heel lief en houdt van spelen. Ik moet altijd heel erg lachen als hij me gaat kietelen, hij is de Kietelkoning. Hij noemt mij altijd Taartje of Toeni – dat betekent schatje in het Javaans. En als hij me irritant vindt, zegt hij dat ik een tarantula ben, zoals de spin. We hebben ook zelf woorden voor elkaar bedacht, ik noem hem Skwaku en hij mij Skinanagwa.

Ik vind het altijd leuk om met papa spelletjes te doen, zoals mens-erger-je-niet of Wie is het? Ik kan niet zo goed tegen mijn verlies, maar toch ben ik altijd blij voor papa als hij heeft gewonnen. We doen nu elke avond een spelletje voor ik naar bed ga, papa zegt dat dat beter is dan voor een schermpje te zitten. Na een spelletje kan ik beter slapen, omdat ik mijn energie erin kwijt kan en mijn hersens er moe van worden. Tot nu toe werkt het: ik val écht sneller in slaap.

Ik hou van muziek, ik word er blij van. Het is leuk dat papa dj is, hij heeft veel platen en leert me ook hoe je moet draaien. Laatst hadden we op school het thema ‘feest’ en toen gingen we in de pauze samen voor de hele klas draaien, via Zoom. Een van m’n beste vriendinnen stond toen te dansen voor de camera!

Ik heb een keer workshops gedaan bij Kinderen voor Kinderen. We gingen zingen en dansen en leerden ook liedjes schrijven. Mijn droom is om ooit mee te kunnen doen met Kinderen voor Kinderen. Ik heb al een keer auditie gedaan, maar ik ben het toen niet geworden, dat was wel heel ­jammer.

Mama komt uit Polen, papa uit Suriname, maar ik voel me Amsterdammer; hier ben ik het meest thuis. Ik versta een beetje Pools, maar ik spreek het niet echt goed. Ik hou wel heel erg van Poolse worstjes, kiel­basa, die we halen bij de Poolse supermarkt. En van de koude pasta met verse aardbeiensaus die mama maakt. Papa maakt de lekkerste kip tandoori en bij opa at ik laatst pastei, maar pom lustte ik niet. Papa en ik zijn allebei chocolademonsters, we zijn allebei gek op snoepen. Na zwemles mag ik altijd iets lekkers.

Later wil ik kapper worden of juf. Of moeder en dan wordt papa een opa. Hij is er al klaar voor, want hij heeft nu al een grijze baard, haha.”

Het gezin woont in Centrum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden